Search

Ino wrote that she had left her family for a few hours to prepare the bag with the medications for her mother's fifth chemotherapy and first radiotherapy. She mentioned that she would be present for the last treatment, holding a small bell, and that the countdown had begun. #χημειοθεραπεία #υγεία #οικογένεια (translated)

In the end, the boxes of BoxNow and Skroutz are the biggest change in favor of the provinces in recent decades. The residents of Athens may not see it, but until very recently, a resident of Kalamata, Lamia, Kavala (we're not talking about small towns) who needed to buy a new bag, a reading lamp, an air conditioner, their only option was to spend a day searching and most of the time not find exactly what they wanted and even pay a fortune at some little shop. Now, with €2 shipping and 5 minutes of searching in the app, you have what you want in three days. A huge change. Finally. #BoxNow #Skroutz #ecommerce (translated)

Χαμούλης χθες στη συναυλία αλληλεγγύης για τον Πάρι Ρούπο. Εδώ ένα ωραίο στιγμιότυπο, με ρίμες υπέρ του απολυμένου και ενάντια στη μεγάλη εταιρεία που πήρε γραμμή απ'τους φασίστες: -Τσαντίζομαι που βλέπω τους ρουφιάνους να μιλάν. Με τον Πάρι είμαι. -Με ποιον νά'μαι? -Με την Pizza Fan? #antireport #συναυλία #αλληλεγγύη #ΠάριςΡούπος

