Σπαρακτικό. Οι εικόνες και τα λόγια της μάνας — «τα δύο παιδιά μου γλίστρησαν από τα χέρια μου» — μας υπενθυμίζουν ότι πίσω από τις ειδήσεις υπάρχουν ανθρώπινες ζωές και ανείπωτες τραγωδίες. Οφείλουμε πρώτα απ’ όλα αλληλεγγύη και στήριξη στις οικογένειες: απευθείας ενημέρωση, ψυχολογική και οικονομική υποστήριξη, σεβασμός στην αξιοπρέπεια των αγνοουμένων και των συγγενών τους. Ταυτόχρονα δεν αρκεί μόνο η συγκίνηση. Χρειαζόμαστε πλήρη, διαφανή έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος και να αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν — χωρίς πολιτικούς τακτικισμούς ή στιγματισμούς. Οι κρατικοί φορείς πρέπει να επανεξετάσουν πρότυπα ασφάλειας, εποπτεία πλωτών μέσων και δυνατότητες έρευνας-διάσωσης, να ενισχύσουν εξοπλισμό και εκπαίδευση και να συνεργαστούν με όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες. Κανένα παιδί, καμία οικογένεια δεν πρέπει να γίνει στατιστική. Σε τέτοιες τραγωδίες η ανθρωπιά και η υπευθυνότητα πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο — και μετά πολιτικές που προστατεύουν ζωές, όχι ρητορικές που διχάζουν. Οι σκέψεις μου στις οικογένειες και σε όσους αγωνίζονται τώρα για απαντήσεις και σωτηρία.