Search

Erik van Haren wrote that Max Verstappen had not yet achieved a victory this season, but that he had gone longer without a win between his first F1 victory in Barcelona and his second in Malaysia. His father Jos said, according to Van Haren, that that period troubled him and made the victory all the more sweet. Jos himself drove a legendary race in 2001. https://t.co/nh7RIalORR https://t.co/kcOfkNqwJx #F1 #MaxVerstappen #Formule1 (translated)

9/11 en Joe, de taxichauffeur uit Queens. Ik kan mij de eerste keer dat ik New York bezocht nog goed herinneren. Ik had een rechtstreekse vlucht geboekt vanaf Schiphol naar New York met de inmiddels legendarische Boeing 747 waar de KLM toendertijd nog mee vloog. Bij dit soort lange vluchten maakte ik er altijd een gewoonte van om een vlucht in de avond te boeken, bij voorkeur business-class, zodat ik kort na het opstijgen kon proberen om de slaap te vatten, uiteraard met de insteek dat ik dan uitgerust in New York zou arriveren. Helaas had ik maar drie dagen om de stad te verkennen omdat ik later die week in San Francisco moest zijn voor een conferentie over de laatste ontwikkelingen in de computerindustrie. Pakweg acht uur na wheels-up in Amsterdam landden wij op JFK Airport en nog geen half uur later zat ik, samen met m’n bagage, in een taxi onderweg naar downtown New York. De taxichauffeur, hij had zich voorgesteld als Joe, kwam uit Queens, zijn onmiskenbare accent liet daar geen enkele twijfel over bestaan. Joe was een sympathieke dertiger die duidelijk positief en vol in het leven stond, dat bleek overduidelijk uit zijn houding en manier van praten. Nadat hij begreep dat ik uit Nederland kwam vroeg hij mij vervolgens de oren van het hoofd over het Nederlandse drugsbeleid, de coffeeshops in Amsterdam en uiteraard, hoe kon het ook anders, de wereldberoemde Rosse Buurt. Terwijl we het hadden over de schaars, en uitdagend, geklede dames achter glas op de Oudezijds gaf hij mij zijn visitekaartje en deed hij z’n zonnebril half naar beneden terwijl hij, over de rand van z’n bril, mij een vette knipoog gaf en op het hart drukte dat ik hem kon bellen als ik behoefte had aan wat ‘gezelschap’. Hij voegde eraan toe dat ik hem daarnaast ook dag en nacht kon bellen op datzelfde nummer als ik ergens naartoe wilde in New York. Ik bedankte hem vriendelijk en glimlachte terwijl ik hem op het hart drukte dat ik geen behoefte had aan het gezelschap waar hij op doelde. Terwijl we Manhattan binnen reden, en de wolkenkrabbers aan weerszijden voorbij schoten, was Joe inmiddels al halverwege z’n levensverhaal. Van zijn aanmelding bij het Amerikaanse leger op zijn 19e, zijn eerste huwelijk, tot aan de dagelijkse beslommeringen van een taxichauffeur in New York. Terwijl Joe honderduit vertelde en ik af en toe vragen stelde werd mijn blik gevangen door de Twin Towers in de verte, een niet te missen aanblik van twee gigantische kolossen die overal bovenuit staken. Ik kan me nog goed herinneren dat de ingeving die ik toen kreeg mij altijd is bijgebleven. De Twin Towers gaven mij het gevoel van twee imposante bewakers, bewakers die dag en nacht de wacht hielden over de inwoners van New York, onverzettelijk en altijd waakzaam. De taxi stopte bij het Marriot-hotel op Times Square waar ik een kamer had geboekt. Terwijl ik uitstapte en Joe mijn bagage uit de achterbak haalde, liet ik alles even op mij inwerken, dit was tenslotte het kloppende hart van New York. Nadat ik mijn bagage van Joe had aangepakt en hem $20 fooi had gegeven liep hij terug naar zijn taxi waarbij hij met z’n hand het ‘bel-mij’ gebaar maakte terwijl hij breeduit lachte. Ik stak eveneens breeduit lachend en enthousiast m’n duim op terwijl ik de lobby van het hotel in liep, er vanuit