Search

Βρισκόμαστε στο Scriptorium (το γραφείο αντιγραφής) της Μονής Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη του 834 μ.Χ. Αδελφός Ιλαρίων, ένας νεαρός μοναχός και αντιγραφέας, αισθάνεται εξαντλημένος από την ορθοστασία και την προσπάθεια. Όμως δεν μπορεί να σταματήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματά από πάνω του ο Μάγιστρος Θεόδωρος, ο αυστηρός επιβλέπων (βασικά ο Βιβλιοφύλακας) του μοναστηριού. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει. Ο Ιλαρίων έχει μπροστά του έναν αρχαίο, φθαρμένο πάπυρο του 4ου αιώνα π.Χ. γραμμένο σε συνεχή μεγαλογράμματη γραφή χωρίς κανένα κενό. Η αποστολή του είναι ιστορική: πρέπει να μεταφέρει το κείμενο σε μια νέα περγαμηνή, χρησιμοποιώντας τη νέα, γρήγορη μικρογράμματη γραφή και τοποθετώντας, για πρώτη φορά συστηματικά, τόνους και πνεύματα. Τα μάτια του είναι κόκκινα από την κούραση. Διαβάζει τη γεμάτη κεφαλαία σειρά: "...ΟΥΚΕΣΤΙΝΑΝΘΡΩΠΟΣ..." Το μυαλό του θολώνει. Πρέπει να πάρει μια απόφαση. Σκέφτεται το νόημα του κειμένου του Αριστοτέλη. Βουτάει την πένα στο μελάνι και γράφει στη νέα περγαμηνή: "οὐκ ἐστὶν ἄνθρωπος"... Ο Μάγιστρος Θεόδωρος στέκεται από πάνω του, παρατηρώντας τη σελίδα με ένα μικρό κερί. Ξαφνικά, το βλέμμα του παγώνει στο σημείο που μόλις χαράχτηκε. Κοιτάζει τον Ιλαρίωνα στα μάτια με αυστηρότητα, δείχνει με το δάχτυλό του τη λέξη και μένει σιωπηλός, περιμένοντας από τον νεαρό μοναχό να καταλάβει μόνος του τι έκανε. ---------------------- Ίσως να καταλάβατε τι λάθος έκανε ο κουρασμένος μοναχός που μόλις δυο μέρες πριν είχε γράψει απελπισμένος στην άκρη της περγαμηνής που δούλευε : "Ἡ γραφὴ αὕτη ἐστὶ βάσανος τῷ ἀναγινώσκοντι, ἀλλὰ τριπλή βάσανος τῷ γράφοντι· τό μελάνι κακό, τό πετσί σκληρό, κι ο τόνος πήγε στραβά. Ἐλέησόν με, Κύριε..." Στην κλασική αρχαιότητα, οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν τόνους. Η γραφή ήταν αποκλειστικά μεγαλογράμματη και συνεχής. Οι φυσικοί ομιλητές δεν χρειάζονταν σημάδια, διότι η αρχαία ελληνική δεν ήταν μια γλώσσα έντασης (όπως η σημερινή για παράδειγμα), αλλά μια μουσική γλώσσα. Όταν ένας αρχαίος Έλληνας διάβαζε ένα κείμενο, αυτό δεν λειτουργούσε απλώς ως γραφή, αλλά ως μια ιδιότυπη μουσική παρτιτούρα. Τα σημάδια που εφευρέθηκαν αργότερα δεν ήταν γραμματικοί κανόνες, αλλά μουσικές νότες που καθοδηγούσαν το ύψος της φωνής: - Η Οξεία ( ΄ ) ήταν μια ψηλή νότα, που ανέβαζε τη φωνή κατά ένα μουσικό διάστημα μιας πέμπτης καθαρής. - Η Βαρεία ( ̀ ) ήταν η βασική νότα, που κρατούσε τη φωνή στο χαμηλό, φυσικό της επίπεδο. - Η Περισπωμένη ( ͂ ) ήταν ένα μουσικό legato, ένας κυματισμός όπου η φωνή ξεκινούσε από ψηλή νότα και γλιστρούσε προς τα κάτω στην ίδια συλλαβή (γι' αυτό και έμπαινε μόνο σε μακρά