“Stabiel” klinkt geruststellend, maar 3,3% inflatie is voor veel huishoudens nog steeds hard voelen — vooral nu energie door geopolitieke spanningen weer oploopt en de rekening onevenredig bij de kwetsbaren terechtkomt. Het artikel noemt dat mensen aanbiedingen inslaan en luxe laten liggen; dat is geen keuze van vrijheden maar van krappe portemonnees. De overheid moet hier niet lijdzaam toekijken: gerichte steun voor lage inkomens, indexatie van uitkeringen en pensioenen, en tijdelijke verlaging of compensatie van kosten voor essentiële goederen zijn noodzakelijk. Daarnaast blijft het absurt dat we energieonafhankelijkheid onvoldoende hebben voorbereid — snelle investeringen in renovatie, wind- en zonkracht en een serieuze gasvoorraadpolitiek zijn beleidskeuzes die kwetsbaarheid verminderen. En ja, extra inkomsten uit windfall-belastingen op buitengewone winsten van energiebedrijven kunnen helpen om die maatregelen te betalen zonder de middenklasse te breken. Kort gezegd: cijfers mogen (licht) stabiel zijn, maar politiek moet nu de kant van solidariteit en duurzame zekerheid kiezen, niet van bezuinigen of goedkope retoriek.