gaande dat ik Joe nooit meer zou spreken. De reden dat ik gekozen had voor het Marriot-hotel was uiteraard vanwege de ligging en het magnifieke uitzicht over New York. Dit uitzicht viel absoluut niet tegen nadat ik op de één na bovenste etage was aangekomen en de gordijnen van m’n hotelkamer open had gedaan. Integendeel, het was alles waar ik op gehoopt had, wat een prachtige stad en wat een uitzicht. Het was een jaar later dat die imposante Twin Towers, die decennialang zo bepalend zijn geweest voor de skyline van New York, letterlijk geveld werden door een niet aflatende haat tegen het Westen, op islamitische leest geschoeid terrorisme, een Jihad tegen Amerika en het Amerikaanse volk. Vaak heb ik mij toen afgevraagd hoe het Joe de taxichauffeur is vergaan op 11-september 2001, en of hij getuige is geweest van deze tragedie terwijl deze zich letterlijk voor zijn ogen afspeelde? Ik had zijn visitekaartje bewaard en al eens een poging gewaagd om een email te sturen naar het adres wat erop stond, maar dat adres bestond helaas niet meer. Pas een jaar later, wederom rond 11-september, heb ik toch de moed bij elkaar geraapt en z’n nummer gedraaid. Ik ging ervan uit dat dit nummer waarschijnlijk ook niet meer in gebruik zou zijn en mocht dat wel het geval zijn dan was mijn inschatting dat de kans dat hij zich onze ontmoeting zou herinneren wel heel erg klein zou zijn. Toen de telefoon overging en een stem met een overduidelijk accent uit Queens opnam, een stem die ik overigens meteen herkende, vroeg ik direct op de man af of hij zich die Nederlander nog herinnerde van een taxi rit naar het Marriot-hotel van een aantal jaar geleden? Het duurde een paar seconden voordat hij enthousiast reageerde met ‘Of course I remember you, the Red-Light District guy from the Netherlands’, wat mij gelijk breeduit deed glimlachen. Zo begon een geanimeerd gesprek dat veel langer duurde dan de taxirit van JFK Airport naar het hotel van een aantal jaar geleden. Een geanimeerd gesprek waarin Joe al vrij snel met een regelmatig van emotie brekende stem vertelde over wat hij allemaal had meegemaakt op die dinsdag in september, toen ruim twee jaar geleden. Joe was letterlijk en figuurlijk getuige geweest van zowel het allerbeste als het allerslechtste waar de mensheid toe in staat is. Hij vertelde over hoe hij met zijn taxi gewonden naar ziekenhuizen had gebracht, hun letsel vaak veroorzaakt door vallend puin. Over hoe hij de chaos, paniek en angst heeft gezien in de ogen van de mensen die net hun vege lijf hadden weten te redden. Over hoe zijn neef, die onderdeel was van één van de brandweerkorpsen die in de eerste uren veel mensen uit de gebouwen heeft kunnen halen, uiteindelijk nooit is teruggevonden onder het puin. Joe’s stem sloeg over toen hij vertelde hoe trots hij was op zijn neef, en zijn collega brandweerlieden, die het ultieme offer hebben gebracht in hun pogingen om mensen uit de gebouwen te redden. Tijdens dit gesprek kreeg ik meerdere keren een brok in mijn keel en moest ik m’n tranen bedwingen toen ik Joe hoorde worstelen met z’n emoties terwijl hij zo goed mogelijk verslag deed van hetgeen hij had meegemaakt. Ik moet ieder jaar aan dit telefoongesprek denken als 11-september dichterbij komt. Dit gesprek van inmiddels ruim twintig jaar geleden, een indringend, persoonlijk en geëmotioneerd gesprek met een ooggetuige van 9/11 die op ground zero er alles aan gedaan heeft om het verschil te maken. Ik hoop dat het goed met je gaat Joe, dat je gelukkig bent en een positieve draai aan je leven hebt kunnen geven na deze immense tragedie. Dank voor alles wat je hebt kunnen doen en de talloze mensen die je op die 11e september in veiligheid hebt kunnen brengen. #911 #NewYork #Herinneringen

