WRLD

Search

#Ηρωίδες
Nikos Appelaios II Sep 8

Λέλα Καραγιάννη. Η ηρωίδα της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Αντίστασης! Στην σκέψη μας, τις ημέρες αυτές του Σεπτέμβρη, πρώτη λάμπει σαν φωτεινό μετέωρο κι ερχόμαστε να αποτίσουμε φόρο τιμής στην γενναία, πολύτεκνη ηρωίδα της Αντιστάσεως κατά της Γερμανικής Κατοχής, Λέλα Καραγιάννη. Γεννήθηκε στην Λίμνη Ευβοίας το 1898. Γονείς της ο Αθανάσιος Μηνόπουλος και η Σοφία Μπούμπουλη, της ιστορικής οικογενείας Μπούμπουλη εκ Σπετσών. Στο αίμα της κυλούσε το ηρωικό αίμα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Γενιά-γενιά το αίμα αυτό μεταγγιζόταν και φιλτραριζόταν για να δώσει έναν πολύτιμο καρπό στο δένδρο της Λευτεριάς, την Λέλα Καραγιάννη! Δίπλα της ο Μικρασιάτης σύζυγός της Νικόλαος Καραγιάννης, φαρμακέμπορος. Ένα ζευγάρι ταιριαστό, με πίστη, όραμα, φλόγα, ανησυχίες, ιδανικά. Απόδειξη η πολύτεκνη οικογένειά τους με τα επτά βλαστάρια τους: Ιωάννα, Γιώργο, Ηλέκτρα, Βύρωνα, Νέλσωνα, Νεφέλη, και Ελένη. Αυτή η οικογένεια με το μπουρλότο του ‘21 στην ψυχή, με το ανήσυχο πνεύμα και αίμα της Μπουμπουλίνας να βράζει στις φλέβες, έγινε ο πυρήνας –από τις πρώτες κιόλας ημέρες της Κατοχής– της αντιστασιακής οργανώσεως «Μπουμπουλίνα». Τεράστιο έργο σε πολλούς τομείς που συνεχώς μεγάλωνε και μεγαλουργούσε. Αρχικά ασχολήθηκε με την περισυλλογή, απόκρυψη, υγειονομική περίθαλψη, τροφοδοσία και φυγάδευση Βρετανών, Αυστραλών, Καναδών και Νεοζηλανδών αξιωματικών και στρατιωτών, στην Μέση Ανατολή ή στις ομάδες Ζέρβα και Ψαρρού. Ας σημειωθεί ότι τα έξοδα και η χρηματοδότηση βάρυνε ουσιαστικά την ίδια. Στην συνέχεια υπήρξαν πολλοί που την βοήθησαν και πύκνωναν τις τάξεις της Οργανώσεως. Το καταπληκτικό ήταν το πως η διαισθητική της κεραία εντόπιζε άτομα τα οποία ανήκαν στο εχθρικό στρατόπεδο και τα έπειθε να συνεργαστούν μαζί της. Ιταλοί και Γερμανοί προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στην Πατρίδα μας κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγηση της Λέλας Καραγιάννη. Μέσα από αυτή την αγαστή συνεργασία έρχονταν οι επιτυχίες σε φυγαδεύσεις, δολιοφθορές, αποδράσεις, πληροφορίες στο Συμμαχικό Στρατηγείο, σωτηρία κρατουμένων, εξάρθρωση προδοτών κ.