Search

Βρισκόμαστε στο Scriptorium (το γραφείο αντιγραφής) της Μονής Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη του 834 μ.Χ. Αδελφός Ιλαρίων, ένας νεαρός μοναχός και αντιγραφέας, αισθάνεται εξαντλημένος από την ορθοστασία και την προσπάθεια. Όμως δεν μπορεί να σταματήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματά από πάνω του ο Μάγιστρος Θεόδωρος, ο αυστηρός επιβλέπων (βασικά ο Βιβλιοφύλακας) του μοναστηριού. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει. Ο Ιλαρίων έχει μπροστά του έναν αρχαίο, φθαρμένο πάπυρο του 4ου αιώνα π.Χ. γραμμένο σε συνεχή μεγαλογράμματη γραφή χωρίς κανένα κενό. Η αποστολή του είναι ιστορική: πρέπει να μεταφέρει το κείμενο σε μια νέα περγαμηνή, χρησιμοποιώντας τη νέα, γρήγορη μικρογράμματη γραφή και τοποθετώντας, για πρώτη φορά συστηματικά, τόνους και πνεύματα. Τα μάτια του είναι κόκκινα από την κούραση. Διαβάζει τη γεμάτη κεφαλαία σειρά: "...ΟΥΚΕΣΤΙΝΑΝΘΡΩΠΟΣ..." Το μυαλό του θολώνει. Πρέπει να πάρει μια απόφαση. Σκέφτεται το νόημα του κειμένου του Αριστοτέλη. Βουτάει την πένα στο μελάνι και γράφει στη νέα περγαμηνή: "οὐκ ἐστὶν ἄνθρωπος"... Ο Μάγιστρος Θεόδωρος στέκεται από πάνω του, παρατηρώντας τη σελίδα με ένα μικρό κερί. Ξαφνικά, το βλέμμα του παγώνει στο σημείο που μόλις χαράχτηκε. Κοιτάζει τον Ιλαρίωνα στα μάτια με αυστηρότητα, δείχνει με το δάχτυλό του τη λέξη και μένει σιωπηλός, περιμένοντας από τον νεαρό μοναχό να καταλάβει μόνος του τι έκανε. ---------------------- Ίσως να καταλάβατε τι λάθος έκανε ο κουρασμένος μοναχός που μόλις δυο μέρες πριν είχε γράψει απελπισμένος στην άκρη της περγαμηνής που δούλευε : "Ἡ γραφὴ αὕτη ἐστὶ βάσανος τῷ ἀναγινώσκοντι, ἀλλὰ τριπλή βάσανος τῷ γράφοντι· τό μελάνι κακό, τό πετσί σκληρό, κι ο τόνος πήγε στραβά. Ἐλέησόν με, Κύριε..." Στην κλασική αρχαιότητα, οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν τόνους. Η γραφή ήταν αποκλειστικά μεγαλογράμματη και συνεχής. Οι φυσικοί ομιλητές δεν χρειάζονταν σημάδια, διότι η αρχαία ελληνική δεν ήταν μια γλώσσα έντασης (όπως η σημερινή για παράδειγμα), αλλά μια μουσική γλώσσα. Όταν ένας αρχαίος Έλληνας διάβαζε ένα κείμενο, αυτό δεν λειτουργούσε απλώς ως γραφή, αλλά ως μια ιδιότυπη μουσική παρτιτούρα. Τα σημάδια που εφευρέθηκαν αργότερα δεν ήταν γραμματικοί κανόνες, αλλά μουσικές νότες που καθοδηγούσαν το ύψος της φωνής: - Η Οξεία ( ΄ ) ήταν μια ψηλή νότα, που ανέβαζε τη φωνή κατά ένα μουσικό διάστημα μιας πέμπτης καθαρής. - Η Βαρεία ( ̀ ) ήταν η βασική νότα, που κρατούσε τη φωνή στο χαμηλό, φυσικό της επίπεδο. - Η Περισπωμένη ( ͂ ) ήταν ένα μουσικό legato, ένας κυματισμός όπου η φωνή ξεκινούσε από ψηλή νότα και γλιστρούσε προς τα κάτω στην ίδια συλλαβή (γι' αυτό και έμπαινε μόνο σε μακρά φωνήεντα που είχαν τη χρονική διάρκεια να υποστηρίξουν αυτό το ηχητικό κύμα). Για να καταλάβουμε πώς λειτουργούσε η γλώσσα, αρκεί να δούμε τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι αρχαίοι για τον τονισμό: "Προσωδία" (από τις λέξεις προς + ᾠδή, που σημαίνει τραγούδι). Για τους αρχαίους Έλληνες, η προσωδία ήταν κυριολεκτικά "το τραγούδι που συνοδεύει τον λόγο". Αυτή η λεκτική μελωδία δεν ήταν ίδια σε όλη την Ελλάδα. Κάθε διάλεκτος είχε τη δική της "παρτιτούρα". Η διάλεκτος των Σπαρτιατών (η Δωρική) ακουγόταν στους υπόλοιπους Έλληνες ως η πιο βαριά και τραχιά. Οι Σπαρτιάτες είχαν την τάση να κρατούν τη φωνή τους χαμηλά και να "σπρώχνουν" τη μουσική τους νότα προς το τέλος της λέξης (π.χ. έλεγαν ανθρώποι αντί για άνθρωποι ή πατερώ̃ν αντί για πατέρων), δίνοντας στην ομιλία τους έναν ρυθμό που έμοιαζε με στρατιωτικό εμβατήριο. Όταν λοιπόν οι λόγιοι μιλούσαν για τους κανόνες της προσωδίας, δεν αναφέρονταν σε ξερούς γραμματικούς κανόνες, αλλά στους κανόνες της λεκτικής μελωδίας. Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελληνική έγινε η διεθνής γλώσσα (Lingua Franca δηλαδή). Εκατομμύρια ξένοι έπρεπε να τη μάθουν, αλλά αδυνατούσαν να "τραγουδήσουν" τις λέξεις χωρίς οδηγό. Γύρω στο 200 π.Χ., ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, σχεδίασε για πρώτη φορά αυτές τις "νότες" πάνω στο χαρτί. Στόχος του ήταν να δώσει στους ξένους μια οπτική παρτιτούρα για να μην καταστρέφουν τη μελωδία της γλώσσας, αλλά και να διασώσει την απαγγελία των ομηρικών επών, καθώς η γλώσσα είχε αρχίσει ήδη να χάνει τη μουσικότητά της. Οι Ρωμαίοι αριστοκράτες μάθαιναν τα Ελληνικά ως σύμβολο ανώτερης μόρφωσης. Στη δική τους γλώσσα (τα Λατινικά) δεν είχαν τόνους, καθώς είχαν δυναμικό τόνο. Τι εννοώ; Χτυπούσαν κατά κάποιο τρόπο τη συλλαβή με την ένταση, περίπου όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Για να καταφέρουν να διαβάσουν τα ελληνικά κείμενα, βασίζονταν απόλυτα στην παρτιτούρα των τόνων του Αριστοφάνη. Ωστόσο, η δυσκολία τους να πετύχουν το ελληνικό τόνο ήταν παροιμιώδης, και συχνά οι Έλληνες λόγιοι σχολίαζαν τη "βαριά" λατινική τους προφορά. Κατά τον 9ο αιώνα, οι Βυζαντινοί μοναχοί προχώρησαν στον μεταχαρακτηρισμό, δηλαδή τη μεταφορά όλων των αρχαίων κειμένων από τα κεφαλαία στα μικρά γράμματα (μικρογράμματη γραφή). Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας χώρου (η περγαμηνή ήταν πανάκριβη τότε) αλλά και ταχύτητας.Σε αυτή τη φάση, οι τόνοι και τα πνεύματα ενσωματώθηκαν υποχρεωτικά σε κάθε λέξη. Η διαδικασία αυτή οδήγησε σε συχνά λάθη: - Λέξεις που χωρίς τόνους έμοιαζαν ίδιες, αλλά άλλαζαν νόημα ανάλογα με τον τονισμό σαν το παράδειγμα που σας έδωσα στην αρχή, ή σαν το ὅρος = κανόνας / ὄρος = βουνό. Λέξεις δηλαδή που ήταν "Ομόγραφες". - Λόγω της κούρασης από τη συνεχή ανάγνωση των κολλημένων γραμμάτων, οι γραφείς μπέρδευαν γραμμές που τελείωναν με την ίδια λέξη, παραλείποντας ολόκληρες παραγράφους. "Ομοιοτέλευτο" όπως λέει και η ίδια η λέξη! Παρά το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είχε χάσει τη μουσικότητά της και είχε γίνει "δυναμική" ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, το πολυτονικό σύστημα επιβίωσε για πάνω από 1.000 χρόνια. Αυτό συνέβη επειδή η τυπογραφία του 15ου αιώνα αντέγραψε πιστά τα βυζαντινά χειρόγραφα, αλλά και επειδή το πολυτονικό θεωρήθηκε το οπτικό "DNA" της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Το σύστημα καταργήθηκε οριστικά τον Ιανουάριο του 1982 με την ψήφιση του μονοτονικού, κυρίως για την απλοποίηση της σχολικής εκπαίδευσης και τις τεχνικές ανάγκες της σύγχρονης τυπογραφίας και των υπολογιστών. ---------------------- Ορμώμενη από τη συζήτηση που συμμετείχα χθες (στην οποία ομολογουμένως πήγα τελείως απροετοίμαστη για το ύφος της και είπα τα "δικά μου" και εντυπωσιάστηκα από τα αρχεία του κ.Κεχρή - συγγνώμη, δεν έχω αναζητήσεις για να τον προσθέσω - και τον μεστό λόγο του διοργανωτή) είπα να σας δώσω σήμερα αυτό το κορυφαίο επίτευγμα εφαρμοσμένης γλωσσολογίας, που θα το χαρακτήριζα ως "κοσμοϊστορική πολιτισμική κιβωτό"... Καλημέρα σε όλους! #Γλωσσολογία #ΑρχαίαΕλλάδα #Πολιτισμός

📌Παρακαλώ, διαβάστε αυτές τις γραμμές... όχι με τα μάτια του θεατή, αλλά με την ψυχή ενός ανθρώπου που ίσως αύριο βρεθεί στη θέση μας, κάτι που απεύχομαι. Είναι τρομερά εύκολο για το φιλοθεάμον κοινό και τους σχολιαστές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να κρίνουν, να κανιβαλίζουν και να δείχνουν με το δάχτυλο την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Ακούω και διαβάζω αυτούς που είναι έξω από τον χορό να λένε με ευκολία ότι "ήθελαν να του τα φάνε". Όμως, όσοι δεν έχουν αντικρίσει στα μάτια την απόγνωση, την αγωνία και την απελπισία, όσοι δεν έχουν δει τον άνθρωπό τους να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, όσοι δεν τον έχουν δει μέσα στην τρέλα και τις παραισθήσεις, δεν μπορούν να καταλάβουν. Ειλικρινά, δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε και να κρίνουν. Το λέω αυτό μέσα από τα βάθη της ψυχής μου, πρώτα απ' όλα ως γονέας που έχει παιδιά χρήστες και ζω στην καθημερινότητα μου σε αυτό το κολασμένο σκοτάδι. Έχω βρεθεί αμέτρητες φορές στην ίδια ακριβώς απόγνωση, βλέποντας τα ίδια μου τα σπλάχνα να χάνουν την μπάλα, να κινδυνεύει η ζωή τους και μαζί να κινδυνεύουμε και να απελπιζόμαστε όσοι είμαστε γύρω τους. Να μην ξέρουμε τι να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, να τα σώσουμε. Όταν ο άνθρωπός σου βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, βλέπεις καλά ότι η καθαρή του κρίση σβήνει. Δεν σκέφτεται, δεν φέρεται φυσιολογικά. Γίνεται το πιο ευάλωτο έρμαιο, το τέλειο θύμα στα χέρια του κάθε επιτήδειου, εκμεταλλευτή, συνεργάτη, απατεώνα, πωλητή ελπίδας, ονείρων και εμπόρων ναρκωτικών. Ας πούμε, λοιπόν, την αλήθεια που όλοι κρύβουν πίσω από την υποκρισία. Η παρέμβαση μιας οικογένειας, ακόμα και η πιο ακραία, όπως η δικαστική ή η οικονομική προστασία της περιουσίας του, δεν γεννιέται από απληστία. Γεννιέται από τον τρόμο του κινδύνου να χάσει την ζωή του, να μην γίνει ο μόχθος μιας