φωνήεντα που είχαν τη χρονική διάρκεια να υποστηρίξουν αυτό το ηχητικό κύμα). Για να καταλάβουμε πώς λειτουργούσε η γλώσσα, αρκεί να δούμε τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι αρχαίοι για τον τονισμό: "Προσωδία" (από τις λέξεις προς + ᾠδή, που σημαίνει τραγούδι). Για τους αρχαίους Έλληνες, η προσωδία ήταν κυριολεκτικά "το τραγούδι που συνοδεύει τον λόγο". Αυτή η λεκτική μελωδία δεν ήταν ίδια σε όλη την Ελλάδα. Κάθε διάλεκτος είχε τη δική της "παρτιτούρα". Η διάλεκτος των Σπαρτιατών (η Δωρική) ακουγόταν στους υπόλοιπους Έλληνες ως η πιο βαριά και τραχιά. Οι Σπαρτιάτες είχαν την τάση να κρατούν τη φωνή τους χαμηλά και να "σπρώχνουν" τη μουσική τους νότα προς το τέλος της λέξης (π.χ. έλεγαν ανθρώποι αντί για άνθρωποι ή πατερώ̃ν αντί για πατέρων), δίνοντας στην ομιλία τους έναν ρυθμό που έμοιαζε με στρατιωτικό εμβατήριο. Όταν λοιπόν οι λόγιοι μιλούσαν για τους κανόνες της προσωδίας, δεν αναφέρονταν σε ξερούς γραμματικούς κανόνες, αλλά στους κανόνες της λεκτικής μελωδίας. Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελληνική έγινε η διεθνής γλώσσα (Lingua Franca δηλαδή). Εκατομμύρια ξένοι έπρεπε να τη μάθουν, αλλά αδυνατούσαν να "τραγουδήσουν" τις λέξεις χωρίς οδηγό. Γύρω στο 200 π.Χ., ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, σχεδίασε για πρώτη φορά αυτές τις "νότες" πάνω στο χαρτί. Στόχος του ήταν να δώσει στους ξένους μια οπτική παρτιτούρα για να μην καταστρέφουν τη μελωδία της γλώσσας, αλλά και να διασώσει την απαγγελία των ομηρικών επών, καθώς η γλώσσα είχε αρχίσει ήδη να χάνει τη μουσικότητά της. Οι Ρωμαίοι αριστοκράτες μάθαιναν τα Ελληνικά ως σύμβολο ανώτερης μόρφωσης. Στη δική τους γλώσσα (τα Λατινικά) δεν είχαν τόνους, καθώς είχαν δυναμικό τόνο. Τι εννοώ; Χτυπούσαν κατά κάποιο τρόπο τη συλλαβή με την ένταση, περίπου όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Για να καταφέρουν να διαβάσουν τα ελληνικά κείμενα, βασίζονταν απόλυτα στην παρτιτούρα των τόνων του Αριστοφάνη. Ωστόσο, η δυσκολία τους να πετύχουν το ελληνικό τόνο ήταν παροιμιώδης, και συχνά οι Έλληνες λόγιοι σχολίαζαν τη "βαριά" λατινική τους προφορά. Κατά τον 9ο αιώνα, οι Βυζαντινοί μοναχοί προχώρησαν στον μεταχαρακτηρισμό, δηλαδή τη μεταφορά όλων των αρχαίων κειμένων από τα κεφαλαία στα μικρά γράμματα (μικρογράμματη γραφή). Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας χώρου (η περγαμηνή ήταν πανάκριβη τότε) αλλά και ταχύτητας.