Search

Vassilis Papandreou wrote that in the homeland there were many things that caused laughter and sadness and with which people joked, perhaps because there were no alternatives. He added that fascism, neo-Nazis, and their representatives, which he claimed were becoming part of the prevailing trend again, were not among these. #φασισμός #νεοναζί #κοινωνία (translated)

The post stated that a former pastor and contestant on "American Idol," who, according to the text, had killed his wife and staged a story similar to that of Caroline, broke down in tears when he was sentenced to life in prison. https://t.co/bZ4bqLJU2u #Έγκλημα #ΑμερικανικόIdol #Καραλίνα #GR #US (translated)

The account "Come on, I can't believe it" wrote, in a post with the hashtags #thevoicegr and #osozwmazw, that footage was shown of Giorgos holding a baby in his arms and laughing. It mentioned that the image made him cry even more and added that he couldn't accept it. https://t.co/cD1Ahcaeye #thevoicegr #Γιώργος #συναισθήματα (translated)

Ou_mori_kampia bid farewell to a person they called a friend, writing that they had influenced many and had been truly loved. They added that they would forever be connected to the teenage years and the first loves of an entire generation, while remaining an indelible memory. #thevoicegr #thevoicegr https://t.co/qYpohOK6OZ #ταξίδι #μνήμη #φιλία (translated)

🚨 Today we asked something very simple about the filling up in Tempes: Pavlos Marinakis had declared that the "work" was done to lift the carriages and find people alive. Adonis Georgiadis said that voices and cries could be heard. Makarios Lazaridis said it was a matter of human lives. 📌 However, the official report states that the last trapped survivors had been freed by 00:20. When large cranes and a bulldozer started arriving around 04:00, the operation was now about retrieving bodies. ❓ So we asked: Were you uninformed about what had really happened or were you consciously lying that the cranes were going to retrieve living people? ❌ To this question, the government spokesman did not respond. 🎯 Instead of answering, he followed the classic tactic: He tried to divert the discussion, attacking the journalist who posed the question, talking again about "career" and "weaponizing" human pain. ❓ But who is really making a career out of this case? The journalist who asks what the relatives want to be asked or a government spokesman who is paid to defend the government's positions? 💬 We are neither paid based on whether the government does well nor do we have any interest in whether a government that defends what happened after the accident will communicate well. Another ⚠️ And most importantly: these questions are raised by the relatives themselves. How is it that the one who conveys the relatives' question is "weaponizing" their pain, while the one who represents a government that treats the relatives as opponents (according to their statement) appears to be the one who respects human pain? 🔴 Then he said something else. That then he "had no such authority." And immediately afterward claimed that later he simply "transfers the real data as they are." ❓ But if he had no authority and did not know what had happened on the ground, how did he know that the work was done to find people alive? ⚖️ Here there are two possibilities. Either they did not know what had really happened and yet they spoke publicly with certainty. Or they did know. One is a huge issue of criminal incompetence. The other is much worse. 🕯️ And we are talking about a case in which there are people mourning their children and relatives. 🔎 That’s why we insisted. We asked him again, now that there is an official report: Do you still insist that the specific work was done to find people alive? Do you still stand by what you said then? ❌ He did not answer there either. ⚽ And then the familiar refrain followed. The ball is in the stands. 🎭 The classic Machiavellian tactic: I do not answer today to what you are asking me. I load it onto a third party and preferably into an indefinite future, when perhaps I won’t even be here to bear the political cost of the answer. ⚖️ The "independent" Justice will decide. Somehow. Somewhere. Someday. 📍 In short: you ask him if he acknowledges that the government made inaccuracies about the filling up and if he still defends what he said then. And instead of answering, he tells you that Justice, somehow, somewhere, someday, will decide. #Τεμπη #Τεμπη_εγκλημα #Τεμπη #Δικαιοσυνη #Ερωτηματα (translated)

Did you know that wild cats living freely in nature do not meow? Then why do domesticated kitties not stop all day? Come on... Therefore, cats, from the moment they were domesticated and stayed close to humans, understood one simple thing. At the cry of the baby, the human... #Γάτες #Φύση #Ζωολογία (translated)