ολόκληρης ζωής της δικής του ή της οικογένειας του, βορά και εύκολο κέρδος στις τσέπες των εμπόρων ναρκωτικών και ακόμα όπως στην προκειμένη περίπτωση, της απληστίας εκείνων των "γιατρών" που αντί να θεραπεύουν, εκμεταλλεύονται την απελπισία του ασθενούς για να του πάρουν τα χρήματα, οδηγώντας τον τελικά στον θάνατο. Γίνεται για να σταματήσουν όλοι αυτοί οι "παρατρεχάμενοι" που μυρίζονται χρήμα και πλουτίζουν πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία. Η προσφυγή στην ψυχιατρική επιστήμη, το να ζητήσεις τη βοήθεια του Δρομοκαΐτειου, ακόμα και μέσω της επώδυνης, σκληρής και σπαρακτικής οδού της ακούσιας νοσηλείας, δεν είναι έλλειψη αγάπης. Αν δεν μπει ένα φρένο, ο χρήστης που δεν καταλαβαίνει - επειδή βλέπει τα πράγματα "αλλιώς" - θα γίνεται θήραμα και θα τα δίνει όλα, μέχρι και την τελευταία του πνοή, στον βωμό της εξάρτησης. Η προσφυγή στην ψυχιατρική επιστήμη, το να ζητήσεις τη βοήθεια του Δρομοκαΐτειου, ακόμα και μέσω της επώδυνης, σπαρακτικής οδού της ακούσιας νοσηλείας, δεν είναι έλλειψη αγάπης. Είναι η ύστατη, η πιο αιματηρή και σκληρή πράξη αγάπης. Με πόνο ψυχής που δεν περιγράφεται με λέξεις, οι άνθρωποι που τους αγαπούν και νοιάζονται, οδηγούνται εκεί από καθαρή απόγνωση. Από το ένστικτο να κρατήσουν τον άνθρωπό τους ζωντανό, να του προστατεύσουν την ζωή, την περιουσία και το μέλλον τους, με την κρυφή, τρελή ελπίδα ότι κάποτε θα είναι ξανά καλά, θα τους χαμογελάσει και θα ζήσει όπως παλιά. Και κάπου εδώ φαίνεται η τεράστια, η εγκληματική απουσία της πολιτικής. Ένα κράτος απών, που αφήνει τους χρήστες απροστάτευτους και τις οικογένειες να παλεύουν μόνες τους στο απόλυτο κενό, χωρίς καμία ουσιαστική κρατική δομή, χωρίς καμία πρόνοια ή θωράκιση απέναντι στα κυκλώματα. Μας πετάνε στην αρένα και μετά η κοινωνία μάς κρίνει για το πώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ακούω συνεχώς στις ειδήσεις για την "ευθύνη της οικογένειας" στους ψυχικά νοσούντες, που πολλές φορές φτάνουν στο σημείο να εγκληματούν ή να αυτοκτονούν. Αναρωτιέμαι, όμως, ποια ευθύνη έχει μια οικογένεια που είναι αβοήθητη, που δεν ξέρει πώς και από ποιον θα προστατευτεί? Πώς μπορεί, αλήθεια, μια μάνα ή ένας πατέρας να επιβάλει και να υποχρεώσει έναν ενήλικο άνθρωπο που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα να πάρει τα χάπια της φαρμακευτικής του αγωγής? Όταν το ίδιο το σύστημα σηκώνει τα χέρια ψηλά, πώς ζητάνε ευθύνες από τους συγγενείς? Μόνο αν έχεις νιώσει αυτό το βουβό σκοτάδι και την αβάσταχτη αγωνία μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, μπορείς να νιώσεις το δράμα αυτής της οικογένειας και της κάθε οικογένειας που ζει με χρήστες σε μια επίγεια κόλαση. Γι αυτούς τους λόγους λοιπόν συμπαραστέκομαι στους αγαπημένους του. Τους νιώθω, τους πονάω και τους συμπονώ βαθιά! Έκαναν αυτό ακριβώς που κάθε απελπισμένος γονιός, κάθε μάνα, κάθε πατέρας και κάθε αδελφός θα έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη για να σώσει το ίδιο του το αίμα από τον γκρεμό! Φτάνει πια! Ας σταματήσει, επιτέλους, αυτός ο απάνθρωπος, χυδαίος κανιβαλισμός από όσους κάθονται στον καναπέ τους και κρίνουν ξένες ζωές, χωρίς να ξέρουν τα τι και τα πως. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του και σε όσους τον αγαπούσαν πραγματικά! 💔 Αντίο Γιώργο, σ'ευχαριστούμε για όλα! Λυπάμαι πολύ που δεν βοηθήθηκες! Καλή ξεκούραση! 😭😭😭 #Μαζωνακης #εξαρτησεις #ψυχικη_υγεια #σκληρη_αγαπη #ενσυναισθηση #οικογενεια #ΚΕΘΕΑ #18ΑΝΩ #απεξαρτηση #εξαρτησεις #ψυχικη_υγεια #οικογενεια

Χθες ο αδελφός μου με ποσοστό νοητικής αναπηρίας άνω του 85% έκλεισε τα 67 του χρόνια. Σύμφωνα με την πολιτεία δεν χρειάζεται βοήθεια μετά τα 67 που γερνά κιόλας. Απορώ ειλικρινά ποιοι τα σκέφτονται αυτά και πόσοι είναι αυτοί που δεν τους νοιάζει να ασχοληθούν. #Αναπηρία #Δικαιώματα #Γηριατρική

🥇 Στιγμές χαράς έζησαν η μητέρα και ο αδελφός του Απόστολου Χρήστου στις κερκίδες, βλέποντας τον Έλληνα κολυμβητή να ανεβαίνει ξανά στην κορυφή. 🎉 Με το που ολοκληρώθηκε η κούρσα των 100 μ. ύπτιο και «κλείδωσε» το χρυσό, οι πανηγυρισμοί στις εξέδρες ήταν έντονοι, σε μια ξεχωριστή στιγμή για την οικογένειά του. #κολύμβηση #χρυσό #στιγμές

🔴Η εξολόθρευση των συγγενών του Στάλιν, από τον... Στάλιν. 🔴Είναι πλέον ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι ο Στάλιν ήταν ο μεγαλύτερος εγκληματίας των σύγχρονων καιρών. Εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν φρικτό θάνατο κατόπιν διαταγών του. Μεταξύ αυτών, κι όλοι οι συγγενείς του! Συγγενείς εξ αίματος δεν είχε, είχε όμως συγγενείς εξ αγχιστείας, από την πλευρά των δύο γυναικών που παντρεύτηκε. Ας δούμε τι απέγιναν οι άνθρωποι αυτοί. 🔴Αλεξάντρ Σβανίτζε, αδελφός της πρώτης συζύγου του Στάλιν, Κάτο (Αικατερίνης) Σβανίτζε. Δεν ήταν άσχετος με την πολιτική, καθώς είχε γίνει μέλος του κόμματος του Λένιν το 1901, πολύ πριν συνδεθεί η αδελφή του με τον Στάλιν. Μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων, πήρε σειρά προνομιούχων θέσεων: Λαϊκός Επίτροπος (υπουργός) Οικονομικών της Γεωργιανής ΣΣΔ, εμπορικός απεσταλμένος στην Γερμανία, αναπληρωτής Πρόεδρος της Σοβιετικής Κρατικής Τράπεζας και επικεφαλής της Σοβιετικής Τράπεζας Εξωτερικού Εμπορίου. Την εποχή του «Μεγάλου Τρόμου» (1937), συνελήφθη με την κατηγορία ότι ήταν «κατάσκοπος της Γκεστάπο»! Εκτελέστηκε στις 20 Αυγούστου 1941. 🔴Μαρία Σβανίτζε, σύζυγος του Αλεξάντερ Σβανίτζε. Μεγάλωσε τον πρωτότοκο γιο του Στάλιν, Γιάκοβ, μετά τον θάνατο της μητέρας του (1907). Το 1921, τον έφερε στην Μόσχα, για να ζήσει με τον πατέρα του. Για πολλά χρόνια, η Μαρία ανήκε στον πολύ στενό οικογενειακό κύκλο του Στάλιν, αλλά αυτό δεν την έσωσε. Συνελήφθη το 1937, επειδή «απέκρυψε την αντισοβιετική δράση του συζύγου της». Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια εγκλεισμού στο Ντολίνσκογιε (γυναικείο Γκουλάγκ στο Καζακστάν). Ωστόσο, με νεότερη απόφαση, εκτελέστηκε στις 3 Μαρτίου 1942, μαζί με την κουνιάδα της, Μαρίκο Σβανίτζε. 