Σε αυτή τη φάση, οι τόνοι και τα πνεύματα ενσωματώθηκαν υποχρεωτικά σε κάθε λέξη. Η διαδικασία αυτή οδήγησε σε συχνά λάθη: - Λέξεις που χωρίς τόνους έμοιαζαν ίδιες, αλλά άλλαζαν νόημα ανάλογα με τον τονισμό σαν το παράδειγμα που σας έδωσα στην αρχή, ή σαν το ὅρος = κανόνας / ὄρος = βουνό. Λέξεις δηλαδή που ήταν "Ομόγραφες". - Λόγω της κούρασης από τη συνεχή ανάγνωση των κολλημένων γραμμάτων, οι γραφείς μπέρδευαν γραμμές που τελείωναν με την ίδια λέξη, παραλείποντας ολόκληρες παραγράφους. "Ομοιοτέλευτο" όπως λέει και η ίδια η λέξη! Παρά το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είχε χάσει τη μουσικότητά της και είχε γίνει "δυναμική" ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, το πολυτονικό σύστημα επιβίωσε για πάνω από 1.000 χρόνια. Αυτό συνέβη επειδή η τυπογραφία του 15ου αιώνα αντέγραψε πιστά τα βυζαντινά χειρόγραφα, αλλά και επειδή το πολυτονικό θεωρήθηκε το οπτικό "DNA" της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Το σύστημα καταργήθηκε οριστικά τον Ιανουάριο του 1982 με την ψήφιση του μονοτονικού, κυρίως για την απλοποίηση της σχολικής εκπαίδευσης και τις τεχνικές ανάγκες της σύγχρονης τυπογραφίας και των υπολογιστών. ---------------------- Ορμώμενη από τη συζήτηση που συμμετείχα χθες (στην οποία ομολογουμένως πήγα τελείως απροετοίμαστη για το ύφος της και είπα τα "δικά μου" και εντυπωσιάστηκα από τα αρχεία του κ.Κεχρή - συγγνώμη, δεν έχω αναζητήσεις για να τον προσθέσω - και τον μεστό λόγο του διοργανωτή) είπα να σας δώσω σήμερα αυτό το κορυφαίο επίτευγμα εφαρμοσμένης γλωσσολογίας, που θα το χαρακτήριζα ως "κοσμοϊστορική πολιτισμική κιβωτό"... Καλημέρα σε όλους! #Γλωσσολογία #ΑρχαίαΕλλάδα #Πολιτισμός

🔴Ο Στάλιν δεν ήταν μόνο δολοφόνος και ληστής. Ήταν και παιδεραστής! 🔴Στις αφηγήσεις των αριστερών, ο Στάλιν περιγράφεται ως ασκητικός ηγέτης, χωρίς πάθη κι έντονη προσωπική ζωή, αφοσιωμένος αποκλειστικά στις κρατικές υποθέσεις. Αυτά μπορεί να ίσχυαν από ένα σημείο και μετά, αλλά υπήρχαν και τα προηγούμενα. Η ζωή του πριν την επικράτηση των μπολσεβίκων, όταν ήταν ένα από τα βασικά τους στελέχη. 🔴Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο, ότι εκείνο τον καιρό, ο Στάλιν ήταν επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού των μπολσεβίκων, που εκτός των άλλων έκανε και «απαλλοτριώσεις» (ληστείες), για την ενίσχυση του κομματικού ταμείου. Επίσης, είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο, ότι ήταν επικεφαλής της συμμορίας που διέπραξε την μεγάλη ληστεία της Τιφλίδας, με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Ωστόσο, ο Στάλιν δεν ήταν μόνο δολοφόνος και ληστής, ήταν και παιδεραστής! 🔴Επί τσαρισμού, οι θεωρούμενοι ως πιο επικίνδυνοι εχθροί του κράτους, στέλνονταν εξορία στην Σιβηρία. Βέβαια, η εξορία των πολιτικών κρατουμένων επί τσαρισμού, δεν είχε καμμιά σχέση με την εξορία στα Γκουλάγκ, επί λενινισμού και σταλινισμού. 