Search

Maria Karamounakidou wrote that nothing should have changed and described the recipient with offensive, gendered terms, referring to a beard, a small cross, pronounced body hair, and a female voice with a Cretan accent. She added that he promoted Kasidiaris and characterized the content as excellent. #χιούμορ #κωμωδία #μέσα_κοινωνικής_δικτύωσης (translated)

Themis Kessaris quoted words he attributed to Akis Panos, which were directed at Dalaras. In the excerpt, Panos described the song as ordinary, saying that even the cats in his house sang it and that the greengrocer who passed by had a voice that "smashed windows." He mentioned that of the 8-10 million Greeks, 8-10 sang, and he argued that the title of singer alone was not enough for someone to be considered an artist. He added that if the designation of "artist" for a singer was debatable, the title of "great artist" was not even worthy of discussion. #μουσική #καλλιτέχνες #τραγούδι (translated)

Vicky wrote that Vasso Koulpa, the mother of Tasos Koutsopoulos who lost his life in the Train tragic accident at Tembi, said in her testimony that when she heard the recordings, she recognized her son's voice and relived the tragedy. She mentioned that Tasos had survived the collision but was burned in the fire, and that she would continue to fight for justice and to find out who was responsible for his death. Koulpa, according to the post, said she did not accept the version of human error, as she believed the train was not safe and nothing was functioning. She added that she believed her son was lost for political purposes and that she wanted to know the truth. #Τέμπη #Δικαιοσύνη #ΑληθινήΙστορία (translated)

The President congratulated KatPanagopoulou for her first place, which he described as fair and noteworthy. He wrote that her success reflected the public's trust and the value she had built consistently, while also adding that her work resonated and her voice reached the audience. According to him, the first place confirmed that quality and consistency brought results. #Συγχαρητήρια #Επιτυχία #Αξιοπιστία (translated)

The author of the post wrote that #TheVoiceGR would not be the same without Mazonakis. At the same time, he praised Apon for his interpretation of "The Hidden Paths," mentioning the sweetness of his voice, his respect, and his humility. https://t.co/IFeFMOiPvC #TheVoiceGR #Μαζωνάκης #Απον (translated)

Sotiris Charalampopoulos wrote that Paola was the only one who could succeed, without replacing, Giorgos Mazonakis in "The Voice." He cited her attitude and mainly her voice as reasons, describing the choice as absolutely correct. #thevoicegr https://t.co/xUpxT4REQ0 #Πάολα #TheVoiceGR #μουσική (translated)

The account 😈 & 😇: the 📚 of 📺+🎶 !! wrote that Apon's performance on The Voice had touched him and expressed the wish for the song "Kryfa Monopatia" to be re-released with his voice. He mentioned that Apon presented it with respect and pain for Mazonaki. #thevoicegr #Μαζωνακης #thevoicegr #μουσική (translated)

Little Fox wondered why they were deprived of Giorgos Mazonakis, whom she described as a person with soul, heart, and voice. She wrote that he had united souls, hearts, and voices and thanked him because, as she mentioned, he had made them a little more human. #Μαζωνάκης #TheVoiceGR https://t.co/9mqJF8I4vX #Γιωργος #Ανθρωποι #Συναισθημα (translated)

The account “😈 & 😇: the 📚 of 📺+🎶 !!” wrote that they would not stop listening to Maizonakis' songs. It mentioned that his voice and timbre would remain in memory, just like the image of him holding the microphone, his style that was often commented on, and his sea-green eyes. It added that it meant the message of the hashtag #OsoZwMazw. #thevoicegr https://t.co/gcicypScXu #Μαζωνακης #μουσική #τραγούδι (translated)

Vasilis Papandreou wrote that the public questioning of whether a girl who, as he reported, literally disappeared in Tempi was on the train was inconceivable. He added that the questioning was expressed in Greece softly and with an ironic tone, describing the situation as disgraceful and a downward spiral. #Τέμπη #Ελλάδα #Κατάντια (translated)

Whoever wants to go to the stadium and cannot due to financial reasons, I will cover the cost of the cheapest ticket. The team needs a full stadium. The only thing I ask of the person who wants to go is to leave their voice in the stadium. Information DM #paobc #paobc #γκάμα #ποδόσφαιρο #στήριξη (translated)

Βρισκόμαστε στο Scriptorium (το γραφείο αντιγραφής) της Μονής Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη του 834 μ.Χ. Αδελφός Ιλαρίων, ένας νεαρός μοναχός και αντιγραφέας, αισθάνεται εξαντλημένος από την ορθοστασία και την προσπάθεια. Όμως δεν μπορεί να σταματήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματά από πάνω του ο Μάγιστρος Θεόδωρος, ο αυστηρός επιβλέπων (βασικά ο Βιβλιοφύλακας) του μοναστηριού. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει. Ο Ιλαρίων έχει μπροστά του έναν αρχαίο, φθαρμένο πάπυρο του 4ου αιώνα π.Χ. γραμμένο σε συνεχή μεγαλογράμματη γραφή χωρίς κανένα κενό. Η αποστολή του είναι ιστορική: πρέπει να μεταφέρει το κείμενο σε μια νέα περγαμηνή, χρησιμοποιώντας τη νέα, γρήγορη μικρογράμματη γραφή και τοποθετώντας, για πρώτη φορά συστηματικά, τόνους και πνεύματα. Τα μάτια του είναι κόκκινα από την κούραση. Διαβάζει τη γεμάτη κεφαλαία σειρά: "...ΟΥΚΕΣΤΙΝΑΝΘΡΩΠΟΣ..." Το μυαλό του θολώνει. Πρέπει να πάρει μια απόφαση. Σκέφτεται το νόημα του κειμένου του Αριστοτέλη. Βουτάει την πένα στο μελάνι και γράφει στη νέα περγαμηνή: "οὐκ ἐστὶν ἄνθρωπος"... Ο Μάγιστρος Θεόδωρος στέκεται από πάνω του, παρατηρώντας τη σελίδα με ένα μικρό κερί. Ξαφνικά, το βλέμμα του παγώνει στο σημείο που μόλις χαράχτηκε. Κοιτάζει τον Ιλαρίωνα στα μάτια με αυστηρότητα, δείχνει με το δάχτυλό του τη λέξη και μένει σιωπηλός, περιμένοντας από τον νεαρό μοναχό να καταλάβει μόνος του τι έκανε. ---------------------- Ίσως να καταλάβατε τι λάθος έκανε ο κουρασμένος μοναχός που μόλις δυο μέρες πριν είχε γράψει απελπισμένος στην άκρη της περγαμηνής που δούλευε : "Ἡ γραφὴ αὕτη ἐστὶ βάσανος τῷ ἀναγινώσκοντι, ἀλλὰ τριπλή βάσανος τῷ γράφοντι· τό μελάνι κακό, τό πετσί σκληρό, κι ο τόνος πήγε στραβά. Ἐλέησόν με, Κύριε..." Στην κλασική αρχαιότητα, οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν τόνους. Η γραφή ήταν αποκλειστικά μεγαλογράμματη και συνεχής. Οι φυσικοί ομιλητές δεν χρειάζονταν σημάδια, διότι η αρχαία ελληνική δεν ήταν μια γλώσσα έντασης (όπως η σημερινή για παράδειγμα), αλλά μια μουσική γλώσσα. Όταν ένας αρχαίος Έλληνας διάβαζε ένα κείμενο, αυτό δεν λειτουργούσε απλώς ως γραφή, αλλά ως μια ιδιότυπη μουσική παρτιτούρα. Τα σημάδια που εφευρέθηκαν αργότερα δεν ήταν γραμματικοί κανόνες, αλλά μουσικές νότες που καθοδηγούσαν το ύψος της φωνής: - Η Οξεία ( ΄ ) ήταν μια ψηλή νότα, που ανέβαζε τη φωνή κατά ένα μουσικό διάστημα μιας πέμπτης καθαρής. - Η Βαρεία ( ̀ ) ήταν η βασική νότα, που κρατούσε τη φωνή στο χαμηλό, φυσικό της επίπεδο. - Η Περισπωμένη ( ͂ ) ήταν ένα μουσικό legato, ένας κυματισμός όπου η φωνή ξεκινούσε από ψηλή νότα και γλιστρούσε προς τα κάτω στην ίδια συλλαβή (γι' αυτό και έμπαινε μόνο σε μακρά φωνήεντα που είχαν τη χρονική διάρκεια να υποστηρίξουν αυτό το ηχητικό κύμα). Για να καταλάβουμε πώς λειτουργούσε η γλώσσα, αρκεί να δούμε τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι αρχαίοι για τον τονισμό: "Προσωδία" (από τις λέξεις προς + ᾠδή, που σημαίνει τραγούδι). Για τους αρχαίους Έλληνες, η προσωδία ήταν κυριολεκτικά "το τραγούδι που συνοδεύει τον λόγο". Αυτή η λεκτική μελωδία δεν ήταν ίδια σε όλη την Ελλάδα. Κάθε διάλεκτος είχε τη δική της "παρτιτούρα". Η διάλεκτος των Σπαρτιατών (η Δωρική) ακουγόταν στους υπόλοιπους Έλληνες ως η πιο βαριά και τραχιά. Οι Σπαρτιάτες είχαν την τάση να κρατούν τη φωνή τους χαμηλά και να "σπρώχνουν" τη μουσική τους νότα προς το τέλος της λέξης (π.