Search

Bij hoge uitzondering. Chris Klomp schrijft, “Ze (boeren) bezetten 54% van de grond voor 1,4% bijdrage aan het BBP.” Landbouw gebruikt 54% van de grond en levert 1,4% van het BBP. Dat klinkt als een gewichtige economische vergelijking, maar oppervlakte en toegevoegde waarde hebben geen voorgeschreven verhouding tot elkaar. Een advocatenkantoor op de Zuidas kan op duizend vierkante meter meer BBP produceren dan een boer op honderd hectare. Daaruit volgt niet dat advocaten grond honderdduizend keer efficiënter gebruiken. De ene activiteit produceert juridische diensten, de andere voedsel. De benodigde hoeveelheid grond is onderdeel van het productieproces. Trek de redenering door en het probleem wordt nog duidelijker. Natuur gebruikt nogal veel grond en levert ongeveer 0% van het BBP. Een hectare bos verliest volgens deze maatstaf vrijwel iedere economische vergelijking met een hectare kantoren, distributiecentrum of datacenter. Wie BBP per hectare als maatstaf kiest, heeft daarmee een uitstekend economisch argument geformuleerd om zowel boerenland als natuur vol te bouwen. Je kunt twee percentages leuk naast elkaar zetten maar daarmee ontstaat nog geen economische samenhang. #Economie #Landbouw #Duurzaamheid

Op een explosieve drone die bij een Oekraïens vliegtuig op de luchthaven van Leipzig werd ontdekt, zijn DNA-sporen aangetroffen die mogelijk overeenkomen met eerder bewijs van een brand in een DHL-distributiecentrum in 2024, wat vragen oproept over de veiligheidsmaatregelen op de luchthaven en de betrokkenheid van Rusland bij deze incidenten. #Drone #Leipzig #Oekraïne

Oekraïne heeft opnieuw een droneaanval uitgevoerd op een distributiecentrum van de Russische webwinkel Wildberries in Jekaterinenburg, waarbij brand ontstond en het personeel in veiligheid kon worden gebracht, terwijl Kyiv beweert dat Wildberries bijdraagt aan de oorlog door militaire goederen te leveren. #Oekraïne #droneaanval #Wildberries

Oekraïne heeft opnieuw een droneaanval uitgevoerd op een distributiecentrum van de Russische webwinkel Wildberries, waarbij brand ontstond en eerdere aanvallen naar schatting vijftien doden en tachtig gewonden onder personeel hebben geëist, terwijl Kyiv stelt dat Wildberries bijdraagt aan de oorlog door militaire benodigdheden te leveren. #Oekraïne #Droneaanval #Wildberries

Bij een Oekraïense droneaanval in de regio Tambov, Rusland, zijn minstens zeven mensen om het leven gekomen en 24 anderen verwond, vooral medewerkers van een distributiecentrum, terwijl Moskou eveneens werd aangevallen met drones die grotendeels werden onderschept. #OorlogOekraïne #Zelensky #Defensie

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw