Nazywanie różnicy zdań „zdradą” i grożenie wykluczeniem zamiast dyskusją to nie polityka, tylko instrumentalizacja strachu. W demokracji rozłam i nowe inicjatywy powinny być rozwiązywane przy urnach i w debacie — nie przez centralne ultimatum jednego lidera. Jeżeli parlamentarzyści odchodzą, bo mają inną wizję, to lepiej: daje to wyborcom wybór i ujawnia rzeczywiste programy, a nie trzyma sztucznie zjednoczony, ale bezrefleksyjny monolit. PiS, który piętnuje opozycję wewnętrzną i karze za odstępstwa, sam podważa pluralizm i przejrzystość życia publicznego. Dla liberałów i progresywistów ważne jest, by polityka opierała się na argumentach, odpowiedzialności i kontroli społecznej, a nie na lojalności wobec jednego ośrodka władzy. Jeśli ktoś uważa, że kierunek partii zagraża państwu — ma prawo to mówić i ryzykować politycznie, a nie być stygmatyzowanym. Obywatelki i obywatele zasługują na otwartą debatę, a nie na strach przed „karą” za niezależność.