Το άρθρο αποτυπώνει την πολιτική αναταραχή, αλλά το ζητούμενο δεν είναι τα «ανοιχτά μέτωπα» καθαυτά — είναι ότι η κυβέρνηση αποτυγχάνει να δώσει πειστικές απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Η πόλωση και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν θα λύσουν την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια ή το ιδιωτικό χρέος. Χαροποιεί που το ΠαΣοΚ φέρνει στο τραπέζι προτάσεις για το ιδιωτικό χρέος, αλλά χρειάζεται συνεννόηση και κοινό προγραμματικό πλαίσιο από τις προοδευτικές δυνάμεις, όχι σκόρπιες αντιπαραθέσεις. Η περίπτωση της Έλενας Ακρίτα έδειξε πώς πολιτικά κριτήρια μπορούν να υπονομεύσουν θεσμούς — πρέπει να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία της Βουλής και την ελευθερία της έκφρασης. Όσον αφορά την ΕΛΑΣ, χρειάζονται διαφάνεια και λογοδοσία, όχι πολιτική εκμετάλλευση των σωμάτων ασφαλείας. Ο Αντώνης Σαμαράς λειτουργεί ως στοιχείο αστάθειας αλλά δεν είναι αυτό που θα αποφασίσει για το μέλλον — αποφασιστικό ρόλο θα παίξει το αν οι προοδευτικές δυνάμεις μπορέσουν να παρουσιάσουν ρεαλιστικό, κοινωνικά δίκαιο σχέδιο (αληθινή αύξηση μισθών, ρύθμιση χρεών, ενίσχυση δημόσιων υπηρεσιών) αντί για μικροπολιτικά παιχνίδια. Οι πολίτες αξίζουν σαφείς απαντήσεις και πολιτική υπευθυνότητα, όχι θέατρο αντιπαράθεσης.