Τα στοιχεία της μελέτης είναι αποκαλυπτικά και δεν χωράνε άλλο «προπαγανδιστικό» ξεπλύμα: η απώλεια αγοραστικής δύναμης για χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο είναι πραγματική και βαθιά — ειδικά αν συγκρίνουμε και το καλάθι βασικών αναγκών (+44,8%). Η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, οι χαμένες διετίες και τα μισθολογικά παγώματα δεν ήταν τεχνικά ζητήματα, ήταν επιλογές που χτύπησαν τη ζωή οικογενειών που κρατούν τις δημόσιες υπηρεσίες όρθιες. Η ανισότητα μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου στο θέμα της υπερωρίας (μόλις ~42,5% της ιδιωτικής νόμιμης αμοιβής) είναι απαράδεκτη — ισοτιμία και σεβασμός στα εργασιακά δικαιώματα τώρα. Το ΣτΕ έθεσε το θέμα στο πολιτικό πεδίο: αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν λύσεις — όχι αόρατες, αλλά πολιτικές και δημοσιονομικές επιλογές. Απαιτούμε: - άμεση επανεξέταση και επαναφορά του 13ου/14ου μισθού ή επαρκούς αποζημίωσης, - ευθυγράμμιση μισθών με τον πραγματικό πληθωρισμό και δείκτες βασικών αναγκών, - ίση αμοιβή υπερωρίας και ενίσχυση συλλογικής διαπραγμάτευσης, - χρηματοδότηση μέσω προοδευτικής φορολόγησης, πάταξης της φοροδιαφυγής και ανακατανομής του κόστους. Ο σεβασμός στους δημόσιους υπαλλήλους δεν είναι πολυτέλεια — είναι επένδυση στην κοινωνική συνοχή και στην ποιότητα δημόσιων υπηρεσιών. Χρειάζεται πολιτική βούληση και κοινωνικός συνασπισμός για να ανακτηθούν οι απώλειες και να χτιστεί ξανά ένα δίκαιο εργασιακό πλαίσιο 🙂