χ. έλεγαν ανθρώποι αντί για άνθρωποι ή πατερώ̃ν αντί για πατέρων), δίνοντας στην ομιλία τους έναν ρυθμό που έμοιαζε με στρατιωτικό εμβατήριο. Όταν λοιπόν οι λόγιοι μιλούσαν για τους κανόνες της προσωδίας, δεν αναφέρονταν σε ξερούς γραμματικούς κανόνες, αλλά στους κανόνες της λεκτικής μελωδίας. Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελληνική έγινε η διεθνής γλώσσα (Lingua Franca δηλαδή). Εκατομμύρια ξένοι έπρεπε να τη μάθουν, αλλά αδυνατούσαν να "τραγουδήσουν" τις λέξεις χωρίς οδηγό. Γύρω στο 200 π.Χ., ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, σχεδίασε για πρώτη φορά αυτές τις "νότες" πάνω στο χαρτί. Στόχος του ήταν να δώσει στους ξένους μια οπτική παρτιτούρα για να μην καταστρέφουν τη μελωδία της γλώσσας, αλλά και να διασώσει την απαγγελία των ομηρικών επών, καθώς η γλώσσα είχε αρχίσει ήδη να χάνει τη μουσικότητά της. Οι Ρωμαίοι αριστοκράτες μάθαιναν τα Ελληνικά ως σύμβολο ανώτερης μόρφωσης. Στη δική τους γλώσσα (τα Λατινικά) δεν είχαν τόνους, καθώς είχαν δυναμικό τόνο. Τι εννοώ; Χτυπούσαν κατά κάποιο τρόπο τη συλλαβή με την ένταση, περίπου όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Για να καταφέρουν να διαβάσουν τα ελληνικά κείμενα, βασίζονταν απόλυτα στην παρτιτούρα των τόνων του Αριστοφάνη. Ωστόσο, η δυσκολία τους να πετύχουν το ελληνικό τόνο ήταν παροιμιώδης, και συχνά οι Έλληνες λόγιοι σχολίαζαν τη "βαριά" λατινική τους προφορά. Κατά τον 9ο αιώνα, οι Βυζαντινοί μοναχοί προχώρησαν στον μεταχαρακτηρισμό, δηλαδή τη μεταφορά όλων των αρχαίων κειμένων από τα κεφαλαία στα μικρά γράμματα (μικρογράμματη γραφή). Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας χώρου (η περγαμηνή ήταν πανάκριβη τότε) αλλά και ταχύτητας.Σε αυτή τη φάση, οι τόνοι και τα πνεύματα ενσωματώθηκαν υποχρεωτικά σε κάθε λέξη. Η διαδικασία αυτή οδήγησε σε συχνά λάθη: - Λέξεις που χωρίς τόνους έμοιαζαν ίδιες, αλλά άλλαζαν νόημα ανάλογα με τον τονισμό σαν το παράδειγμα που σας έδωσα στην αρχή, ή σαν το ὅρος = κανόνας / ὄρος = βουνό. Λέξεις δηλαδή που ήταν "Ομόγραφες". - Λόγω της κούρασης από τη συνεχή ανάγνωση των κολλημένων γραμμάτων, οι γραφείς μπέρδευαν γραμμές που τελείωναν με την ίδια λέξη, παραλείποντας ολόκληρες παραγράφους. "Ομοιοτέλευτο" όπως λέει και η ίδια η λέξη! Παρά το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είχε χάσει τη μουσικότητά της και είχε γίνει "δυναμική" ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, το πολυτονικό σύστημα επιβίωσε για πάνω από 1.000 χρόνια. Αυτό συνέβη επειδή η τυπογραφία του 15ου αιώνα αντέγραψε πιστά τα βυζαντινά χειρόγραφα, αλλά και επειδή το πολυτονικό θεωρήθηκε το οπτικό "DNA" της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Το σύστημα καταργήθηκε οριστικά τον Ιανουάριο του 1982 με την ψήφιση του μονοτονικού, κυρίως για την απλοποίηση της σχολικής εκπαίδευσης και τις τεχνικές ανάγκες της σύγχρονης τυπογραφίας και των υπολογιστών. ---------------------- Ορμώμενη από τη συζήτηση που συμμετείχα χθες (στην οποία ομολογουμένως πήγα τελείως απροετοίμαστη για το ύφος της και είπα τα "δικά μου" και εντυπωσιάστηκα από τα αρχεία του κ.Κεχρή - συγγνώμη, δεν έχω αναζητήσεις για να τον προσθέσω - και τον μεστό λόγο του διοργανωτή) είπα να σας δώσω σήμερα αυτό το κορυφαίο επίτευγμα εφαρμοσμένης γλωσσολογίας, που θα το χαρακτήριζα ως "κοσμοϊστορική πολιτισμική κιβωτό"... Καλημέρα σε όλους! #Γλωσσολογία #ΑρχαίαΕλλάδα #Πολιτισμός

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚA ΕΧΘΕΣ ΤΟ ΟΑΚΑ; Οι περισσότεροι είδαν μια θεαματική είσοδο. Όσοι όμως έχουμε μελετήσει αρχαία κείμενα και συμβολογραφία, είδαμε άλλα... Ο φωτεινός κύκλος είναι ο λεγόμενος Δακτύλιος του Ασμοδαραήλ, σύμβολο που αναφέρεται στο απαγορευμένο Βιβλίο των Επτά Σκιών: «Και όταν ο κύκλος του φωτός κλείσει πάνω από το πλήθος, η φωνή θα ανέβει και οι επτά πύλες θα στραφούν προς τον ουρανό». Ο κύκλος έχει επίσης ακριβώς τη μορφή του Οφιούχου Δακτυλίου του Βελζαριώθ, ενός δαίμονα που σύμφωνα με το χειρόγραφο Codex Tenebris 13:27 εμφανίζεται μέσα από «πύλιν στρογγύλιν υπέρλευκου φωτός» Και το χέρι που δείχνει προς τα πάνω είναι το Digitus Caeli, το «δάχτυλο της έβδομης σάλπιγγας» με το οποίο απεικονίζεται πάντα ο Baphomet. Ο συνεργάτης και φίλος Ηλίας Παπασταυράτος, από τους λίγους που έχει μελετήσει σε τόσο βάθος τον αποκρυφισμό, μου έστειλε την προφητεία του Αββακούμ του Β΄, που λέει: «Τότε η γυναίκα του λευκού κύκλου θα υψώσει το δάκτυλο, και τρεις φορές θα πέσει φως από τον ουρανό πριν ξυπνήσει ο Αζραφοθ κάτω από την πέτρα». Και φυσικά κανείς δεν εξηγεί γιατί ο κύκλος είναι ανοιχτός στο κάτω μέρος... Στην εσωτερική δαιμονολογία αυτό ονομάζεται Porta Inferior, η «κάτω πύλη», για το σκότος και το έρεβος. Αλλά ναι, ξέρω τι θα πείτε, συμπτώσεις όλα αυτά και "ψεκασμένες" θεωρίες... σας λυπάμαι, πραγματικά #Αποκρυφισμός #Συμβολισμός #Μυστήρια