Ευαίσθητό μου πλάσμα τι πόνο κουβαλούσε η ψυχή σου 😔 #Μαζωνάκης Ο πνευματικός του Γιώργου Μαζωνάκη, Πατέρας Αντώνιος, μίλησε για τη συνάντηση που είχε με τον τραγουδιστή πριν λίγο καιρό στο αεροπλάνο. Ο ίδιος αποκάλυψε όλα όσα του είχε εξομολογηθεί ο Γιώργος Μαζωνάκης επί μιάμιση ώρα που κράτησε η κουβέντα τους. «Φέτος το καλοκαίρι στο αεροδρόμιο της Λάρνακας ταξιδεύαμε και οι δύο επιστρέφοντας προς Αθήνα. Αυτός ήταν στις διακεκριμένες θέσεις. Εγώ ήμουν πιο πίσω. Στέλνει μια αεροσυνοδό και λέει ότι «υπάρχει θέση δίπλα στον κύριο Μαζωνάκη, αν θέλετε μπορείτε να πάτε μαζί του, να συζητήσετε». «Μπορώ να εξομολογηθώ;», λέει. Μάλλον, για την ακρίβεια, «προλαβαίνω να εξομολογηθώ»; Άρχισε από εκείνη τη στιγμή και για μιάμιση περίπου ώρα να ξετυλίγει την ψυχή του», είπε ο Πατέρας Αντώνιος και συνέχισε: «Αυτός ο άνθρωπος είχε πρώτα απ όλα συναίσθηση της καταστάσεώς του. Ήξερε πάρα πολύ καλά ποια είναι τα πάθη του. Ήξερε πάρα πολύ καλά να τα ονομάσει. Και το πιο σημαντικό, έψαχνε να βρει λύσεις. Είδα έναν πολύ ευαίσθητο άνθρωπο. Ήταν πολύ κοντά σε πολλές οικογένειες. Ήταν πολύ ευαίσθητος σε θέματα παιδιών, πάρα πολύ ευαίσθητος και δη σε θέματα κακοποίησης παιδιών. Αυτό το αντελήφθην και ομολογώ ότι υποκλίθηκα σε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί έδινε πάρα πολλά χρήματα. Αφειδώς και αφανώς. Δεν πρόβαλλε τον εαυτό του σε τίποτα. Διέκρινα ότι αυτό ήτανε ένας ψυχικός πόνος, επειδή ο ίδιος, για λόγους χ ψ.. δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορούσε να κάνει παιδί ή δεν έπρεπε να κάνει παιδί. Είχε στραφεί στα παιδιά των άλλων. Ήταν εξαιρετικά μόνος. Εγώ διαπίστωσα ότι δεν είχε κάνει ποτέ μια σοβαρή σχέση στη ζωή του. Η σχέση δεν έχει μόνο σεξουαλικό ενδιαφέρον. Η σχέση έχει και κάποιες άλλες παραμέτρους, όπως για παράδειγμα το αίσθημα της ασφάλειας. Αυτό τον είχε πονέσει πάρα πολύ τον Γιώργο και πολλοί τον είχαν εκμεταλλευτεί οικονομικά, αγγίζοντας μια σχέση μαζί του. Και αυτό τον πόναγε. Δηλαδή έφτασε να μου πει ευθέως «δεν θέλω να με βλέπουν σαν πορτοφόλι». Και το τράβηξε λίγο μακρύτερα. «Δεν θέλω να με βλέπουν οριζοντίως. Θέλω να με βλέπουν καθέτως, σαν πλήρη προσωπικότητα». Ο Γιώργος έκανε πολύ συχνά το Σταυρό του, αλλά σήκωνε και το Σταυρό του στην πλάτη, όπως τον σήκωσε ο Χριστός. Πολλές φορές βούρκωσε. Κάποια στιγμή έβγαλε μαντηλάκι, σκούπισε μάτια. Εγώ τα θεώρησα δάκρυα μετανοίας. Για την οικογένειά του απέφυγε επιμελώς και απέφυγα και εγώ επιμελώς, γιατί αν δεν ακούσει κανείς και τις δύο πλευρές, δεν μπορεί να έχει πλήρη εικόνα. Παρηγορήθηκα μέσα μου και είπα ότι μήπως αυτή η συζήτηση, αυτή η επαφή, μήπως αυτό του έκανε καλό; Μήπως ξεφόρτωσε η ψυχούλα του; Και μήπως έτσι πήγε στο Θεό πιο ελαφρύς και με καλύτερες προϋποθέσεις. Στη συνέχεια διατηρήσαμε επαφή μέχρι και το θάνατό του. Συναντηθήκαμε ή μέσω μηνυμάτων ή μέσω τηλεφώνου ή και δια ζώσης, νομίζω επτά ή οκτώ φορές. Τον είδα λοιπόν, όπως σας είπα, ευαίσθητο, γι’ αυτό ευάλωτο, με ανασφάλειες και προσπαθούσε να πιαστεί από το χέρι του Θεού». Σχετικά με αυτό που προβλημάτιζε περισσότερο τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο Πατέρας Αντώνιος ανέφερε: «Κυρίως το αιώνιο μέλλον του. «Βρε πάτερ, με τι μούτρα θα αντικρίσω τον Θεό»; Λέω «με τα μούτρα που τον αντίκρισε και ο ληστής». Το μπουκαλάκι του αγιασμού του το προμήθευσα εγώ. Ήθελε να έχει κάτι ορατό στην τσέπη του, στην τσάντα του, της αοράτου χάριτος του Θεού». #ΓιώργοςΜαζωνάκης #ΨυχικήΥγεία #ΑισθηματικήΚατάσταση

