The author argued that health is directly connected to life and cannot be sold. He stated that a people-centered policy requires a healthcare system that does not operate on commercial transactions and characterized health as a right, not a commodity. #Υγεία #Δικαίωμα https://t.co/YWS5DMK5xD #Υγεία #Δικαίωμα #Ευημερία #GR (translated)
The author of the post stated that officials from the Coast Guard, in collaboration with the Customs Authority and the Independent Authority for Public Revenue, identified and seized 10,500,000 smuggled cigarettes at the port of Piraeus, which were hidden in a shipping container. According to him, the case would deprive the State of €2,148,862.99 in duties and taxes. https://t.co/aXqZ5xlAmj #Πειραιάς #Λιμενικό #Λαθρεμπόριο #GR (translated)
The author wrote that the early elections in Spain focused on housing and argued that the dilemma between housing as a right or as a commodity will also be presented in the Greek elections, whenever they may take place. He also framed it as a choice between the borrower and the funds. https://t.co/8zpXfIIVw7 #εκλογές #στεγαστικό #στέγη #ES #GR (translated)
Alexis Tsipras mentioned that Yedi Kule, a site of imprisonment, torture, and executions, had been included by the Ministry of Culture among the places where private gastronomic events could take place. As he wrote, the reaction of the SFEA, scientists, archaeologists, organizations, and citizens led to its exclusion, which he described as a victory against historical revisionism. Tsipras said he had walked through the corridors, the courtyard, and the cells of the site alongside activists who had been imprisoned during the junta period. He added that he considered cultural heritage a public good and collective property, which should be handed down intact to future generations. #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ιστορία #ΔημόσιοΑγαθό (translated)
🔴Είχε αλισβερίσι το ΕΑΜ (ΚΚΕ) με μαυραγορίτες και αργυραμοιβούς, «για τις ανάγκες του κόμματος»; 🔴Η πιο μελανή σελίδα της Κατοχής, ήταν αυτή που σχετιζόταν με την δράση των εκμεταλλευτών της ανάγκης για επιβίωση των πεινασμένων συμπατριωτών τους. Αυτά τα κατακάθια της κοινωνίας, εκμεταλλευόμενοι τις ελλείψεις σε τρόφιμα, κυρίως στην Αθήνα, αγόραζαν μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων από παραγωγούς της επαρχίας, τα έκρυβαν σε παράνομες αποθήκες, για να δημιουργήσουν τεχνητή άνοδο της τιμής και, αποκόμιζαν τεράστια κέρδη. 🔴Επειδή τα χρήματα δεν είχαν καμμιά αξία λόγω υπερπληθωρισμού, οι πληρωμές από τους απελπισμένους πολίτες, γίνονταν με χρυσές λίρες, κοσμήματα, χρυσαφικά, ακόμα και ακίνητα (σπίτια, οικόπεδα κ.τ.λ.). 🔴Υπήρχαν δύο κατηγορίες καθαρμάτων: οι «μαυραγορίτες», που εμπορεύονταν τα προϊόντα και οι «σαράφηδες» (αργυραμοιβοί), οι οποίοι αγόραζαν σε εξευτελιστικές τιμές τα τιμαλφή και τα οικογενειακά κειμήλια που αναγκάζονταν να πουλήσουν οι πεινασμένοι, για να πληρώσουν τους μαυραγορίτες. Σε αρκετές περιπτώσεις, μαυραγορίτες και σαράφηδες ήταν τα ίδια πρόσωπα. 