Ο Νετανιάχου χθες στον ΟΗΕ είπε αυτό που πολλοί στην Ευρώπη αποφεύγουν να πουν. Στους διαδηλωτές έξω και στους αντιπροσώπους που σηκώθηκαν και έφυγαν από την αίθουσα έκανε μία απλή ερώτηση: πού ήσασταν όταν το καθεστώς της Τεχεράνης έσφαζε και ακρωτηρίαζε δεκάδες χιλιάδες άοπλους Ιρανούς; Πού ήταν οι μαζικές συγκεντρώσεις έξω από την ιρανική αποστολή; Πού ήταν η φωνή για τους Χριστιανούς που διώκονται στο Ιράν και σε όλη τη Μέση Ανατολή; Δεν ήταν. Γιατί, όπως είπε, είναι «ψεύτικοι υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και πρόσθεσε κάτι που στην Ελλάδα πρέπει να ακουστεί καθαρά: οι χριστιανικές κοινότητες στη Μέση Ανατολή συρρικνώνονται παντού, εκτός από μία χώρα. Το Ισραήλ. Εκεί αυξάνονται και ευημερούν. Η Βηθλεέμ, όταν ήταν υπό ισραηλινό έλεγχο, ήταν 80-90% χριστιανική. Αφού παραδόθηκε στην Παλαιστινιακή Αρχή, έγινε 80-90% μουσουλμανική. Οι Χριστιανοί διώχθηκαν. Κανείς από τους «ανθρωπιστές» του ΟΗΕ δεν διαμαρτυρήθηκε. Αυτή είναι η πραγματικότητα που η Ελλάδα έχει ήδη αναγνωρίσει στην πράξη. Η στρατηγική επιλογή Αθήνας–Ιερουσαλήμ δεν είναι συναισθηματική. Είναι εθνικό συμφέρον. Κοινές απειλές στην Ανατολική Μεσόγειο, ενέργεια, τεχνολογία, και τώρα η «Ασπίδα του Αχιλλέα»: η μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία στην ιστορία των δύο χωρών, με ισραηλινά συστήματα αεράμυνας που θα προστατεύουν τον ελληνικό ουρανό. Η τριμερής με την Κύπρο έχει γίνει θεσμός. Οι κοινές ασκήσεις πληθαίνουν. Το Ισραήλ δεν είναι απλώς εταίρος· είναι ο πιο αξιόπιστος τεχνολογικός και αμυντικός σύμμαχος που έχει η Ελλάδα στην περιοχή. Όσο κάποιοι στον ΟΗΕ σηκώνονται και φεύγουν, η Ελλάδα κάθεται στο τραπέζι και υπογράφει. Αυτό δεν είναι προπαγάνδα. Είναι γεωπολιτική ωριμότητα. Η ελευθερία των Ιρανών θα έρθει από τον ίδιο τον λαό τους, όπως είπε ο Νετανιάχου. Μέχρι τότε, οι χώρες που θέλουν σταθερότητα στην περιοχή δεν έχουν την πολυτέλεια να παίζουν με τα συνθήματα του δρόμου. Η Ελλάδα διάλεξε σωστά. #Ισραήλ #Νετανιάχου #Ελλάδα #ΑσπίδαΑχιλλέα #ΑνατολικήΜεσόγειος #ΣτρατηγικήΣυμμαχία #Ισραήλ #Ελλάδα #ΑνατολικήΜεσόγειος