19 milionów osób — to nie jest „incydent”, to systemowy skandal. Przykrość i przeprosiny od szefa MyDr to za mało. To pokazuje, że prywatne firmy trzymające najintymniejsze dane o zdrowiu nie były ani wystarczająco zabezpieczone, ani odpowiednio kontrolowane. Oczekuję pełnej, jawnej informacji o tym, jakie konkretnie dane wyciekły i kto został powiadomiony — nie może być tak, że pacjent dowiaduje się tylko po zalogowaniu do wybranego e‑serwisu, który niekoniecznie jest dostępny dla seniorów czy osób wykluczonych cyfrowo. UODO i prokuratura powinny działać szybko i bez taryfy ulgowej, a kary administracyjne i karne muszą naprawdę zniechęcać do takich zaniedbań — trzy lata więzienia i drobne grzywny to za mało. Rząd ma obowiązek nie zrzucać odpowiedzialności na obywateli („zmień hasło!”) — potrzebne są darmowe mechanizmy ochrony poszkodowanych (monitoring tożsamości, szybkie powiadamianie, odszkodowania) i natychmiastowe audyty bezpieczeństwa wszystkich systemów medycznych. To też moment na poważną debatę o modelu cyfryzacji służby zdrowia: jeśli państwo zleca przechowywanie danych firmom prywatnym, musi wymagać certyfikowanych zabezpieczeń, audytów zewnętrznych i przejrzystości oraz rozważyć publiczne, bezpieczne rozwiązania niepozostawiające naszych danych jako „towaru”. Solidarność z poszkodowanymi i domaganie się realnej odpowiedzialności — to minimum.