🔴Μαρίκο Σβανίτζε, αδελφή της γυναίκας του Στάλιν. Εργαζόταν ως γραμματέας του Αβέλ Ενουκίτζε, γραμματέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΣΣΔ. Το 1937, μετά την σύλληψη του προϊσταμένου της, για «αντισοβιετική δράση», συνελήφθη κι αυτή. Παρέμεινε έγκλειστη για 4 χρόνια και τελικά εκτελέστηκε, στις 3 Μαρτίου 1942. 🔴Τζονρίντ Σβανίτζε, γιός του Αλεξάντρ και της Μαρίας (πήρε το μικρό του όνομα προς τιμήν του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζον Ριντ, συγγραφέα του βιβλίου «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο»). Το 1937, που συνελήφθησαν οι γονείς του, ήταν μικρός για εξορία - 10 χρονών. Όμως, το 1947 ήταν σε... κατάλληλη ηλικία και εξορίστηκε στα Γκουλάγκ, με εντολή του θείου του, Ιωσήφ Στάλιν. Απελευθερώθηκε μετά τον θάνατό του. 🔴Φεύγουμε από τους συγγενείς του Στάλιν από την πρώτη σύζυγο και πάμε στους συγγενείς από την δεύτερη σύζυγό του, Ναντέζντα Αλληλούγιεβα, η οποία αυτοκτόνησε το 1932, διότι δεν μπορούσε να ζήσει άλλο με τον τύραννο. 🔴Πάβελ Αλληλούγεφ, αδελφός της Ναντέζντα, ο οποίος της είχε κάνει δώρο ένα μικρό περίστροφο, με το οποίο αυτή αργότερα αυτοκτόνησε. Πέθανε το 1938, με συμπτώματα δηλητηρίασης, σε ηλικία μόλις 44 ετών. 🔴Ζένια Αλληλούγιεβα, σύζυγος του Πάβελ. Το 1947, ο Μπέρια πληροφόρησε τον Στάλιν, ότι η Ζένια, διέδιδε ότι αυτός έδωσε την εντολή δηλητηρίασης του συζύγου της. Ο Στάλιν, δέχθηκε ως αληθή την εκδοχή της δηλητηρίασης, αλλά κατηγόρησε την Ζένια και τον μετέπειτα σύζυγό της, ότι είχαν εξωσυζυγική σχέση και δηλητηρίασαν τον Πάβελ για να απαλλαγούν από την παρουσία του. Βέβαια, η κατηγορία ήταν δύσκολο να αποδειχθεί στο δικαστήριο, μετά από 9 χρόνια, οπότε και οι δύο άρπαξαν έναν 10ετή εγκλεισμό στα Γκουλάγκ, για «αντισοβιετική δράση». 🔴Κίρα Αλληλούγεβα, κόρη του Πάβελ και της Ζένιας. Συνελήφθη έναν χρόνο μετά την σύλληψη της μητέρας της, με την απίστευτη κατηγορία ότι «παρείχε πληροφορίες για την προσωπική ζωή της οικογένειας του Στάλιν στην αμερικανική πρεσβεία»! Καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκισης στα Γκουλάγκ και απελευθερώθηκε το 1953, αμέσως μετά τον θάνατο του θείου της. 🔴Άννα Αλληλούγιεβα, αδελφή της Ναντέζντα. Συνελήφθη το 1940 και πέρασε 6 χρόνια στα Γκουλάγκ, γιατί «απέκρυψε την αντισοβιετική κατασκοπευτική δράση του συζύγου της». 🔴Στάνισλαβ Ρέντενς, σύζυγος της Άννας Αλληλούγιεβα. Είχε γεννηθεί στην Πολωνία, όταν ήταν τμήμα της Τσαρικής Αυτοκρατορίας. Παλιός μπολσεβίκος, που κατέλαβε ηγετικές θέσεις στην μυστική αστυνομία (Τσέκα και εν συνεχεία NKVD). Το 1937 εξελέγη μέλος του Ανώτατου Σοβιέτ και το 1938 διορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος (υπουργός) Εσωτερικών της ΣΣΔ του Καζακστάν. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1938 με την κατηγορία της συμμετοχής σε «πολωνική κατασκοπευτική ομάδα» και εκτελέστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1940. 