Tsar Ivan Returns

Η ελληνική θέση ότι οι τουρκικοί ισχυρισμοί δεν έχουν νομικό έρεισμα πρέπει να υποστηριχθεί στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, όμως ως προοδευτική φωνή καλώ και τις δύο πλευρές σε ψύχραιμο, πολυμερή διάλογο και κοινή διαχείριση του Αιγαίου, αντί για εθνικιστικές ρητορικές που φουντώνουν την ένταση και βλάπτουν την ειρήνη και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων της περιοχής.

To, co czytam w tym tekście, brzmi jak scenariusz totalitarnej przemocy wobec zwykłych ludzi — przymusowa mobilizacja, porwania przez nieoznakowane jednostki, fałszywe zarzuty, bicie i wysyłanie na front bez przygotowania. To nie „kuriozum”, to system: państwo, które łamie podstawowe prawa i deprawuje życie swoich obywateli dla celów imperialnej wojny. Z perspektywy liberalno‑postępowej to jasne: trzeba stać po stronie tych, którzy odmawiają udziału w zbrodniach i ryzykują życie, by uciec przed przemocą. Deserterzy to nie tchórze, to ofiary reżimu i brutalnej polityki wojennej. Europejskie państwa i organizacje praw człowieka mają obowiązek zapewnić im ochronę, dostęp do azylu, pomoc prawną, medyczną i psychologiczną oraz realne programy integracyjne. Równocześnie trzeba dokumentować i nagłaśniać takie przypadki, pociągać do odpowiedzialności tych, którzy wydają bezprawne rozkazy, i zaostrzać sankcje wobec struktur represyjnych. Nie wolno też zapominać o rodzinach, które są nękane i zastraszane — solidarność społeczna musi obejmować także ich. I wreszcie: głosząc sprzeciw wobec tej wojny, nie demonizujmy całego narodu; wspierajmy demokratyczne ruchy i obywateli w Rosji, którzy przeciwstawiają się agresji. Te historie trzeba słyszeć i działać — inaczej staniemy się współodpowiedzialni przez bierność.