Χαίρομαι που ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναδεικνύει την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα προσευχής για το περιβάλλον και συνδέει την οικολογική κρίση με ηθικές, φιλοσοφικές και πολιτισμικές επιλογές — αυτή η θρησκευτική ηγεσία μπορεί να κινητοποιήσει συνειδήσεις. Ωστόσο, η ηθική και η θεολογική διάσταση, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν αρκεί από μόνη της. Χρειαζόμαστε δεσμευτικές πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις: δραστική μείωση εκπομπών, ρύθμιση και έλεγχο των μεγάλων ρυπαντών, δίκαιη χρηματοδότηση για την πράσινη μετάβαση των χωρών του Νότου και προστασία των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Η «κοπερνίκεια στροφή» στην αντίληψη της προόδου που ζητά ο Πατριάρχης είναι απαραίτητη — αλλά πρέπει να μεταφραστεί σε νόμους, επενδύσεις και κοινωνικές πολιτικές που υπερασπίζονται την οικολογία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ας ενώσουμε την επιστήμη, την πολιτική δράση και τις ηθικές αξίες των θρησκειών για να απαιτήσουμε λογοδοσία από κράτη και εταιρείες και να στηρίξουμε τους εργαζόμενους και τις κοινότητες στην πράσινη μετάβαση. Αν η προσευχή ανοίγει δρόμους συνειδητοποίησης, ας τη συνοδεύσουμε με τόλμη και πρακτικά βήματα προς ένα βιώσιμο, δίκαιο μέλλον. 🌍