🔴Όπως γράφει στο βιβλίο της η κόρη του Στάλιν, Σβετλάνα Αλληλούγιεβα, κάποτε ρώτησε τον πατέρα της για την εξόντωση των συγγενών της. Πήρε την εξής απάντηση: «Ήξεραν πολλά και μιλούσαν πολύ. Κι αυτό, βόλευε τους εχθρούς!». ♦️Πηγές: 📍Έντβαρντ Ρατζίνσκι, «Στάλιν». 📍Simon Sebag Montefiore, «Στάλιν: Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου». 🎀Οικογενειακή φωτογραφία του Στάλιν με συγγενείς του, τους οποίους αργότερα εξολόθρευσε👇 #Στάλιν #Ιστορία #ΣοβιετικήΈνωση

Ο πρώην πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, και ο αδελφός του, Μαχέρ, καταδικάστηκαν σε θάνατο από δικαστήριο της Δαμασκού για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, σε μια απόφαση που επισημαίνει την σχεδόν απεριόριστη εξουσία του συριακού κράτους επί της εποχής τους και συνδέεται με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων και την εμφύλια σύρραξη στη Συρία. #Άσαντ #Συρία #Δικαιοσύνη

Η Νίκη, ο μεγάλος μου γιος, ο αδελφός μου Μανώλης και η μητέρα μου, την οποία χάσαμε πριν από δύο χρόνια. Σας ευχαριστώ για τη ζεστασιά σας αυτές τις δύσκολες ώρες. Η αγάπη που δείξατε στον αδελφό μου τιμά τη μνήμη του. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή ο Μανώλης πνίγηκε. Πάλεψε με https://t.co/Swdx0hIt5K #Οικογένεια #Αγάπη #Θλίψη

Έχασα τον αδελφό μου τον Μανώλη χθες. Τον βρήκαν νεκρό στη θάλασσα. Είχε πάει για μπάνιο αργά γιατί το νερό τον ηρεμούσε. Ήταν ο πιο καλόψυχος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Στο οδοντιατρείο του στα Χανιά φρόντιζε δωρεάν τους άπορους. Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη αδερφούλη μου... https://t.co/W11QfR0DO6 #Αδελφός #Θλίψη #Αγάπη

Ο αδελφός του διαβόητου βαρόνου ναρκωτικών «Φίτο», Χαβιέρ Μασίας γνωστός ως «Χάβι», συνελήφθη στην Κολομβία κατά τη διάρκεια κοινής επιχείρησης των αρχών της Κολομβίας και του Ισημερινού, καθώς εκκρεμούσε εις βάρος του κόκκινη ειδοποίηση της Ιντερπόλ για ανθρωποκτονία και άλλες κατηγορίες. #Ναρκωτικά #Κολομβία #Εγκληματικότητα

Ο θάνατος είναι περίεργο πράγμα. Όλοι φοβούνται να πεθάνουν επειδή είναι το άγνωστο. Αλλά η μητέρα μου πέθανε. Ο πατέρας μου πέθανε. Ο αδελφός μου πέθανε. Η αδελφή μου πέθανε. Ο θείος μου πέθανε. Η γιαγιά μου πέθανε. Ήταν όλοι τους σπουδαίοι άνθρωποι. Αν μπόρεσαν εκείνοι να πεθάνουν, τότε γιατί να μην μπορώ να πεθάνω κι εγώ; Είμαι καλύτερος από αυτούς; Είναι γελοίο να σκέφτεσαι: “Ω, Θεέ μου, δεν πρέπει να πεθάνω”. Το σώμα μου θα γίνει σκόνη. Αλλά η ψυχή μου θα ζει για πάντα.

Ο αδελφός του παίκτη του Survivor, Μάνος Μαλλιαρός, περιγράφει την αγωνιώδη εμπειρία του ατυχήματος του Σταύρου Φλώρου, τονίζοντας τη γενναιότητα και την γρήγορη αντίδραση του Μάνου που, παρά τον νευρικό κλονισμό που υπέστη, βοήθησε να σωθεί ο φίλος του από τη σοβαρή κατάσταση στην οποία βρέθηκε μετά τη σύγκρουση με τουριστικό σκάφος. #Survivor #Ατύχημα #ΜάνοςΜαλλιαρός