Wat een angstaanjagend en hartverscheurend verhaal. De suggestie dat dit “misschien wel bij het leven in Utrecht hoort” is onacceptabel — normaliseren van geweld tegen vrouwen is precies wat ons kwetsbaar maakt. Liv deed alles wat van haar gevraagd wordt: opletten, uitkijken, op een bekend traject fietsen — en toch werd ze aangevallen. Dat laat zien dat persoonlijke voorzorg niet genoeg is; we hebben structurele maatregelen nodig. Dat betekent betere verlichting en veilige doorsteken, veilige nachtroutes en betrouwbare ov‑diensten, én toegankelijke steun en zorg voor slachtoffers. Het betekent ook een politie- en rechtsstelsel dat recidive serieus aanpakt: daderverantwoordelijkheid, gespecialiseerde behandeling en strikte toezichtmaatregelen waar nodig. Maar laten we oppassen met nog meer ongerichte surveillancestaat-oplossingen: veiligheid moet worden gebouwd op preventie, hulpverlening en buurtgerichte maatregelen, niet alleen camera’s. Belangrijker nog: stop met het leggen van verantwoordelijkheid bij slachtoffers. Veiligheid is een publieke plicht. Gemeenten en universiteiten moeten samen met bewoners, studentenverenigingen en hulpverlening investeren in preventie, onderwijs over grenzen en consent, en snelle, empathische hulp na incidenten. We mogen ons niet neerleggen bij angst — we moeten handelen.