🔴Οι σύγχρονοι υμνωδοί του ΕΑΜ, υποστηρίζουν γενικά κι αόριστα, ότι η ΟΠΛΑ εκτελούσε τους μαυραγορίτες. Ωστόσο, τα στοιχεία που παραθέτουν είναι λειψά, τα ονόματα των εκτελεσθέντων 5-6 μόνο και η συνήθης αιτιολογία των εκτελέσεων ήταν: «οικονομικός δωσίλογος». Δηλαδή, κάποιος που είχε εμπορικές δοσοληψίες με τις αρχές κατοχής. Πολλοί έμποροι είχαν τέτοιες δοσοληψίες και δεν ήταν μαυραγορίτες. Γιατί όμως αυτή η συσκότιση; 🔴Ο Μάνος Ελευθερίου, ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα: ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Ανήκε στον χώρο της αριστεράς, είχε γράψει κάμποσα πολιτικά τραγούδια της μεταπολίτευσης («Μαλαματένια λόγια», «Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά», «Σ’ αυτή τη γειτονιά» κ.α.) και συνεργάστηκε με κορυφαίους αριστερούς δημιουργούς (Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο και Θάνο Μικρούτσικο). 🔴Παρά την αριστερή πολιτική του τοποθέτηση, το 2006, έγραψε ένα βιβλίο για τη φρικτή δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού, Ελένης Παπαδάκη, τον Δεκέμβρη του 1944. Το βιβλίο αυτό, προκάλεσε σφοδρές επιθέσεις από την επίσημη αριστερά κατά του συγγραφέα, που δήλωσε (με μπόλικη δόση ειρωνείας): «Από την αριστερή κριτική μου ήρθε κατραμπακιά». 🔴Πολλά από τα γραφόμενα του συγγραφέα αμφισβητήθηκαν και λοιδορήθηκαν από την αριστερά, εκτός από ένα: ο ισχυρισμός του, ότι το ΕΑΜ συνεργαζόταν με μαυραγορίτες και σαράφηδες, «για τις ανάγκες του κόμματος». 🔴Η Ελένη Παπαδάκη, συνελήφθη από τον καπετάν Ορέστη, διοικητή της ΟΠΛΑ Πατησίων-Γαλατσίου κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Αυτός, διέταξε τον πολιτοφύλακα Βλάση Μακαρωνά, να την σκοτώσει με τσεκούρι. Η αποκάλυψη της δολοφονίας προκάλεσε σάλο στην ελληνική κοινωνία, γεγονός που υποχρέωσε τον αρχικουκουέ Ζαχαριάδη να την καταδικάσει, για τα μάτια του κόσμου. 🔴Μάλιστα, όπως ανακοίνωσε το ΚΚΕ, ο «καπετάν Ορέστης» (τα στοιχεία του οποίου παραμένουν ακόμα άγνωστα στην ιστοριογραφία και μόνο το ΚΚΕ τα γνωρίζει!!!) καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο ανταρτοδικείο και απαγχονίστηκε, διότι: «Αποκαλύφθηκε ότι ήταν πράχτορας της Ιντέλιντζες Σέρβις στις γραμμές μας, κι έστειλε την Παπαδάκη στο απόσπασμα για να κηλιδωθεί το ΚΚΕ και το ΕΑΜ». 🔴Παραμύθια, λέει ο Ελευθερίου! Ο λόγος της δολοφονίας του καπετάν Ορέστη, ήταν ότι ενώ η εντολή ήταν να κατάσχονται τα πολύτιμα αντικείμενα των θυμάτων του ΕΑΜ και να παραδίδονται στους κομματικούς υπεύθυνους, προκειμένου να αξιοποιηθούν «για τις ανάγκες του κόμματος», αυτός τα κρατούσε για λογαριασμό του ή τα έκανε δώρο σε γυναίκες. 🔴Γράφει ο Μάνος Ελευθερίου: «Ο Ανδρικίδης συνέλαβε και εκτέλεσε τον Ορέστη, διότι έκλεβε τις βέρες, τους σταυρούς και ό,τι χρυσαφικό και λίρες είχαν κρύψει στις ραφές των ρούχων τους οι “αντιδραστικοί” που συνελάμβανε και, είτε τα κρατούσε ο ίδιος είτε τα χάριζε στις γκόμενες και δεν τα παρέδιδε στους ανωτέρους του, “για τις ανάγκες του κόμματος”. Ο Ορέστης πήρε το δαχτυλίδι και το ρολόι της Παπαδάκη. Έτσι ακριβώς ήταν η κατηγορία και γιʼ αυτό η ηγεσία έστειλε τον Ανδρικίδη στα Πατήσια για να βάλει τάξη». 🔴Ολοκληρώνει δε, με ελαφρά ειρωνεία και υπονοώντας ότι γνωρίζει περισσότερα απ’ αυτά που γράφει, ως εξής: «Τώρα πώς το άσπιλο ΚΚΕ είχε αλισβερίσι με τους μαυραγορίτες και τους απατεώνες σαράφηδες της αγοράς, οι οποίοι εξαργύρωναν βέρες, ρολόγια και χρυσαφικά με λίρες Αγγλίας, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία». 🔴Τα σχόλια, δικά σας! #ΕΑΜ #ΚΚΕ #Κατοχή
"Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα", λέει ο Αλ Πατσίνο στο "Ο δικηγόρος του Διαβόλου". Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;... "Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα" (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας; Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση "λύσης" και "θεραπείας" καταφεύγοντας σε "μάγους" της "ευεξίας", είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας "αρρώστιας" που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην "αδυναμία χαρακτήρα" ή στο "ανεπίδεκτο του ασθενούς"; Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, που το νιάξιμο επιτρέπεται ακόμα να υπάρχει στο λεξιλόγιό μας, αυτό είναι σκέτα υπόθεση της "ατομικής ευθύνης" του; Και εκείνοι - κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ - που, αντί της προστασίας του "ασθενούς", θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν; Αυτοί - κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας - που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της "αναγεννητικής" μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι; Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν; Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας "αγοράς" που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν; Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των "Ντόριαν Γκρέι", που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον "ανόητο" ακόμα και από την "ανοησία" του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε "εμπόριο" ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί "ατομικής ευθύνης του θύματος" (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει; Ναι, υπάρχει "ατομική ευθύνη". Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους "Μεφιστοφελήδες" - τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του "είναι" και του "φαίνεσθαι"- να μας κουνάνε σαν "έξυπνοι" και "αριστοι" και το δάκτυλο περί της δικής μας "ατομικής ευθύνης". https://t.co/mb05IgrHWu #Μαζωνάκης #μαζώ #ΨυχικήΥγεία #ΑτομικήΕυθύνη #Κοινωνία
Μου αρέσει που οι γείτονες ζητούν αποδείξεις για την Σφαγή στη Χίο... Οι πηγές (εκτός από δεκάδες πρωτογενείς, σύγχρονες πηγές της εποχής,οθωμανικές, ευρωπαϊκές και διπλωματικές, οι οποίες προκάλεσαν το τεράστιο κύμα του Φιλελληνισμού στην Ευρώπη), βρίσκονται στα ίδια τα λογιστικά βιβλία των προγόνων τους που μετρούσαν τις ψυχές των Χιωτών ως φορολογήσιμα εμπορεύματα και εξέδιδαν αποδείξεις για τις γυναίκες και τα παιδιά που πουλούσαν στα σκλαβοπάζαρα. Τα ίδια τα οθωμανικά αρχεία αποδεικνύουν ότι το κράτος αντιμετώπισε τη σφαγή και την υποδούλωση των Χιωτών ως μια εξαιρετικά κερδοφόρα εμπορική δραστηριότητα, φορολογώντας το σκλαβοπάζαρο κεφαλή προς κεφαλή! Στο οθωμανικό δίκαιο υπήρχε ο επίσημος φόρος Pencik (από το περσικό penc-yek, που σημαίνει το ένα πέμπτο). Για κάθε αιχμάλωτο που πιανόταν στη Χίο και μεταφερόταν στα σκλαβοπάζαρα (για παράδειγμα το Avret Pazarı, το παζάρι γυναικών της Κωνσταντινούπολης), ο έμπορος ή ο στρατιώτης έπρεπε να πληρώσει φόρο στο οθωμανικό θησαυροφυλάκιο.Ο έλεγχος γινόταν από τον κρατικό αξιωματούχο, τον Επόπτης των Σκλαβοπάζαρων δηλαδή. Μόλις πληρωνόταν ο φόρος ανά κεφαλή, το κράτος εξέδιδε ένα επίσημο πιστοποιητικό ιδιοκτησίας, το Tezkere (ένα είδος "απόδειξης" για τον σκλάβο). Σύμφωνα με τις αναφορές των ξένων διπλωματών, όπως του Άγγλου κληρικού Robert Walsh που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι την 1η Μαΐου 1822 είχαν εκδοθεί 41.000 επίσημα teskeres μόνο για τους σκλάβους που προέρχονταν από τη Χίο! Το οθωμανικό κράτος εισέπραττε κανονικά το ποσοστό του (συνήθως το 1/40 της αξίας του σκλάβου για τοπικές αγοραπωλησίες ή το 20% για λάφυρα πολέμου), βγάζοντας τεράστια κέρδη από την καταστροφή του νησιού. Οι Χιώτισσες πουλιόνταν στους δρόμους για 100 γρόσια το κεφάλι, και το κράτος κρατούσε το μερίδιό του... Απόδειξη; Το Οθωμανικό Κατάστιχο D330, το οποίο φυλάσσεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βουλγαρίας...και είναι απογραφή των περιουσιών που δημεύτηκαν από τους Χιώτες οι οποίοι συμμετείχαν ή θεωρήθηκε ότι συμμετείχαν στην εξέγερση του 1822. Συγκεκριμένα για κάθε ιδιοκτησία σημειώνει:την κατάσταση του ακινήτου (καμένο, γκρεμισμένο, ισοπεδωμένο ή άθικτο), το όνομα του ιδιοκτήτη, την τύχη του (με κόκκινη μελάνι: νεκρός, εκτελεσμένος, φυγάς, αιχμάλωτος, αγνοούμενος ή παρών). Το έγγραφο αποτυπώνει δηλαδή, με την ψυχρή γραφειοκρατική ματιά του κατακτητή, τις άμεσες συνέπειες της σφαγής: μαζική φυσική εξόντωση, φυγή, αιχμαλωσία, ολοκληρωτική καταστροφή του οικιστικού ιστού και δήμευση των περιουσιών που πέρασαν στο οθωμανικό δημόσιο. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πρωτογενείς πηγές για το μέγεθος της καταστροφής στην πόλη και τα γύρω χωριά. Το πρωτότυπο εντοπίστηκε το 1981 από τον Αναστάσιο Ιορδάνογλου στη Εθνική Βιβλιοθήκη "Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος" της Σόφιας και εκδόθηκε μεταφρασμένο και σχολιασμένο το 2025.Καταγράφηκαν 2.275 οικίες, από τις οποίες μόνο 72 παρέμειναν αβλαβείς (περίπου 3%). Καταγράφηκαν δεκάδες εκκλησίες (περί τις 66 στις συγκεκριμένες περιοχές), οι περισσότερες κατεστραμμένες ή καμένες. Στο σύνολο του νησιού διασώθηκαν μόλις 72 εκκλησίες από εκατοντάδες που υπήρχαν πριν. Καταγράφονται επίσης καταστήματα, φούρνοι, ανεμόμυλοι, χωράφια, αμπέλια, δέντρα και άλλα περιουσιακά στοιχεία, με την ίδια εικόνα εκτεταμένης λεηλασίας και πυρπόλησης.Από την τύχη των ιδιοκτητών που σημειώνεται στο κατάστιχο οι μελετητές συνάγουν ότι στις απογραφείσες περιοχές περίπου το 1% του πληθυσμού παρέμεινε εν ζωή, το 41% ήταν νεκροί και το 58% αγνοούμενοι (φυγάδες ή αιχμάλωτοι). Η σφαγή δεν έγινε στο κρυφό, έγινε με κρατική σφραγίδα και φορολογικές δηλώσεις! #ΣφαγήτηςΧίου #Ιστορία #ΟθωμανικήΙστορία
Μιχάλης Ρίζος, Ειδικός Παθολόγος - Εντατικολόγος, μέλος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων "Αττικού" Νοσοκομείου : Γράφτηκαν ήδη πολλά και θα γραφτούν ακόμα περισσότερα τις επόμενες μέρες για το θάνατο του λαοφιλούς Γιώργου Μαζωνάκη. Αναδεικνύονται όμως κάποια πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν την άσκηση της ιατρικής, τα οποία έχουν πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Το πρώτο είναι η περίφημη "ιατρική διαφήμιση". Δηλαδή το marketing και η αυτοπροβολή των ... επιτευγμάτων και των ... υπερσύγχρονων θεραπειών από συναδέλφους, συνήθως του ιδιωτικού τομέα, μέσω των social, προφανώς προς άγραν πελατείας ή για ικανοποίηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών. Το νομοθετικό πλαίσιο, παρότι υποτίθεται ότι ρητά απαγορεύει την προσωπική προβολή, την παραπλανητική πληροφόρηση, τις υποσχέσεις θεραπείας, τις αναφορές σε "αποκλειστικές μεθόδους" κλπ, ούτε εφαρμόζεται ούτε το ελέγχει κανένας. Εδώ είναι τεράστιες και οι ευθύνες των Ιατρικών Συλλόγων, ειδικά των μεγάλων πόλεων, που ανέχονται και συναινούν σε αυτή την άθλια πρακτική (το πολύ να κάνουν σύσταση για το μέγεθος της ... πινακίδας σε ιατρείο της γειτονιάς, και όχι του Κολωνακίου, σε κάποιες περιπτώσεις). Το δεύτερο είναι ακόμα πιο σοβαρό και αφορά την όλο και πιο συχνή εφαρμογή (πάντα με το αζημίωτο) μεθόδων παραϊατρικής και ψευτοεπιστήμης που εκτός της εκμετάλλευσης του απελπισμένου ασθενούς έχουν πολλές φορές και επικίνδυνες συνέπειες. Τελευταία έχει έρθει στη μόδα (επίσης με το αζημίωτο) και η "ιατρική" της αισθητικής και της αντιγήρανσης. Βλαστοκύτταρα, PRP, πλασμαφαιρέσεις, αναγεννήσεις δέρματος, χόνδρων, αρθρώσεων, υποσχέσεις αιώνιας νεότητας και ευζωίας, εραστές του τέλειου σώματος, μαζί με εμβολιοφοβία (αφού όσοι είναι σωματικά γυμνασμένοι και έχουν ισχυρή ανοσία θα επικρατήσουν), περιθωριοποίηση της κλασσικής, ορθολογικής, αιτιολογικής ιατρικής σκέψης και παρέμβασης. Καμιά συζήτηση για τις κοινωνικές, εργασιακές και περιβαλλοντικές συνθήκες που αυξάνουν τη νοσηρότητα, τη σωματική και ψυχική καταπόνηση. Δεν ξέρω ... Η απόλυτη εμπορευματοποίηση όταν συνδυαστεί με την μικροαστική ή αστική ματαιοδοξία οδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους. Φοβάμαι αυτή τη σύγχρονη φιλοσοφία του υπερανθρώπου με "ιατρική" μάλιστα υποβοήθηση .... Και θέλω να ξαναθυμηθώ τον Όσκαρ Ουάιλντ στο (απαγορευμένο και λογοκριμένο τότε) Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, όπου ο ήρωας μέσα στον απύθμενο ναρκισσισμό του κατακτά τη σωματική τελειότητα και διαρκή νεότητα με την ψυχή, το πνεύμα και την ηθική του όμως να γίνεται όλο και πιο γερασμένη, κακοποιητική και μοχθηρή. Υ.Γ. Η εν λόγω διαφήμιση : https://t.co/F8fl8Cx3ai #Ιατρική #Υγεία #Μαζωνάκης
Η αμερικανική κυβέρνηση επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις σε όλες τις ιρανικές αεροπορικές εταιρείες, κατηγορώντας τις ότι χρησιμοποιούν τον αεροπορικό τομέα για τη μεταφορά όπλων και παράνομων εμπορευμάτων. #Κυρώσεις #Ιράν #ΑεροπορικέςΕταιρείες
Συνετρίβη εμπορευματικό αεροσκάφος της Amazon στο διεθνές αεροδρόμιο του Μαϊάμι με αποτέλεσμα πέντε νεκρούς και πέντε τραυματίες, εκ των οποίων τρεις σε κρίσιμη κατάσταση. #ΑεροπορικόΑτύχημα #Μαϊάμι #Αμαζόνιος
Προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη δωρεάν πρόσβαση στους Νόμους! Υπέβαλα σήμερα Αναφορά στην Επιτροπή Αναφορών (PETI) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταγγέλλοντας την απαράδεκτη αδικία ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα στην ΕΕ όπου ο πολίτης υποχρεούται να γνωρίζει τον Νόμο, αλλά δεν έχει δωρεάν πρόσβαση στην επικαιροποιημένη (κωδικοποιημένη) μορφή του! Όταν η Βουλή ψηφίζει νομοσχέδια που αλλάζουν δεκάδες νόμους ταυτόχρονα, ο πολίτης ή ο επαγγελματίας αναγκάζεται: 1. Είτε να πληρώνει συνδρομή σε ιδιωτικές βάσεις δεδομένων, 2. Είτε να απευθύνεται σε δικηγόρο με δική του επιβάρυνση. Η πρόσβαση στο Δίκαιο δεν είναι εμπόρευμα· είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα. Αφού οι εθνικές αρχές αδιαφορούν, ζητάμε από την Ευρώπη να παρέμβει για την προστασία του Κράτους Δικαίου και της Διαφάνειας. #Δικαιοσύνη #Δικαιώματα #Δημοκρατία
