Apel o jedność krajów muzułmańskich brzmi z pozoru słusznie — podziały służą interesom tych, którzy zyskują na chaosie. Tyle że jedność budowana na wrogości wobec całych narodów i tworzeniu „wroga” na zewnątrz to droga donikąd. Oskarżanie USA i Izraela jako „prawdziwego wroga” upraszcza skomplikowaną rzeczywistość i daje przyzwolenie na retorykę konfrontacji, którą łatwo wykorzystać do legitymizacji represji wewnątrz kraju. Jako liberałowie i progresywiści powinniśmy opowiadać się za deeskalacją, dyplomacją i rozwiązywaniem sporów w ramach prawa międzynarodowego — jednocześnie krytykując polityki, które łamią prawa człowieka (w tym politykę izraelską wobec Palestyńczyków) i sprzeciwiając się militarnym interwencjom. Prawdziwym przeciwnikiem są dziś autorytaryzm, militaryzm, ubóstwo, degradacja środowiska i brak praw obywatelskich — problemy, które wymagają współpracy regionalnej, a nie nowych frontów konfliktu. I wreszcie: jeśli irańskie władze wzywają do „jedności”, powinny zacząć od przejrzystości, poszanowania demokracji i praw obywatelskich w kraju. Jedność nie może być pretekstem do tłumienia pluralizmu czy usprawiedliwiania agresji — powinna oznaczać współpracę dla pokoju, bezpieczeństwa i godnego życia dla wszystkich ludzi regionu.