λπ. Επικεφαλής από την σύλληψη ενός σχεδίου, την οργάνωση, επίβλεψη και εκτέλεση μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια η Λέλα. Τακτικά τα ραδιοφωνικά κύματα του Καΐρου εκφωνούσαν την φράση: «Ευχαριστούμε το άρωμα!» Ήταν το σύνθημα ότι η αποστολή είχε διασωθεί. Άρωμα Ελπίδας, άρωμα Λευτεριάς η αδάμαστη Λέλα Καραγιάννη! Άοκνη μυρμηγκοφωλιά η οργάνωση «Μπουμπουλίνα». Εργάστηκαν έτσι μέχρι τις 11 Ιουλίου 1944, όταν από απροσεξία και αμέλεια μελών της οργανώσεως «Απόλλων» απεκαλύφθη έγγραφο που αφορούσε στην δράση της Καραγιάννη. Οι Γερμανοί την συνέλαβαν την ίδια ημέρα στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού όπου νοσηλευόταν για υπερκόπωση. Την ίδια νύκτα συνέλαβαν πέντε από τα παιδιά της. Ο σύζυγός της, η Ελένη και ο Γιώργος διέφυγαν. Στα μπουντρούμια της Μέρλιν, τα βασανιστήρια φρικτά. Η Ηλέκτρα που ήταν έγκυος απέβαλε και βασανιζόταν έναν ολόκληρο μήνα με ακατάσχετη αιμορραγία, χωρίς να την δει ένας γιατρός! Δεν μίλησε κανείς. Σειρά της μάνας. Την κρέμασαν, της εξάρθρωσαν τα χέρια, της έκαψαν τα άκρα, της τρύπησαν τα πλευρά. Χωρίς νερό την βασάνιζαν τρεις ημέρες… Τέλος της παρουσίασαν τον υιό της Νέλσονα και της δήλωσαν ότι θα τον εκτελέσουν επί τόπου αν δεν ομολογήσει. Μέσα από το ράκος που την είχαν καταντήσει, η ψυχή έδωσε φθόγγους στην ηρωίδα για να απαντήσει σαν αληθινή Μπουμπουλίνα: «Ζητείτε από μία Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της και την πατρίδα της, με την απειλή του τυφεκισμού των παιδιών της. Ε, λοιπόν μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν εις την Ελλάδα!» Στην φυλακή στο Χαϊδάρι την μαχαίρωσαν και τα μαρτύρια της συνεχίστηκαν. Όμως την περιποιήθηκαν οι συγκρατούμενές της. Κι εκείνη στάθηκε για όλους -όπως πάντα- μάνα και ψυχή… Εκτελέσθηκε την αυγή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο και χορεύοντας τον χορό του Ζαλόγγου, εμψυχώνοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τους υπόλοιπους μελλοθανάτους πατριώτες. Διάτρητο από σφαίρες το κορμί της, ετάφη κρυφά από φίλους στο Β’ Νεκροταφείο στα Πατήσια, λίγες μόνο ημέρες πριν να χαράξει η Λευτεριά. Με απέλπιδες ενέργειες ο δραματικός Νικόλαος Καραγιάννης κατόρθωσε ώστε να σωθούν: από την εκτέλεση ο Βύρων και ο Νέλσων. Στην Λέλα Καραγιάννη απενεμήθησαν πολλές τιμητικές διακρίσεις. Μα εκείνη δεν αγωνίσθηκε γι’ αυτό! Αγωνιζόταν με ένα πάθος για την λευτεριά, λες κι η απελευθέρωση εξαρτάτο προσωπικά από αυτήν! Τελικά ήταν το γονίδιο της Μπουμπουλίνας, που μετέτρεψε την απλή νοικοκυρά της Κυψέλης σε ηρωίδα, σύμβολο και παράδειγμα για τις επερχόμενες γενιές. Ταπεινό δαφνόκλαδο το δικό μας αφιέρωμα στην πολύτεκνη Ελληνίδα μάνα, στην ηρωίδα μας Λέλα Καραγιάννη, που άναψε στην Παναγία 46 λαμπάδες, τα χρόνια της, ανεβαίνοντας βήμα-βήμα με την θυσία και με το μαρτύριό της το μονοπάτι της λευτεριάς! ΑΘΑΝΑΤΗ! #ΛέλαΚαραγιάννη #ΕθνικήΑντίσταση #Ηρωίδες