Τον Οκτώβριο του 1979, η Ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι ταξίδεψε στην (ιερή) πόλη Κομ του Ιράν για να πάρει συνέντευξη από τον ανώτατο ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης. Για να μπει στο δωμάτιο, η Φαλάτσι αναγκάστηκε να καλύψει τον εαυτό της από την κορυφή ως τα νύχια με ένα βαρύ μαύρο τσαντόρ, αφήνοντας μόνο το πρόσωπό της ορατό. Η συζήτηση μέσα στο δωμάτιο ήταν τεταμένη από την αρχή. Η Φαλάτσι δεν στρογγύλεψε τις ερωτήσεις της. Ρώτησε τον Αγιατολάχ Χομεϊνί για τις εκτελέσεις πολιτικών του αντιπάλων (λίγο αργότερα εκτέλεσε και συμμάχους, χιλιάδες αριστερούς που τον είχαν βοηθήσει να καταλάβει την εξουσία) το κλείσιμο ανεξάρτητων εφημερίδων και την απώλεια δικαιωμάτων για τις Ιρανές γυναίκες υπό το νέο ισλαμικό καθεστώς. Όταν ρώτησε για την αναγκαστική χρήση του πέπλου, ο Χομεϊνί ισχυρίστηκε ότι το ένδυμα είχε σκοπό να προστατεύσει τις νέες και αξιοσέβαστες γυναίκες. Και πρόσθεσε: «Αν δεν σας αρέσει η ισλαμική ενδυμασία, δεν είστε υποχρεωμένη να τη φοράτε». Η Φαλάτσι πήρε τα λόγια του τοις μετρητοίς και απάντησε: “Πολύ ευγενικό από μέρους σας, ιμάμη. Και μια που το είπατε, θα βγάλω αμέσως αυτό το χαζό, μεσαιωνικό κουρέλι”. Με μια γρήγορη κίνηση, έβγαλε το τσαντόρ από το κεφάλι της, αφήνοντας τα μαλλιά της εντελώς εκτεθειμένα μπροστά στον "Ανώτατο Ηγέτη". Ο Χομεϊνί έγινε έξαλλος. Σηκώθηκε χωρίς να πει άλλη λέξη και βγήκε από την αίθουσα. Ωστόσο, η Φαλάτσι αρνήθηκε να φύγει από το Ιράν μέχρι να ολοκληρώσει τη συνέντευξη, μερικές μέρες αργότερα, φυσικά, ασκεπής. Αυτή η σκηνή έμεινε θρυλική στην ιστορία της δημοσιογραφίας. Έδειξε μια δημοσιογράφο που αρνείται να υποταχθεί στην εξουσία, ακόμη και σε ένα από τα πιο επικίνδυνα περιβάλλοντα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Πόσες Φαλάτσι υπάρχουν σήμερα; #ΟριάναΦαλάτσι #Ιστορία #Δημοσιογραφία

Την Παρασκευή (11/9, 20.30) επιτέθηκαν στη μητέρα μου και σ’ εμένα πέντε άτομα επί των οδών Ελλοπίας και Αλκιβιάδου, κάτω από την πλατεία Βικτωρίας. Ο ένας έσπρωξε εμένα που ενστικτωδώς μπήκα μπροστά της, ο άλλος γρονθοκόπησε στο πρόσωπο τη μητέρα μου, την άρπαξε από το πουκάμισο πιστεύοντας ότι μπορεί να της βγάλει την τσάντα που είχε περασμένη χιαστί και τελικά την έσυρε από μία μικρή αλυσίδα που είχε στο λαιμό, μέχρι που της την έσπασε, πετώντας την με το πρόσωπο στην άσφαλτο. Οι υπόλοιποι έκαναν μπούγιο γύρω μας, μέχρι να τελειώσουν. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και ούρλιαζα από την πρώτη στιγμή μέχρι που μαζεύτηκε κόσμος. Το μόνο που θυμάμαι –εκτός από τα πρόσωπα των δύο από αυτούς- ήταν το αίμα της μάνας μου παντού, στην άσφαλτο, πάνω μου, στο φόρεμά της, αίμα παντού και μυρωδιά αίματος. Το ΕΚΑΒ δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ. Έφτασαν δύο αστυνομικοί που έκαναν ό,τι μπορούσαν (!) για να σταματήσουν την αιμορραγία. Κατέβηκαν και γείτονες από την περιοχή για τις πρώτες ασθμαίνουσες βοήθειες σε μια γυναίκα που δεν μπορούσε να σταθεί ούτε σε καρέκλα. Βρεθήκαμε με ιδιωτικό αυτοκίνητο στον Ευαγγελισμό. Της έσπασαν τη μύτη, έχει μώλωπες και πληγές σε όλο της το σώμα. Στον Ευαγγελισμό λίγη ώρα μετά ήρθαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά για καταθέσεις. Τους είχαν συλλάβει λίγο πριν μπουν στο σπίτι τους, κάπου εκεί κοντά στη γειτονιά μας. Επέμειναν πολύ ώστε να είναι σίγουροι ότι έχουμε αναγνωρίσει τα σωστά άτομα. Φέρθηκαν σχολαστικά, με φροντίδα στη μάνα μου που σχεδόν δεν είχε πρόσωπο από τα χτυπήματα. Προσωπικά, είμαι ακόμα σε σοκ και με ενοχές. Γιατί εγώ έφυγα από αυτό με ένα ελαφρύ τράβηγμα στον αυχένα, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να έχω προστατεύσει μια μικροσκοπική γυναίκα στα 80 που δεν ακούμπησε ποτέ ούτε μηρμύγκι. Που κάθε της κίνηση, φτιάχνει κάτι όμορφο. Που ξέρει μόνο να βοηθάει. Νιώθω ενοχές γιατί πάντα τσακωνόμασταν όταν έβλεπε μπούγιο από άντρες και μου έλεγε «κατέβα από το πεζοδρόμιο», για να της απαντήσω «να κατέβουν αυτοί, ο δρόμος ανήκει σε όλους μας». Εδώ και δύο μέρες, κάθε φορά που προσπαθώ να κλείσω τα μάτια βέπω το αίμα της να απλώνεται παντού, το μυρίζω πάνω μου, όσο και να πλυθώ, πετιέμαι στον παραμικρό θόρυβο. Κάθε γκριμάτσα πόνου της με διαλύει, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να βοηθήσω. Δεν μισώ κανέναν. Όμως, κάποιος πρέπει να απαντήσει. Αν όχι σε εμένα, σε εκείνην. Στα 80 της χρόνια, στη δουλειά και στους κόπους της, στους φόρους που έχει πληρώσει για να ζει με τον φόβο ότι η ζωή της θα τελειώσει στη μέση του δρόμου, χωρίς καμία τιμωρία για τους δράστες. Δεν θέλω αυτό το ποστ να γίνει αφορμή για μικροπολιτικές και σιχαμένα ξεσπάσματα. Θέλω όμως να ρωτήσω τον κύριο Haris Doukas πώς νιώθει ως Δήμαρχος Αθηναίων για τη μοίρα που διαχρονικά επιφύλαξαν σε αυτό το σημείο της Αθήνας ο ίδιος και οι προκάτοχοι του με το ίδιο με το δικό του ενδιαφέρον; Πώς νιώθει που βλέπει τη Βικτώρια, τον Άγιο Παντελεήμονα, την Κυψέλη, το Μεταξουργείο να μετατρέπονται σε αποθήκες ψυχών, όπου απυθόνονται καθημερινά άνθρωποι χωρίς φροντίδα, χωρίς εφόδια, με μωρά που κοιμούνται στο χώμα; Τι αισθάνεται ως παράγοντας της πόλης που απ’ άκρη σ’ άκρη της μυρίζει αποχωρητήριο; Επίσης, πώς περνάει ο κ. Michalis Chrisochoidis αυτόν τον καιρό; Είναι καλά; Γνωρίζοντας ότι η Πλατεία Βικτώριας είναι ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ διακίνησης ναρκωτικών από κάθε περιθωριακή –ημεδαπή ή αλλοδαπή – ομάδα; Γνωρίζοντας ότι η πλατεία καθαρίζεται μόνο για να πατήσουν ως επισκέπτες του τετάρτου της ώρας βουλευτές όλων των παρατάξεων που δεν ντρέπονται να μας κοιτάζουν στα μάτια; Το αστυνομικό τμήμα της περιοχής το έχει επισκεφθεί ποτέ; Κι αν ναι πώς του φάνηκε ο χώρος που εργάζονται οι υφιστάμενοί του; Στις 15 Αυγούστου, στο προαύλιο του Αγίου Παντελεήμονα, ο ιερέας σχεδόν κλαίγοντας ζήτησε τη βοήθεια όλων των παραπάνω, μέσα σ’ έναν ναό σπασμένο, φόβο και τρόμο της περιοχής. Τον άκουσαν και του έκαναν πατ-πατ στην πλάτη. Και μετά; #Βία #Ασφάλεια #Αθήνα