🔴Ο Στάλιν, εξορίστηκε συνολικά 8 φορές και δραπέτευσε τις 6. Οι δραπετεύσεις ήταν συχνές, καθώς οι εξόριστοι δεν ήταν περιορισμένοι σε στρατόπεδα με φρουρούς, αγκαθωτά σύρματα και ηλεκτροφόρα καλώδια. Έμεναν σε σπίτια και απλά ήταν υπό καθεστώς επιτήρησης. 🔴Πάρτε μια γεύση από τις συνθήκες εξορίας των μπολσεβίκων: «Το υπουργείο Εσωτερικών χορηγούσε άδειες στους καταδίκους να ζουν σε συγκεκριμένα σπίτια, να απασχολούν προσωπικό και να κάνουν ταξιδάκια σε κοντινές πόλεις. Δικαιούνταν 8 ρούβλια το μήνα, πόσο αρκετό για τις στοιχειώδεις ανάγκες τους: το φαγητό, τα ρούχα και την επί ενοικίω διαμονή». 🔴Δείτε και τις συνθήκες ζωής του Λένιν στην εξορία: «Δέχθηκε με ευχαρίστηση το δώρο του αδελφού του Ντμίτρι, μια δίκαννη καραμπίνα. Το κυνήγι λαγών, κουνελιών, αλεπούδων του είχε γίνει πάθος. Επίσης, πήγαινε στις όχθες του ποταμού και ψάρευε. Έκανε μπάνιο σε μια αγκάλη που σχημάτιζε ο ποταμός Γενισέι, περίπου ένα μίλι από την κατοικία του. Σύντομα έγραψε τη μητέρα του: Όλοι με βρίσκουν πιο παχύ μετά το καλοκαίρι, μαυρισμένο, μοιάζω πλέον εντελώς με Σιβηριανό. Αυτή είναι ζωή στην εξοχή για σένα». 🔴Επιστρέφω, όμως, στις εξορίες του Στάλιν. Η τελευταία -και μακράς διάρκειας, ως το 1917- άρχισε την άνοιξη του 1913, στον οικισμό Κουρέικα, πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο. Ήταν 35 χρονών. Εκεί, γνώρισε το 1914, μια νεαρή ορφανή από μάνα και πατέρα, γεννηθείσα το 1900, την Λύντια Περεπρίγκινα. Ένα παιδί 14 χρονών, το οποίο αποπλάνησε! Η Λύντια έμεινε δύο φορές έγκυος από τον «ασκητικό» Στάλιν. Το πρώτο παιδί πέθανε, αλλά το δεύτερο παιδί επέζησε και ονομάστηκε Αλεξάντρ (Αλέξανδρος). 🔴Ο παιδεραστής, δέχθηκε πιέσεις από τους αδελφούς της νεαρής και υποσχέθηκε να την παντρευτεί, αλλά εν τω μεταξύ, τον Φεβρουάριο του 1917 ανατράπηκε ο Τσάρος, κι όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Έτσι, μια μέρα ξαφνικά ο Στάλιν έγινε άφαντος, κι άφησε την Λύντια μ’ ένα παιδί στην αγκαλιά! Ευτυχώς γι’ αυτήν, βρέθηκε ένας χριστιανός, ο Γιάκοβ Νταβίντωφ, που την παντρεύτηκε και υιοθέτησε το παιδί. 🔴Ο Στάλιν, είχε ήδη έναν γιο, από τον πρώτο του γάμο, που έγινε το 1906. Η γυναίκα του, Αικατερίνα Σβανίντζε, πέθανε το 1907, από τύφο και το παιδί του, ο Γιάκοβ, εγκαταλειμμένος από τον πατέρα του, μεγάλωσε με την θεία του. Την ίδια εγκατάλειψη, ένιωσε και ο νόθος γιός, ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ τον αληθινό του πατέρα. 🔴Η υπόθεση της αποπλάνησης και της εγκατάλειψης της ανήλικης Λύντιας, ήρθε στο φως το 1956, μετά την αποσταλινοποίηση. Η υπόθεση ερευνήθηκε κατόπιν εντολής του Χρουστσώφ, από τον στενό συνεργάτη του, Ιβάν Σέρωφ. Μετά από επισταμένη έρευνα, ο Σέρωφ έστειλε το πόρισμα στον Χρουστσώφ, στις 18 Ιουλίου 1956: όντως ο Στάλιν ήταν ο πατέρας του παιδιού. 