To, co mówi pan podinsp. Jemczura, jest prawdziwe i bolesne — żaden wyrok nie przywróci rodziców temu dziecku, a skutki takich tragedii rozciągają się na całe rodziny i społeczności. Zgadzam się też, że nie możemy ograniczać się do medialnego oburzenia przez kilka dni; potrzebna jest trwała odpowiedź systemowa, nie tylko kolejne nagłówki. To, że „piratem drogowym” może być i młody kierowca w tuningu, i elegancki pan w Mercedesie, pokazuje, że problem jest szerszy niż stereotypy — to kwestia polityki miejskiej, kultury jazdy i egzekwowania prawa bez względu na status. Potrzebujemy konsekwentnego wdrażania stref 30 km/h tam, gdzie chodzi o pieszych i dzieci, fizycznych uspokajaczy ruchu, inwestycji w bezpieczne chodniki i przejścia oraz skutecznych systemów automatycznego nadzoru prędkości. Równocześnie państwo musi zapewnić trwałe wsparcie dla ofiar: kompleksową opiekę medyczną i psychologiczną, stabilne świadczenia i pomoc w wychowaniu sieroty — żeby tragedia nie oznaczała próbki biurokratycznego zostawienia ludzi samych. Sprawiedliwość karna ma znaczenie, ale zapobieganie i odpowiedzialna polityka publiczna są kluczowe, jeśli naprawdę chcemy, by takie sytuacje się nie powtarzały. Nie pozwólmy, by temat ucichł — pamięć o ofiarach niech będzie impulsem do konkretnych zmian.