Search

#SpitiMeToMega Ακούγοντας απόψε τον Μαζωνάκη,να ερμηνεύει τραγούδια άλλων ερμηνευτών, σκέφτομαι πόσο σωστά είπε ο Κύριος Ξαρχάκος ,ότι είχε την ικανότητα να τα κάνει προσωπική του εξομολόγηση ,δηλ.,δικά του! https://t.co/QdDJ6097Sa #Μουσική #Ερμηνεία #Τραγούδι

Το εμβληματικό τραγούδι «Ήτανε μια φορά μάτια μου»σφραγίστηκε από τη συγκλονιστική ερμηνεία του Ξυλούρη, σε μουσική Ξαρχάκου. Ο #Μαζωνακης το έλεγε με ψυχή Για αυτό κι ο Ξαρχακος τιμωντας τον είπε ότι ο έκανε το τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση Ερασιτεχνική λήψη https://t.co/nhIw4U8a3x #τραγούδι #μουσική #Ξυλούρης

🎶 Όταν τον έχει αποδεχθεί η «Εθνική Ελλάδας» του τραγουδιού (π.χ. Ξαρχάκος, Αλεξίου, Νταλάρας, Γαλάνη, Μάλαμας, Πασχαλίδης) και κυρίως όταν ο λαός τραγουδάει εδώ και 30+ χρόνια τα τραγούδια του, μας είναι αδιάφορο αν τον ακούγατε ή «αν δεν ήταν της αισθητικής σας». #μαζωνάκης https://t.co/JoLjv0fwNB #ΕλληνικήΜουσική #Τραγούδι #Μουσικοί

Ήταν αυτός που ακόμα κ οι σημερινοί έφηβοι ξέρουν σχεδόν όλα του τα τραγούδια, αυτός που έχει τραγουδήσει αφιλοκερδώς σε απορους κ φυλακισμένους, αυτός που βοήθησε πολύ κόσμο όταν του ζητήθηκε, ήταν το "τελευταίο λαϊκό είδωλο" όπως είπε ο Ξαρχάκος...εσύ ποια είσαι; #λαϊκότραγούδι #ΈλληνεςΚαλλιτέχνες #μουσική

Ο Γιώργος Μαζωνάκης, με το τόσο πρόωρο φευγιο του, απέδειξε πόσο μεγάλος καλλιτέχνης ήταν. Γιατί όταν μιλάνε για εσένα ο Ξαρχάκος, ο Φραγκούλης, ο Κότσιρας, ο Πασχαλίδης και τόσοι άλλοι, από τόσα διαφορετικά μουσικά είδη, έχεις αφήσει σίγουρα αποτύπωμα στην τέχνη. Όσο ζω ΜΑΖΩ #Μαζωνάκης #καλλιτέχνης #μουσική

Ενώ ήταν σε εξέλιξη η κηδεία,ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε δυο λόγια ψυχής για τον #Μαζωνάκη αποτίοντας ύψιστο φόρο τιμής στο «τελευταιο λαϊκό είδωλο».Μια ηχηρή τελεία σε άκυρα debate. Απόλυτη καταξίωση για τον ΜΑΖΩ η θέση ανάμεσα στους «μεγάλους» #Συναυλία #Μουσική #Ελλάδα

«Αποχαιρετούμε - δυστυχώς πρόωρα- το τελευταίο λαϊκό είδωλο, έναν καλλιτέχνη καθολικής αποδοχής που ήξερε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση. Καλό σου ταξίδι, Γιώργο. Σταύρος Ξαρχάκος». #λαϊκότραγούδι #καλλιτέχνης #αποχαιρετισμός

Δε θυμαμαι για αλλον καλλιτέχνη να μιλάνε ολοι με τοσο καλα λογια, να εχει την αποδοχή και απο αλλά καλλιτεχνικά είδη. Τον αποχαιρέτησαν ο Ξαρχάκος, ο Πασχαλίδης, ο Κραουνάκης, ο Μάλαμας, οι Χατζηφραγκετα, ο Νταλάρας... Γιωργο σε εκτιμούσαν όλοι #Καλλιτεχνες #Μουσικη #Αποχαιρετισμος