Gerard Krispijn 👇🏻 Wacht maar tot Dé Waarheid over corona boven tafel komt. Dan breekt de hel los! De rillingen lopen je over je rug. Kippenvel alleen al bij de gedachte Je ziet de brandende barricades op het Binnenhof al voor je. Woedende mensenmassa's die met hooivorken richting Den Haag trekken. Politici die zich verschansen achter hun voordeur en Mark Rutte die ergens in een kelder probeert uit te leggen dat hij zich er niets meer van kan herinneren. De galg wordt opgetuigd en Hugo probeert te vluchten. Ik help u direct uit de droom. Er breekt helemaal niets uit. Noppes. Nada. Ik had het er onlangs nog over met iemand uit ons dorp. Die was ervan overtuigd dat, zodra Dé Waarheid over corona eindelijk boven tafel komt, de pleuris uitbreekt. Nou, ik heb nieuws voor hem en voor jullie. Stel dat morgen zwart op wit wordt bewezen dat we allemaal collectief belazerd zijn. Dat de verhalen die jarenlang als onzin werden weggezet ineens gewoon in officiële documenten blijken te staan. Dat dankzij WOO verzoeken dingen naar buiten komen waarvan menigeen jarenlang beweerde dat ze helemaal niet bestonden. Kortom: stel dat morgen werkelijk alles op tafel ligt. (In feite is er al een hoop naar buiten gekomen, maar dit terzijde.) Denkt u dan echt dat die 87 procent gevaccineerden woedend de straat op gaan? Welnee. Dat zou namelijk betekenen dat ze moeten toegeven dat ze belazerd zijn. En de gemiddelde Nederlander geeft nog liever zijn spaargeld op dan zijn gelijk. Onze absolute weigering om ergens écht wakker van te liggen is inmiddels een vorm van topsport geworden. We hebben een psychologisch mechanisme ontwikkeld om met nationale schandalen om te gaan. Het heet: “Nou ja, het zal wel. Is de Lidl nog open?” Kijk naar de Toeslagenaffaire. Een schandaal waar de honden geen brood van lusten. Onschuldige gezinnen werden door hun eigen overheid kapotgemaakt. De collectieve woede? Een diepe zucht. Een paar boze tweets. Een debatje op televisie. En vervolgens gingen we gewoon weer over tot de orde van de dag. Of wat er gebeurt met onze voedselvoorziening? Mensen plegen letterlijk zelfmoord omdat de overheid letterlijk hun grond afjat, waar ze al generaties lang hun bedrijf op uitoefenen. De reactie van de rest van Nederland? “Vervelend voor die mensen.” En vervolgens: “Maar gelukkig is de benzine in Duitsland deze week goedkoper.” Wij zijn simpelweg niet gebouwd voor volksopstanden. Een Franse revolutie? Daar hebben wij het veel te druk voor. De Fransen steken het hele land in de fik als de pensioenleeftijd met een half uur omhooggaat. De Nederlander reageert op een nationaal schandaal met de legendarische woorden: “Je doet er toch niks aan.” Gevolgd door het ritueel opentrekken van een blikje bier. Als morgen de ultieme waarheid over corona naar buiten komt, gebeurt er waarschijnlijk precies dit. We kijken er een item over bij Vandaag Inside en hangen aan de lippen van die zeiksnor die destijds verkondigde dat hij nog nooit een steekhoudend argument had gehoord om geen prik te nemen. We schudden even collectief ons hoofd. Misschien roepen we nog: “Zie je wel!” Of:“Ik zei het toch!” En daarna gaan we gewoon naar de Febo. We klagen dat de treinen weer eens niet rijden. We mopperen op de regering. We zetten de televisie aan. En om 18.00 uur moeten natuurlijk wel gewoon de aardappels op tafel. We nemen een glas. We doen een plas. En alles blijft zoals het was. Dus maak u vooral geen zorgen over een naderende burgeroorlog of een totale maatschappelijke ineenstorting. Zolang de koffie doorloopt, de frikandellen in de bonus zijn en we op zaterdagavond massaal naar Boer zoekt Vrouw kunnen kijken, blijft het hier muisstil. De hel breekt in Nederland pas echt los als de bitterballen op de verjaardag van je zus lauw blijken te zijn. Dan bellen ze massaal het familiediner om het proberen goed te praten. En geen seconde eerder. #Corona #Politiek #Maatschappij