4 ματς σε 6 μερες 4 νίκες οι 2 εκτος εδρας 1 τίτλος Κλαμα βαζελων για βαλιτσες και παραγκες Φουρνιε ο,τι πιο αρχοδατο και κλατς υπαρχει στην Ευρώπη💦💦💦💦 Φέρτε 3αρι να δαγκωνει στην αμυνα καράφλοι βαρδηδες🙏 #OlympiacosBC https://t.co/emab6tbKLc #μπάσκετ #Ολυμπιακός #τίτλος

🥹🎤 Γιώργος Μαζωνάκης: Όταν έβαζε τα κλάματα τραγουδώντας το «Τρένο» που του αφιέρωσε η Άννα Βίσση ❤️ Η συγκινητική στιγμή από το παρελθόν, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του τραγουδώντας το «Τρένο», ένα τραγούδι που έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνον. 🎶 Η Άννα Βίσση τού το αφιέρωσε στη μεγάλη συναυλία της στο ΟΑΚΑ, φορτίζοντας ακόμη περισσότερο τη βραδιά και φέρνοντας στη μνήμη εκείνη τη χαρακτηριστική στιγμή. ✨ Διαβάστε περισσότερα στο https://t.co/8tA1TdmeIW #ΓιώργοςΜαζωνάκης #ΆνναΒίσση #ΤοΤρένο #ΟΑΚΑ #AnnaVissi #ΓιώργοςΜαζωνάκης #ΆνναΒίσση #ΤοΤρένο

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

Πάει η βλακεία σύννεφο. Ένα χαμόγελο, ένα γέλιο σε μια κηδεία σε όλους μπορεί να συμβεί. Οταν πέθανε ο πατέρας μου είχα πλαντάξει στο κλάμα. Μία ώρα μετά την κηδεία εκεί που καθόμουν με τα ξαδέρφια μου, θυμόμασταν στιγμές μαζί του και το χαμόγελο μαζι με το γέλιο βγήκαν #κλαίο #χαμόγελο #μνήμες

Ωραία τα κλάματα και οι συγκινήσεις αλλά εγώ κρατάω αυτό Ολοι κριτικάραν μ τον Αταμαν γιατί μεταξύ άλλων «έδινε» τους παίχτες του, αλλά δεν ασχολήθηκε κανείς με την γνώμη των ίδιων των παιχτών Να θυμάστε ότι ο πόλεμος στον Αταμαν ΠΟΤΕ δεν αφορούσε το μπάσκετ #paobc https://t.co/nZ8V0W1Lxj #μπάσκετ #Αταμαν #κριτική

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΧΕ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ ΕΘΙΣΜΟΥ ΟΠΟΤΕ ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΓΙΑ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΟΙ «ΦΙΛΟΙ» ΤΟΥ ΤΡΩΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΒΡΟΥΝ ΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΕΝΘΩΝΤΑΣ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΧΕΙ ΒΡΕΙ ΝΕΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΕΝΩ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΘΑ ΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ #μαζωνακης #οικογένεια #απεξάρτηση #εθισμός

Ο ΠΑΟΚ δεν είναι του Βασίλη Σπανούλη, για να παίζουν τα media και να γράφουν διθυραμβικά σχόλια για την νίκη επί της Ολίμπια Μιλάνο. Ίσως να πουλάει περισσότερο το να χάνεις με ηρωική προσπάθεια από την Μακάμπι, από το να κερδίζεις άνετα την Ολίμπια Μιλάνο στην Ιταλία. Θα πέσει κλάμα φέτος. #paokbc #PAOK #basketball #sports

"Ενα μερος του γηπεδου φωναζει το ονομα του Μεντιλιμπαρ" Δεν ξερω αν πρεπει να βαλω τα κλαματα, να βαραω το κεφαλι μου στον τοιχο ή να γελαω. #OlympiacosFC https://t.co/Ce7BU13Z5Z #Football #Greece #Olympiacos

Τι σου κάνει ο αλγόριθμος ρε σύντροφοι; Μου πέταξε ξαφνικά ένα βίντεο του Jo Di για την ΕΛΑΣ του Τσίπρα και αποφασίζω καθαρά από διαστροφή να το δω. Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι η κριτική προς τον Τσίπρα είναι ομοιογενής από όλους, από την Αριστερά έως τη Δεξιά, για το τουρλουμπούκι που προσπαθεί να πλασάρει ως κόμμα ο Αλέκος. Και κυρίως: άπαντες του καταλογίζουν τη στήριξη του Βαγγέλα και του Μελισσανίδη. Το κλάμα το μεγάλο όμως, είναι η απεικόνιση του Βαγγέλα με τη σκισμένη σωβρακοφανέλα 🤣🤣🤣🤣 Μεγαλύτερο επικοινωνιακό killshot δεν έχει ξαναγίνει στα επικοινωνιακά δεδομένα της Ελλάδος. Από εκεί που ο Βαγγέλας ήταν στην κοινή αντίληψη ως ο φοβερός και τρομερός τσιμενταριστής, κατάντησε περίγελως. Προς γνώση και συμμόρφωση, σύντροφοι: ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να σου αλλάξει τη ζωή. Συνήθως, επί τα χείρω. #Τσίπρας #Ελλάδα #πολιτική

Εύχομαι ο Θεός μια μέρα να με ευλογήσει και να σε βρω κάπου εκεί έξω. Να σου σφίξω το χέρι. Χωρίς να ξέρω πως να πω ευχαριστώ. Για μένα προσωπικά, είσαι μια φιγούρα που θα κουβαλάω στη καρδιά μου και στο μυαλό μου μέχρι να φύγω από τη ζωή. Δεν ήσουν ένας απλός προπονητής που έτυχε να περάσει από τον #OlympiacosFC. Μου έκανες το καλύτερο δώρο γενεθλίων εκείνη την βραδιά της 9ης Μαϊου. Στην πιο Ολυμπιακή βραδιά στην ιστορία του δαφνοστεφανωμένου. Να βρίσκομαι στο γήπεδο και να βλέπω την ομάδα που αγαπώ να προκρίνεται σε έναν ευρωπαϊκό τελικό. Κλάμα ατελείωτο. Δύο βδομάδες μετά. Αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο. Κάτι που ονειρευόταν κάθε μικρός οπαδός του Ολυμπιακού όταν άρχισε να καταλαβαίνει και να νιώθει. Να το σηκώσουμε. Το έκανες. Εκπλήρωσες το όνειρο εκατομμυρίων. Έφτιαξες νέες γενιές Ολυμπιακών. Το χω ξαναπεί και στα αρχίδια μου αν το πιστεύει κάποιος ή όχι, ή αν το θεωρεί υπερβολή. Τα δάκρυα μου ξέρουν την αλήθεια. Η προσμονή να δω εσένα και τα σκυλιά σου να παίζουν ως πρωταθλητές Ευρώπης στα 100 χρόνια του συλλόγου ήταν ένα από τα πράγματα που με κράτησε εδώ εκείνο το καλοκαίρι. Τι χρονιά και αυτή ε; Συγκίνηση να βλέπουμε τα μικρά γαυράκια που έβαλες στην πρώτη ομάδα να μεγαλουργούν. Να τους διαλύουν όλους. Νταμπλ στα 100. Τι άλλο θέλαμε; Δε ξέρω. Πάνω από όλα όμως η στάση σου, το ποιόν σου. Τον σεβασμό που έδειχνες και έπαιρνες από όλους τους αντιπάλους. Κύριος με τα όλα του. Ένας ντροπαλός Ισπανός που κοκκίνιζε από αμηχανία όταν άκουγε 30.000 ανθρώπους κάθε φορά που πατούσε στο γήπεδο να λένε ρυθμικά το όνομα του. Δεθήκαμε ρε φίλε. Σε ακραίο βαθμό. Ήσουν ακριβώς ότι θέλουμε να πρεσβεύει ο προπονητής του Ολυμπιακού. Τα κλάματα χαράς που με ανάγκασες να ρίξω τόσα χρόνια στα επιστρέφω πίσω κόουτς. Τώρα είναι κλάματα λύπης, οργής. Δεν υπάρχει ευχαριστώ. Υπάρχει αυτή η ευχή που είπα στο ξεκίνημα. Να σε βρω κάπου. Να σε κάνω με κάποιο τρόπο να καταλάβεις πόσο επηρέασες την δική μου τη ζωή και τη ζωή πολλών άλλων. Η καρδιά μας κόπηκε στα δύο. Αντίο Μέντι. Αντίο στον κορυφαίο των κορυφαίων. #Ολυμπιακός #Προπονητής #Αντίο