12019
Αμαλία🇬🇷 Sep 1

🔴Η μυθολογία της αριστεράς, η κατασκευή «ηρώων» και η περίπτωση της Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια. 🔴Μια «πατεντα» της αριστεράς, είναι η κατασκευή ηρώων, με σκοπό τη διατήρηση του περιβόητου «ηθικού πλεονεκτήματος». Οι παλαιότεροι «ήρωες» της αριστεράς, ήταν ο Βελουχιώτης, ο Γλέζος και ο Λαμπράκης. Οι νεότεροι, είναι η «Ηλένια», ο Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας και ο «Ζακ». Πρόκειται για μια ακόμα σοβιετική πατέντα. 🔴Σήμερα, θα αναφερθώ στο σοβιετικό πρότυπο κατασκευής μιας «ηρωίδας», για να δείτε τις ομοιότητες με ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα. Η «ηρωίδα» ήταν η Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, η περίπτωση της οποίας παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτήν της «Ηλένιας», με την μόνη διαφορά ότι η «Ηλένια» ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, ενώ η Κοσμοντεμιάνσκαγια υπαρκτό. 🔴Η Ζόγια Κ., ήταν μόλις 18 ετών το 1941, όταν εντάχθηκε σε μια ανταρτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ήταν μέλος ομάδας που εισήλθε σε εδάφη που κατείχαν οι Γερμανοί, με την αποστολή να κάψουν τα σπίτια του χωριού Πετρίστσεβο, στα πλαίσια της υπ’ αριθμόν 0428 Διαταγής του Στάλιν, για καταστροφή κάθε οικισμού, της σοδειάς και των αποθηκών τροφίμων, στα κατεχόμενα εδάφη, προκειμένου να μην βρίσκουν οι Γερμανοί στέγη και τροφή. Βέβαια, έτσι στερούνταν στέγης και τροφής και οι σοβιετικοί άμαχοι που κατοικούσαν στις περιοχές αυτές, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου τον «πατερούλη». 🔴Σύμφωνα με το αφήγημα, η Ζόγια Κ. έβαλε φωτιά σε τρία σπίτια, στα οποία υποτίθεται πως έμεναν Γερμανοί. Όμως, οι Γερμανοί συνέλαβαν έναν από τους αντάρτες, ο οποίος «κάρφωσε» το σημείο συνάντησης των παρτιζάνων, κι έτσι οι Γερμανοί συνέλαβαν την Ζόγια. Την βασάνισαν με απάνθρωπο τρόπο, αλλά αυτή έμεινε σιωπηλή μέχρι τέλους. Μετά, την οδήγησαν στην κρεμάλα, παρουσία όλων των κατοίκων του χωριού. Την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, αυτή άρχισε να εμψυχώνει τους συμπατριώτες της να αντισταθούν, ενώ ταυτόχρονα απειλούσε τους Γερμανούς. 🔴Εδώ, το αφήγημα έχει δύο όψεις. Την εποχή του Στάλιν, υποτίθεται πως η Ζόγια Κ. φώναξε τα εξής: «Αντίο, σύντροφοι! Πολεμήστε, μη φοβάστε! Ο Στάλιν θα έρθει». Μετά την αποσταλινοποίηση, τα τελευταία λόγια της «ηρωίδας» άλλαξαν: «Κρεμάστε με! Είμαστε 200 εκατομμύρια. Δεν μπορείτε να μας κρεμάσετε όλους». 🔴Το αφήγημα έγινε γνωστό, μετά από ένα αγιογραφικό για την Ζόγια άρθρο του δημοσιογράφου της Pravda, Πιότρ Λίντωφ, στις 27 Ιανουαρίου 1942. Μετά το άρθρο, της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Ηρωίδας της Σοβιετικής Ένωσης», κι από κει και πέρα, δρόμοι, πλατείες, σχολεία κ.α. πήραν τ’ όνομα του «γενναίου» κοριτσιού, αγάλματά της στήθηκαν (ακόμα και στο μετρό της Μόσχας), συγγραφείς, καλλιτέχνες, γλύπτες και ποιητές της αφιέρωσαν έργα τους, ενώ το 1944, γυρίστηκε και μια ταινία για την ζωή και το «ηρωικό» της τέλος. 🔴Όμως, τον καιρό της περεστρόικα, απελευθερώθηκε η ιστορική έρευνα, κι έτσι κατέρρευσε η μυθολογία. Σύμφωνα, λοιπόν, με ιστορικούς ερευνητές, στο Πετρίστσεβο δεν στάθμευαν γερμανικά στρατεύματα. Και δεν συνέλαβαν Γερμανοί την Ζόγια Κ., αλλά οι εξοργισμένοι χωρικοί που τους έκαψε τα σπίτια. Και την λιντσάρισαν! Επίσης, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν επεζησε του λιντσαρίσματος και εν συνεχεία παραδόθηκε στους Γερμανούς, που την κρέμασαν. Και βέβαια, οι ηρωικές της παραινέσεις προς τους συμπατριώτες της και οι απειλές προς τους Γερμανούς την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, δεν ειπώθηκαν ποτέ. 🔴Την εποχή Πούτιν, η Ρωσσία επέστρεψε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Έτσι, αφού πρώτα φιμώθηκε η ιστορική έρευνα, με την ποινικοποίηση της «υποτίμησης των κατορθωμάτων του σοβιετικού λαού κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», ζωντάνεψε ξανά ο μύθος της Ζόγιας. Έτσι, το 2020, γυρίστηκε κι άλλη ταινία, για τα «κατορθώματά» της, με χρηματοδότηση του ρωσσικού κράτους και κατασκευάστηκε ένα μουσείο στον (υποτιθέμενο) τόπο του μαρτυρίου της, στο οποίο οργανώνονται υποχρεωτικά σχολικές εκδρομές. Πηγές: 📍Nina Tumarkin, «The Living and the Dead: The Rise and Fall of the Cult of World War II in Russia». 📍Andrew Nagorski, «The Greatest Battle». #Ιστορία #Αριστερά #Ηρωίδες

12758