Search

Flight CY 284 of Cyprus Airways was blown up in 1967, resulting in 66 casualties, and the investigation into the causes of the disaster has been ongoing since 2010, even though the British authorities have sent reports and no Cypriot government has dealt with the case. #CY284 #Δολοφονία #Κύπρος (translated)

The Earthly Goddess wrote that the events of the last few days reminded her of the close relationship between Pemy Zouni and producer Bessy Giannopoulou. She noted that the two women lived, traveled, and worked together before their dispute ended up in court, and asked if anyone remembered it. #ΠέμυςΖούνη #ΜπέσσυΓιαννοπούλου #ΔημόσιεςΣχέσεις (translated)

Amalia accused Russia of deliberately launching attacks against civilians in Ukraine, citing strikes on apartment buildings, schools, shopping centers, public transport, playgrounds, and bridges. She argued that most of the victims were Russian-speaking individuals in Eastern Ukraine and criticized those who, as she wrote, showed sensitivity towards Palestine and Iran in Greece, but not towards Ukrainians. Regarding the recent strikes, she mentioned that in Pryluky, Chernihiv Oblast, 22 civilians were killed, including 5 children—three of them one year old—and 54 were injured. For Kramatorsk in Donetsk Oblast, she wrote that two city buses were attacked and 33 people were killed, while the number of injured remained unknown. She added that 9 people were also killed in Kyiv, 2 in Kremenchuk, 2 in Konotop, 2 in Oleksandriia, and 1 in Zaporizhzhia, raising the death toll of civilian casualties over the two days to 71, according to her. Regarding the negotiations with U.S. intervention, Amalia claimed that Zelensky was accepting a ceasefire with the troops in their current positions and was asking for guarantees from the West. She stated that pro-Russian separatist forces controlled 60% of Donetsk Oblast before the Russian invasion of 2022, that since then the Russian army had captured an additional 20%, and that it had not managed to capture the remaining 20%. She asserted that Putin did not want a ceasefire, but a peace agreement that would require Zelensky to go to Moscow, the demilitarization of Ukraine, a constitutional commitment not to seek EU or NATO membership, and the recognition of the territories occupied by Russia since 2014, including Crimea. She added that Russia was also demanding the surrender of the remaining 20% of Donetsk Oblast that it had not captured. Amalia compared the situation to Cyprus, where, as she wrote, since August 1974 a ceasefire had been in effect under UN supervision, without a permanent peace agreement, because Turkey demanded recognition of the loss of territories and the pseudostate. She concluded that Russia sought, in her view, the humiliation of Ukraine and not peace. #Ουκρανία #Ειρήνη #Πόλεμος (translated)

Kyranakis wrote that, three years after October 7, 2023, the Hamas attack should not be forgotten, during which, as he mentioned, more than 1,200 people were killed and 251 were abducted. He described the murders and abuse of civilians, rapes, and desecrations of corpses, noting that among the victims were people who supported the peaceful coexistence of Israelis and Palestinians. Kyranakis characterized the attack as a blow to the values of human life, freedom, democracy, and peace. He added that the West had a duty to defend these values against fanaticism and terrorism and stated that his position remained zero tolerance for terrorism, without compromise with antisemitism and without oblivion. #ισραηλινόπαλαιστινιακό #τρομοκρατία #ανθρωπινάδικαιώματα (translated)

Israel in Greece wrote that at 6:29 a.m. on October 7, 2023, Hamas fighters invaded Israel and attacked communities, killing families inside their homes, committing rapes and setting fires, while abducting people. It stated that three years later, Israel was honoring the memory of the victims and remembering what it described as Palestinian jihadist terrorism, adding that it would never forget. #UNFORGO7TEN #Ισραήλ #Παλαιστίνη #Τρομοκρατία (translated)

Nikolas Boiopoulos stated that the MEP of New Democracy, El. Meleti, spoke yesterday in the plenary of the European Parliament about the pressures that, as she said, employers face from employees, as well as the difficulties that small and medium-sized enterprises encounter in managing their teams. According to Boiopoulos, Meleti also mentioned that employers are victims of psychosocial factors, just like employees. He ironically commented that New Democracy highlighted the "tragedy" of employers who suffer because of employees and concluded by expressing outrage over the situation. #εργοδότες #εργασία #ψυχοκοινωνικοίπαράγοντες (translated)

Spyros Dapergolas wrote addressing S. Zacharos that "never" were there mistakes directed against the government. He described what he was saying as nonsense and argued that he should apologize for his excess zeal, not to the victims but to the government, because he had gone too far. #πολιτική #κυβέρνηση #λογική (translated)

"The monuments, the historical relics, cannot be treated as war trophies, nor as victims of circumstances that occurred after their creation," emphasized among other things the Prime Minister of Greece, Kyriakos Mitsotakis, at the event held today at the Byzantine Museum of Thessaloniki on the occasion of the signing of the protocols of the cultural exchange agreement between Greece and Bulgaria. #Διπλωματία #ΠολιτιστικήΑνταλλαγή #ΕλλάδαΒουλγαρία (translated)

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα