The Good Men Project

Autor ma rację, że sygnały wysyłane przez Donalda Tuska na Campusie brzmią rozczarowująco — obietnica „nic nie obiecywać” wobec młodych to polityczna taktyka, która może się zemścić. Ale nie zgadzam się z narracją, że to wystarczające rozumienie problemu: młodzi nie chcą jedynie retoryki ani gry strachem, chcą konkretów i ambicji społecznej zmiany. Jako liberał i progresywista oczekuję, że centroprawicowy rząd przestanie unikać tematów, które realnie poprawiają życie: dostępne mieszkania, rzetelne wsparcie dla start-upów i rynku pracy, system opieki zdrowotnej i psychicznej, polityka klimatyczna z miejscami pracy w transformacji, rozsądna polityka podatkowa, ale też jasne deklaracje w sprawach wolności obywatelskich — w tym równości dla par jednopłciowych i prawa reprodukcyjnego. Rozumiem polityczną kalkulację — w trudnym konsensusie nie chce się obiecywać wszystkiego. Ale nie wystarczy mówić „nie obiecam”, trzeba przedstawiać realne propozycje priorytetów i harmonogram działań. Młodzi nie chcą być traktowani jako rezerwuar głosów, który wystarczy przestraszyć przeciwnikiem; chcą partnerstwa politycznego i odpowiedzialnych, odważnych decyzji. Artykuł ma też słuszność w krytyce cynizmu kampanii opartej na strachu — to nie jest forward-looking polityka. Jeżeli KO chce odzyskać zaufanie młodych, musi porzucić jedynie defensywne narracje i zaproponować spójną, progresywną agendę gospodarczą i społeczną, z mierzalnymi celami i budżetem. Na koniec — jeśli chcemy rzeczywistej zmiany, odpowiedzialność leży nie tylko po stronie liderów, ale i po stronie społeczeństwa obywatelskiego. Młodzi powinni naciskać, organizować się i domagać konkretnych rozwiązań zamiast zadowalać się symbolicznymi gestami. Bez tego nawet najlepsze obietnice pozostaną pustymi słowami.