⛽ Η Ελλάδα πληρώνει τη 12η ακριβότερη βενζίνη ανάμεσα σε 150 χώρες του κόσμου, σύμφωνα με τα στοιχεία του Global Petrol Prices που ανέδειξε σε ρεπορτάζ του ο Θανάσης Κουκάκης. 💸 Επτά χρόνια ακούμε συνεχώς για μέτρα κατά της ακρίβειας. Επτά χρόνια μετά, όμως, πληρώνουμε τη βενζίνη-χρυσάφι ❓ Ρωτήσαμε λοιπόν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο: Είστε ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της πολιτικής σας; 🗣️ Ο Παύλος Μαρινάκης απάντησε μιλώντας για τη διεθνή πληθωριστική κρίση, για τις τιμές του ρεύματος και των τροφίμων, ενώ παραδέχθηκε ότι στα καύσιμα η Ελλάδα έχει υψηλότερες τιμές λόγω της μεγάλης φορολογίας. 👉 Πρόσθεσε μάλιστα ότι «τον κόσμο τον ενδιαφέρουν όλα, όχι μόνο ένα που επιλέγει ένας ρεπόρτερ ή εσείς για να δημιουργήσετε εντυπώσεις». ⛽ Μόνο που δεν επιλέξαμε το ροκφόρ. Τη βενζίνη επιλέξαμε. Ένα προϊόν που εκατομμύρια άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν για να πάνε στη δουλειά τους, να μετακινηθούν, να ζήσουν. Και ένα εμπόρευμα που όταν ανεβαίνει η τιμή του προκαλεί αυξήσεις σοκ σε ολοκληρη την οικονομία. 🌍 Και αφού η απάντηση ήταν ότι υπάρχει διεθνής πληθωριστική κρίση, το επόμενο ερώτημα ήταν απλό: ❓ Οι άλλες 138 χώρες που πληρώνουν φθηνότερα τη βενζίνη δεν πέρασαν διεθνή πληθωριστική κρίση; ❓ Τι καλύτερο έκαναν οι κυβερνήσεις τους; ❓ Ή, για την ακρίβεια, τι χειρότερο έκανε η ελληνική κυβέρνηση από 138 κυβερνήσεις; 🔄 Η απάντηση ήταν να επιστρέψει ξανά η συζήτηση στο ρεύμα και στον πληθωρισμό των τροφίμων. ⛽ Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί μία χώρα με μισθούς πολύ χαμηλότερους από πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες πρέπει να πληρώνει μία από τις ακριβότερες βενζίνες ολόκληρου του πλανήτη; Και σε αυτή τη συζήτηση υπάρχει ένας τεράστιος ελέφαντας που για ακόμα μια φορά δεν έδειξε κανείς την ύπαρξή του: Οι πετρελαιάδες και τα κέρδη τους. #Βενζίνη #Ακρίβεια #Ελλάδα
Τελικά είναι η Ακρόπολη για τους "λίγους" και τα μνημεία "φέουδα"; Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμη (τουλάχιστον εγώ δεν την γνωρίζω) θα ήθελα να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτό. Η πρόσφατη νύχτα της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου στην Ακρόπολη δεν ήταν μια μεμονωμένη διοικητική αστοχία. Ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθιάς, δομικής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ΥΠΠΟ μας : την προκλητική επιλεκτικότητα, την αδιαφάνεια και την εργαλειοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ενώ ο Ιερός Βράχος παρέμενε επίσημα κλειστός (υπήρχαν ανοιχτοί χώροι φυσικά με ανακοίνωση) για το ευρύ κοινό για λόγους "ασφαλείας", οι πύλες άνοιξαν εκτάκτως και προνομιακά για μια κλειστή ομάδα εκλεκτών προσκεκλημένων, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι των εξωτερικών τειχών. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από τη διεθνή πραγματικότητα της πολιτιστικής διαχείρισης. Στο εξωτερικό, η διαχείριση μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας βασίζεται στην αρχή ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Σε χώρες όπως η Ιταλία, η ActionAid Italy και η Διεθνής Διαφάνεια εφαρμόζουν "Σύμφωνα Ακεραιότητας". Αυτά επιτρέπουν σε απλούς πολίτες να ελέγχουν κάθε διοικητική απόφαση, εκμηδενίζοντας τις υπόγειες συνεννοήσεις. Σε κορυφαία μνημεία όπως το Λούβρο ή το Κολοσσαίο, οι ειδικές νυχτερινές περιηγήσεις είναι θεσμοθετημένες, δημόσια αναρτημένες και προσβάσιμες σε όποιον καταβάλει το επίσημο αντίτιμο. Δεν υφίσταται η έννοια του "κρυφού προσκεκλημένου" ούτε οι χαριστικές παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι. Μέσα από τους αυστηρούς νόμους για την Ελευθερία της Πληροφορίας, οποιαδήποτε παράκαμψη των επίσημων πρωτοκόλλων ασφαλείας οδηγεί σε άμεση δημοσιοποίηση των εγγράφων και σε κυρώσεις. Από την άλλη έχουμε και την UNESCO η οποία προσεγγίζει τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τη συμπεριληπτικότητα. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της: - Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της UNESCO ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να εντάσσουν την τοπική κοινωνία στη διαχείριση των χώρων. - Η χρήση εμβληματικών χώρων ως "σκηνικών" για την ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ αντιβαίνει ευθέως στην αρχή της ισότιμης πρόσβασης των πολιτών. Όταν το Υπουργείο επικαλείται τη φέρουσα ικανότητα και την επικινδυνότητα για να αποκλείσει το κοινό, η επιλεκτική άρση αυτών των περιορισμών για λίγους εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αποδεικνύοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. Και το τραγελαφικό σε αυτή την ιστορία είναι το ότι στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο είναι θεωρητικά αυστηρό. Ο Αρχαιολογικός Νόμος 4858/2021 ορίζει ρητά στο Άρθρο 10 ότι οποιαδήποτε παραχώρηση χώρου απαιτεί επίσημη διοικητική άδεια και την υποχρεωτική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Παράλληλα, οι κατά τόπους Εφορείες Αρχαιοτήτων έχουν τη νόμιμη φυσική δικαιοδοσία και ευθύνη φύλαξης των μνημείων. Ωστόσο, η πραγματικότητα κινείται στη γκρίζα ζώνη της άτυπης εξουσίας. Η παράκαμψη των αρμόδιων υπηρεσιών και η λήψη αποφάσεων μέσω προφορικών, "άνωθεν" εντολών αποτελεί κοινό μυστικό. Η κατάσταση επιτείνεται από την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ίδρυση της κρατικής ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μια κίνηση που αποδυναμώνει τον δημόσιο έλεγχο και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση και την "πριβεδοποίηση" (μια ζωή γλωσσοπλάστες😊) των μνημείων. Αυτό το "πλάνο" εμπορευματοποίησης και επιλεκτικής διαχείρισης, το βλέπαμε να προδιαγράφεται εδώ και ενάμισι χρόνο. Ήταν ξεκάθαρο για όποιον γνωρίζει να διαβάζει τις θεσμικές μεταβολές. Ξέρω, όμως, καλά πως στο σύστημα που έχει οικοδομηθεί, η επιστημονική τεκμηρίωση και η αυτονόητη διαμαρτυρία υπονομεύονται άμεσα. Επειδή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου τόσο καιρό (έτσι το θεωρώ εγώ) πολλοί θα σπεύσουν να μου κολλήσουν την ταμπέλα της "μόνιμα αντιδραστικής" ή να με κατατάξουν σε μια πολιτική μερίδα που απλώς ψάχνει αφορμή για να καταγγείλει το σύστημα. Ειδικά μάλιστα όταν οι επίσημες φωνές της συνδικαλιστικής ηγεσίας (όπως της κυρίας Κουτσούμπα, για την οποία δεν κρύβω ότι δεν τρέφω καμία εκτίμηση) θολώνουν το τοπίο με προσωπικές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Αλλά η αλήθεια δεν έχει κομματικό χρώμα, ούτε ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι η κριτική εκφέρεται (και) από ανθρώπους με "προβληματικά" κίνητρα, δεν αναιρεί την ουσία της αυθαιρεσίας που συντελέστηκε στην Ακρόπολη. Τα μνημεία μας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιστημονικού κύρους και βαριάς πολιτιστικής διπλωματίας. Δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αναλώσιμα "σκηνικά" για την εφήμερη ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ... Το να αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στην υποβάθμιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας κάνει "επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους". Μας κάνει υπεύθυνους επιστήμονες. Και όσο η εγχώρια εξουσία θα βολεύεται πίσω από τη λάσπη των πολιτικών ταμπελών για να αποφεύγει τη λογοδοσία, τόσο η προκλητική επιλεκτικότητα θα παραμένει το μόνιμο, θλιβερό σήμα κατατεθέν μιας χώρας που αρνείται να σεβαστεί ακόμα και την ίδια της την ιστορία. Προσωπικά περιμένω την επίσημη ανακοίνωση, αν φυσικά υπάρξει, γιατί χωρίς επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και χωρίς περαιτέρω στοιχεία, η συζήτηση σταδιακά ατονεί. Το γεγονός ότι το περιστατικό συνέβη Παρασκευή βράδυ βοήθησε στο να "απορροφηθεί" η αρχική ένταση μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ιστορία δείχνει ότι στην Ελλάδα τέτοια "σουαρέ" ξεχνιούνται γρήγορα από την κοινή γνώμη, καθώς η επικαιρότητα τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η έλλειψη λογοδοσίας θεωρείται πλέον, δυστυχώς, κανονικότητα... #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ακρόπολη #Διαφάνεια
Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές
📌Ενώ η Βουλή ψήφιζε το νομοσχέδιο που ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην εμπορευματοποίηση του πιο βασικού δημόσιου αγαθού όπως είναι το νερό, ο υπουργός Υγείας, εμφανίστηκε για αντιπερισπασμό με τα Ray-Ban γυαλιά του Μεγάλου Αδερφού, υποσχόμενος πως οι «αξιόποινες» πράξεις θα καταγράφονται και στοχοποίησε πάλι πολίτες που διαμαρτύρονται για τα χάλια της δημόσιας υγείας χαρακτηρίζοντας τους «αριστερούς». 🔴 Ωστόσο η μεγαλύτερη αξιόποινη πράξη των ημερών (άλλη μια της κυβερνησάρας μας) δεν είναι άλλη από την μετατροπή του πολύτιμου αγαθού όπως είναι το νερό, σε προιόν! Περισσότερα στο βίντεο για την Εφημερίδα @DimokratiaGr #ΔημόσιοΑγαθό #Νερό #Δικαιοσύνη
Παραδέχομαι τον @AdonisGeorgiadi ως τον απόλυτο βασιλιά της παραπλάνησης. Χθες η κυβέρνηση έκανε το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση και πλήρη εμπορευματοποίηση του νερού, με τον νόμο που συζητήθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή. Και καθόλου τυχαία ο Άδωνις φόρεσε τα γυαλιά… γνωρίζοντας ακριβώς τι θα ακολουθήσει. Δεν τα φόρεσε πριν μία εβδομάδα. Δεν τα φόρεσε μεθαύριο. Τα φόρεσε ακριβώς όταν έπρεπε. #πολιτική #ιδιωτικοποίηση #νερό
Η UEFA προειδοποίησε ότι θα μποϊκοτάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο αν η FIFA συνεχίσει με το σχέδιο δημιουργίας της FIFA Forward Enterprise για την εμπορική διαχείριση εκδήλωσης, το οποίο οι ομοσπονδίες-μέλη απορρίπτουν ως προσπάθεια εμπορευματοποίησης της μεγαλύτερης αθλητικής κληρονομιάς του ποδοσφαίρου. #UEFA #Μουντιάλ #FIFA
Υπάρχει προηγούμενο ιδιωτικοποίησης νερου? Είναι η ιδιωτικοποίηση στη Χιλή επί Πινοσέτ (τυχαίο?), που διαχώρισε δικαιώματα χρήσης από τη γη. Τα δικαιώματα δωρεάν δόθηκαν σε ιδιώτες. Το νερό μετατράπηκε σε εμπόρευμα & οι τιμές εκτοξεύτηκαν. Η ιστορία διδάσκει, μαθητές χρειάζεται😒 https://t.co/J3zxLvih7z #Ιδιωτικοποίηση #Νερό #Χιλή
Δεν τους αρκεί που εμπορευματοποίησαν τα πάντα, δεν τους φτάνει που ξεπούλησαν την οικονομία, τώρα επιχειρούν να εμπορευματοποιήσουν και την Ιστορία μας. Οι πρόγονοί μας έχτισαν τα μνημεία, άλλοι τα απελευθέρωσαν, άλλοι τα φύλαξαν και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να τα μοιράσει δεξιά https://t.co/9D6NSnDhbP #ιστορία #οικονομία #μνημεία #GR
Η υπέροχη ομαδικότητα επικράτησε του εκθαμβωτικού ατομικισμού, εξασφαλίζοντας το Παγκόσμιο Κύπελλο για την Ισπανία. Μαζί της νίκησε και ο λειτουργικός, υγιής πολυπολιτισμός. Το ποδόσφαιρο κατάφερε, αν και οριακά, να επιβιώσει την άγρια εμπορευματοποίηση και τα επιχειρηματικά #ΠαγκόσμιοΚύπελλο #Πολυπολιτισμός #Ομαδικότητα #ES