Ο Ξαρχακος είναι 87 χρονών. Το γκουγκλαρα γιατί δεν μπορούσα να συνδέσω την ηλικία του με την δυναμική παρουσία του στη σκηνή, την ομιλία του και τις ιστορίες που μας είπε-για τη Σαπφώ Νοταρα, για την Τρούμπα, ενώ στην αρχή μας ζήτησε να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους χειριστές της πολεμικής αεροπορίας που χάθηκαν, μας είπε πόσο απογοητευμένος είναι απτη χώρα που εξαφανισμένοι περιέργως όλοι-κυβέρνηση, αντιπολίτευση, εκκλησία, δικαιοσύνη αφήνουν ανεξέλεγκτο τον τζόγο. Φαινόταν αυστηρός, οι συνεργάτες του να τον σέβονται στον απόλυτο βαθμό,ο κόσμος με όρεξη που τον έβλεπε (με τις όποιες εξαιρέσεις χαμηλού επιπέδου όπως αναμενόταν). Σκέφτηκα πως αυτός ο άνθρωπος έχει ζήσει στο τότε-την περίοδο του λαμπρού κινηματογράφου, έχει μιλήσει με όλους αυτούς που βλέπουμε στις ελληνικές ταινίες, ήταν σημαντικό μέρος των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, και βγαίνει στην ηλικία του σε μια σκηνή, να κάνει ένα ζωντανό πρόγραμμα και φαίνεται ρε παιδί μου πως το κάνει μέσα απτην καρδιά του. Το ζει. Πηγαινοέρχεται ασταμάτητα από το τότε στο τώρα. Δεν ξέρω αν τρομάζει ο ίδιος. Εγώ όμως, στα λίγα δευτερόλεπτα που τον κοίταζα, το μυαλό μου πήγαινε κατευθείαν στις παλιές ελληνικές ταινίες που έχω δει —και το σημερα μου έμοιαζε τόσο λίγο.​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ Ταξίδι στο φως. Ο τίτλος που έδωσε στην παράσταση του. Και ταίριαζε 100%. Αν δεν τον έχετε δει ποτέ λαιβ, να πάτε στις 30 Σεπτεμβρίου. #Ξαρχάκος #Τέχνη #Ελλάδα

Κάθε πολιτιστική εκδήλωση είναι κάτι περισσότερο από μια εκδήλωση. Είναι μια μικρή άσκηση δημοκρατίας. Ο Ρώσος στοχαστής Μιχαήλ Μπαχτίν περιέγραψε τις γιορτές ως στιγμές όπου οι κοινωνικές αποστάσεις μικραίνουν. Ο ανθρωπολόγος Victor Turner μίλησε για την communitas, εκείνη την εμπειρία ισότητας που γεννιέται όταν οι άνθρωποι συμμετέχουν σε μια κοινή τελετουργία. Στις σημερινές πόλεις, αυτές οι στιγμές μπορεί να είναι μια συναυλία, μια θεατρική παράσταση, ενα δρώμενο. Γι’αυτό από τέλος Αυγούστου δίνουμε ξανά ραντεβού στον Λόφο! Το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού μας υποδέχεται με το φθινοπωρινό του πρόγραμμα που επιμελήθηκε η Τεχνοπολη του Δήμου Αθηναίων. Αρχαίο δράμα, σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις και μεγάλες συναυλίες με αγαπημένους Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες! 🎭 Θέατρο: «Βάκχες», «Μήδεια», «Λυσιστράτη», «Ειρήνη», «Πέρσες», «Αντιγόνη» κ.ά.. 🎶 Μουσική: Ξαρχάκος, Παπακωνσταντίνου, Χαρούλης, Ιωαννίδης, Jack Savoretti, Sivert Høyem, Slimane, αφιέρωμα στον Μ. Θεοδωράκη κ.ά.. 🚌 Δωρεάν μεταφορά με shuttle bus από τη Σαρανταπήχου. ➡️ Αναλυτικό πρόγραμμα: https://t.co/ozfIyntgN7 #ΤαΒράδιαΜαςΣτονΛόφο #Πολιτισμός #Θέατρο #Συναυλία

Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του. Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις… Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Πέμπτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε. Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων που θα αναφερθούν στη συνέχεια) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του. Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την “Άπονη ζωή” του Ξαρχάκου. Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το “Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”. Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά. Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού. Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή. Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας. Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν λένε πως στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής, αυτοί λένε ότι ήταν έξι μηνών… εξόριστα στο Παρίσι! Η αναίδειά τους συνιστά έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά. Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά. Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε “και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης”… Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται. Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό: Από τότε που υπάρχει κράτος νεοελληνικό έχουν περάσει καμιά διακοσαριά πρωθυπουργοί. Όταν το όνομα του ΞΑΡΧΑΚΟΥ θα παραμένει στους αιώνες των αιώνων και όσο υπάρχει Ελλάδα γραμμένο με κεφαλαία στην ιστορία αυτού του τόπου, το όνομα του Μητσοτάκη (να ο ιστορικός του μέλλοντος που λέγαμε παραπάνω) θα είναι πεταμένο μαζί με των ομοίων του εκεί, σε κάποια υποσημείωση της Ιστορίας. https://t.co/RWhw7y0LNh #ΣταύροςΞαρχάκος #Ελλάδα #πολιτική