Search

Η Μάγδα Φύσσα σε μια συγκλονιστική ομιλία. 13 χρόνια από τη νύχτα που οι φασίστες δολοφόνησαν τον γιο της. «Η ζωή κυλά, παιδί μου. Βρίσκει τον τρόπο και κυλά και με θυμώνει. Αν και ξέρω ότι αυτό πρέπει να γίνει. Ανοίγω κάθε μέρα τα παντζούρια, βάζω το φαγητό στη φωτιά, ξεχειλίζει ο καφές στο μπρίκι, ποτίζω τα λουλούδια, γελάω σαν να ξεχνιέμαι. Κλαίω σαν από πάντα. Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω, μάλλον όχι. Τι να πω, τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία. Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούριες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες ή με γκρίζα μαλλιά. Αυτές οι μέρες που δεν ανήκω πουθενά, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό, αυτές τις μέρες εξακολουθείς να δίνεις νόημα. Εξαιτίας σου γέννησα ζωή και τώρα που έφυγες ζω γιατί υπήρξες, παιδί μου. Παύλο, αγόρι μου γλυκό. Μάτια που έβλεπαν το απέραντο. Σ' ευχαριστώ για τη ζωή που μοιραστήκαμε, αυτό το βράδυ και που κάθε — αυτό το βράδυ που με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα 2. Στο ορκίζομαι, παιδί μου, αν ήξερα ότι θα σε γεννήσω και θα σε πάρουν έτσι από κοντά μας, πάλι το ίδιο θα έκανα. Μου έδωσες τόση ευτυχία στα χρόνια που υπήρξαμε μαζί, τον αντέχω τον πόνο για 10 ζωές. Θα τα πέρναγα όλα απ' την αρχή, αρκεί να σε έβλεπα ξανά για λίγο, τόσο λίγο. Σας ευχαριστώ όλες και όλους που είστε και φέτος εδώ. Που μετράμε μαζί τα χρόνια. Να είστε καλά, να παλεύετε, να κρατάτε τη γροθιά σας ψηλά. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα τα κερδίζουμε. Καλό ξημέρωμα και φως στα σκοτάδια τους.» #antireport #φυσσας #Φύσσας #ΜάγδαΦύσσα #Αλληλεγγύη