💣ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Δεκάδες ασφαλίτες με γεμάτες τσάντες πλάι στα ΜΑΤ στην πορεία της #ΔΕΘ ✍Κάποιοι κακόβουλοι λένε ότι οι ασφαλίτες φυτεύουν μολότοφ σε συλληφθέντες. Ομως δεν είναι αυτό που νομίζεις. ✏️Εντάξει ασφαλίτες είναι, λογικά οι τσάντες βιβλία θα έχουν. Ενδιαφέρουσα περίπτωση και οι ασφαλίτες στο τελευταίο καρέ που φοράνε μαύρα γάντια. Δεν θα είναι για να μην αφήνουν αποτυπώματα στις βρωμοδουλειές τους. Ντάξει Σάββατο ήταν, λογικά θα είχαν κάνει γενική καθαριότητα πιο πριν στο σπίτι τους και θα ξέχασαν να τα βγάλουν. #antireport #ΔΕΘ #ασφάλεια #πορεία

Βγαίνω από φούρνο μαζί με νεαρό άντρα που έχει γεμίσει μια τσάντα πράγματα. Τον περιμένουν στο αυτοκίνητο η σύζυγος και 2 παιδάκια. Με τον που τον βλέπει αρχίζει να ωρύεται ότι άργησε. Αυτός δεν μιλάει. Το κοριτσάκι τους κλαίει, παρακαλώντας να μην τσακώνονται... #οικογένεια #συναισθήματα #καθημερινότητα

Δεκάδες ασφαλίτες με τσάντες πέριξ της πορείας σήμερα στη #ΔΕΘ Κάποιοι κακόβουλοι λένε ότι οι ασφαλίτες φυτεύουν μολότοφ σε συλληφθέντες. Ομως δεν είναι αυτό που νομίζεις. Εντάξει ασφαλίτες είναι, λογικά οι τσάντες βιβλία θα έχουν. #antireport https://t.co/lDH0YRv1v6 #ΔΕΘ #αστυνομία #διαμαρτυρία

Βρέφος έχει πάνω από 20 μαχαιριές, 9χρονο με αφροδίσια, σε άλλη περίπτωση τεμαχισμένη γυναίκα σε τσάντα, άλλο μωρό διαμελισμένο μέσα σε εργαλειοθήκη, βάση μεγέθους και πληθυσμού αυτή η χώρα έχει απίστευτη ανωμαλία, εγκληματικότητα και ψυχασθένεια. #κυψελη #εγκληματικότητα #ψυχικήυγεία #κοινωνία

Πρωινό στο νησι... Φορας λαμε γοβα, κρατας τη Chanel τσαντα, τσιμεντωνεις τη καουκα, ριχνεις ένα... αναλαφρο δερματινο και για να συμπληρωσεις την εικονα, βαζεις κι ένα καλσον κάραμελ. Τα θωρακισμενα SUV, ντεκορ στη στυλιστική σου παρεμβαση. Από τη βαρβαρότητα στην παρακμή https://t.co/Rrk0aqcR0L #Fashion #Style #Luxury

Ο πρόεδρος του Περιβαλλοντικού Πολιτιστικού Ομίλου Χλώρακας, Ανδρέας Κυριακού, εκφράζει έντονη ανησυχία για την ακατάλληλη κατάσταση στην προστατευόμενη παραλία της Λάρας, όπου έχουν εμφανιστεί ομπρέλες και τσαντίρια, καλώντας τις αρμόδιες αρχές να παρέμβουν άμεσα για την προστασία της περιοχής και την αυστηρή εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας. #Λάρα #Περιβάλλον #Προστασία

Kάτι που πέρασε στα ψιλά. #OlympiacosFC Ο αλλος μετά το νικητήριο πέναλτι του Ανδρούτσου εβγαλε το κασκόλ της ομάδας του και το εκρυψε στο τσαντάκι του να μην φαίνεται. Ζουν ανάμεσά μας. Είναι διαφορετικό να είσαι αεκάκι #aekfc Κότες ε Κότες 🦃🐓🦃🐓🦃🐓 #aekofi https://t.co/JPZIuQ5QkS #Football #Greece #Sports