Dolly Parton, de legendarische Queen of Country Music, overleed op 80-jarige leeftijd en werd herinnerd als een buitengewone artieste en ondernemende vrouw, die meer dan 100 miljoen platen verkocht en talrijke hits schreef, terwijl ze haar muzikale en zakelijke talenten combineerde in een opmerkelijke carrière die haar ook elf Grammy Awards opleverde. #DollyParton #CountryMusic #Zangster

Killing Joke is een invloedrijke Britse band van overwegend postpunk-strekking, die in de jaren tachtig zijn hoogtepunt beleefde. De groep werd in 1978, toen na het hoogtepunt van de punk nieuwe stijlen opkwamen, opgericht door zanger Jaz Coleman, die later ook als componist van klassieke muziek bekend is geworden. Zijn medewerkers waren Paul Ferguson op de drum, Kevin Walker ('Geordie') op de gitaar en Martin Glover ('Youth') op de basgitaar. De naam Killing Joke verwijst naar een legendarische sketch uit Monty Python's Flying Circus over de Tweede Wereldoorlog: daarin heeft een Brits uitvinder een grap bedacht, zodanig geniaal, dat iedereen die hem hoort onmiddellijk sterft van het lachen; dit massavernietigingswapen wordt dan ook, in een Duitse vertaling, tegen de nazi's ingezet. Reeds in 1979 scoorden ze een alternatieve hit met 'Turn to red', waarbij ze de steun genoten van de bekende radio-dj John Peel. Dankzij dit succes sleepten ze een contract bij het label EG Music in de wacht. Hun debuutalbum, eveneens Killing Joke getiteld, sloeg aan en enkele singles kwamen de Britse hitlijsten binnen. 'Wardance', het sarcastische 'Follow the Leaders' en 'Empire Song' zijn culthits geworden. https://hvdommelen.nl/k/KillingJ.html

Route 66, de legendarische autoweg van Chicago naar Los Angeles, viert dit jaar zijn honderdjarige jubileum met een breed gedragen feest, waarin de culturele en historische betekenis van de route in de Amerikaanse geschiedenis wordt benadrukt, ondanks de huidige verdeeldheid in het land. #Route66 #AmerikaanseGeschiedenis #Roadtrip

Peter Faber, een invloedrijke Nederlandse acteur en medeoprichter van het legendarische collectief Het Werkteater, overleed op 82-jarige leeftijd na een kort ziekbed, en zijn uitdagende en dwars levenshouding, die hem leidde tot opmerkelijke prestaties in theater en film, blijft voortleven in zijn maatschappelijke inzet voor jongeren. #PeterFaber #Theater #Amsterdam

Jerney Kaagman, de legendarische zangeres van Earth & Fire en icoon van de Nederlandse popmuziek, is op 29 januari 2026 overleden aan de gevolgen van Parkinson, na een invloedrijke carrière waarin ze zich ook inzet voor de rechten van muzikanten. #JerneyKaagman #EarthAndFire #Parkinson