🔴Το γεγονός της αποπλάνησης της ανήλικης, επιβεβαίωσε αργότερα και η κόρη του Στάλιν, Σβετλάνα, που έγραψε σχετικά: «Οι θείες μου, μου είπαν ότι κατά τη διάρκεια μιας από τις περιόδους εξορίας του στη Σιβηρία ο πατέρας ζούσε μαζί με μια ντόπια αγρότισσα και ότι ο γιος τους ζει τώρα κάπου εκεί, με κακή μόρφωση και μέσα στην ανωνυμία». 🔴Τέλος, η αποπλάνηση της ανήλικης επιβεβαιώθηκε και από την επιστήμη. Το 2016, ο γιός του νόθου γιου του Στάλιν, Γιούρι Ντάβιντωφ, έκανε τεστ DNA, που έδειξε με απόλυτη ακρίβεια, ότι ο Στάλιν ήταν ο παππούς του. Γενετικό υλικό για το τεστ, έδωσε ο Αλεξάντρ Μπουρντόνσκι, εγγονός του Στάλιν, από τον γιό του, Βασίλι Στάλιν. 🔴Τα σχόλια, δικά σας! #Στάλιν #Ιστορία #Πολιτική

Νέο θλιβερό ρεκόρ στην εργασία ανηλίκων στην Ελλάδα Η κυβέρνηση σχεδόν λέει ότι είναι καλό κιόλας Τυχαίνει το ρεκόρ να συμπεφτει με την πρωτιά στην υλική στέρηση των παιδιών στην Ελλάδα Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό παιδικής υλικής στέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με βάση τη Eurostat, 33,6% η Ελλάδα, 13,5% ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης., υπερδιπλάσιο δηλαδή «Ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας ορίζει ότι η εργασία ανηλίκων θεωρείται παιδική εργασία, όταν στερεί από τα παιδιά την παιδική ηλικία, την ξεκούραση και τη μόρφωση τους ή τα αναγκάζει να συνδυάζουν το σχολείο με βαριά και πολύωρη εργασία. Εσείς, ως Κυβέρνηση, με τους μηχανισμούς σας, έχετε ψάξει πόσα παιδιά εργάζονται μέσα στη σχολική χρονιά; Πόσες ώρες, με τι συνέπειες, τις απουσίες και στη σχολική επίδοση; Και επίσης ποια μέτρα θα πάρετε ώστε οι οικογένειες να ζουν από τον μισθό των ενηλίκων και όχι από την εργασία των παιδιών τους;» Και πόσα από αυτά τα παιδιά δουλεύουν επειδή το εισόδημα των γονιών τους δεν επαρκεί; Ξέρω ότι δεν το περιμένατε, αλλά κυβέρνηση επισύναψε ένα σημείωμα που δεν απάντησε σε καμία από τις παραπάνω ερωτήσεις (1ο σχόλιο) #εργασία #παιδιά #Ελλάδα

Ο Γρηγόρης Καλφέλης υποστηρίζει ότι η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας θα έχει κυρίως συμβολική σημασία, καθώς το ποινικό σύστημα ήδη επιβάλλει ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονίες ανεξαρτήτως φύλου, αλλά επισημαίνει ότι η πραγματική λύση απαιτεί εκπαίδευση για την ισότητα των φύλων από μικρή ηλικία. #γυναικοκτονία #ΠοινικόςΚώδικας #μόρφωση

Ο Γρηγόρης Καλφέλης υποστηρίζει ότι η νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας θα έχει κυρίως συμβολική σημασία, καθώς το ποινικό σύστημα ήδη επιβάλλει ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονίες ανεξαρτήτως φύλου, αλλά επισημαίνει ότι η πραγματική λύση απαιτεί εκπαίδευση για την ισότητα των φύλων από μικρή ηλικία. #γυναικοκτονία #ΠοινικόςΚώδικας #μόρφωση