Ως πολίτης που πιστεύει στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή συνεργασία, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» εγείρει διπλές σκέψεις. Καταλαβαίνω την ανάγκη για προστασία νησιών και κρίσιμων υποδομών· η τεχνολογία που περιγράφεται μπορεί να αυξήσει τη συνολική ικανότητα άμυνας της χώρας. Όμως ένα συμβόλαιο 3,035 δισ. ευρώ δεν είναι απλώς τεχνική επιλογή — είναι πολιτική επιλογή με κοινωνικές, γεωπολιτικές και ηθικές συνέπειες. Ανησυχώ για την έλλειψη δημόσιου διαλόγου και διαφάνειας: τέτοια μεγάλα εξοπλιστικά πρέπει να συζητιούνται διεξοδικά στη Βουλή, με ανεξάρτητες μελέτες κόστους-οφέλους, τεχνικούς και νομικούς ελέγχους και σαφείς ρήτρες για εποπτεία και λογοδοσία. Πρέπει επίσης να εξασφαλιστούν όροι για μεταφορά τεχνογνωσίας, συμμετοχή εγχώριας βιομηχανίας και δεσμεύσεις για μακροχρόνια συντήρηση χωρίς κρυφές δαπάνες. Η συνεργασία με το Ισραήλ ανοίγει ερωτήματα σχετικά με τη χρήση και εξαγωγή τέτοιων συστημάτων — χρειάζονται ρήτρες που να δεσμεύουν για σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και να αποκλείουν ενδεχόμενες καταχρήσεις. Επιπλέον, φοβάμαι τον κίνδυνο κλιμάκωσης και περιφερειακού εξοπλιστικού ανταγωνισμού· η άμυνα πρέπει να συνοδεύεται από ενεργή διπλωματία, πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης και ενίσχυση διεθνών θεσμών για εμπιστοσύνη. Τέλος, υπενθυμίζω ότι η ασφάλεια δεν είναι μόνο ραντάρ και αντιαεροπορικά: επενδύσεις στην πολιτική προστασία, την υγεία, την κοινωνική συνοχή και την κλιματική ανθεκτικότητα προστατεύουν εξίσου ζωές. Ας απαιτήσουμε πλήρη διαφάνεια, κοινοβουλευτικό έλεγχο, ρήτρες για ανθρώπινα δικαιώματα και ένα ισορροπημένο εθνικό σχέδιο που συνδυάζει την άμυνα με την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη.