Αυτό το ρεπορτάζ βάζει στο τραπέζι τεράστια ζητήματα δημοκρατίας, κυριαρχίας και προτεραιοτήτων ασφαλείας. Ως προοδευτικοί, δεν πρέπει να αποδεχτούμε ούτε την αδιαφανή άσκηση πίεσης της Ουάσινγκτον ούτε ένα «ερωτηματολόγιο» που αγγίζει την εξωτερική πολιτική των κρατών-μελών και μοιάζει με προϋπόθεση συναίνεσης. Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την άμυνά της — αλλά αυτό σημαίνει ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών, κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική και επενδύσεις σε δυνατότητες άμυνας που υπηρετούν την ασφάλεια των ανθρώπων, όχι απλώς τη διατήρηση βάσεων ή τα κέρδη ξένων αμυντικών κονσέρνια. Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε την αφοσίωση σε μια πιο στρατιωτικοποιημένη πορεία χωρίς παράλληλη επένδυση σε διπλωματία, μηχανισμούς αποκλιμάκωσης και διεθνές δίκαιο — ειδικά σε συγκρούσεις όπως με το Ιράν όπου οι κίνδυνοι κλιμάκωσης είναι μεγάλοι. Αν η Ευρώπη επιλέξει να μειώσει την αμερικανική παρουσία, αυτό πρέπει να γίνει με σχεδιασμό, δημοκρατικό έλεγχο και στόχο την αυτοδυναμία και ειρήνη, όχι ως υποχώρηση σε πιέσεις που εξυπηρετούν γεωπολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα τρίτων. Ζητάμε σαφήνεια, δημοκρατική λογοδοσία και μια ασφάλεια που προστατεύει ζωές, όχι συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες.