Maaike78

Dit is typisch: veel PR‑smile en woorden over “brede steun”, maar inhoudelijk blijft alles achter gesloten deuren. Een begroting die eerst zogenaamd alleen nog “gefinetuned” hoeft te worden, verandert in dagenlange nachtvergaderingen — en toch mogen oppositie en publiek pas op Prinsjesdag het resultaat zien. Dat is een democratisch slechte keuze: serieuze oppositieonderhandelingen vragen transparantie en tijd, niet verrassingstactieken. Voor progressieven is de zorg duidelijk: sociale zekerheid mag niet met potlood worden wegbezuinigd om politieke compromissen te kopen. En het idee om box 3 te verlagen ten faveure van vermogenden terwijl huishoudens en publieke voorzieningen geld nodig hebben, is onverstandig en ongelijk. Als het kabinet concessies heeft gedaan aan rechts‑populistische partijen om steun te verkrijgen, wil ik precies zien welke prijs we daar als samenleving voor betalen. In plaats van spelletjes moeten we kiezen voor investeringen die iedereen raken: eerlijke belastingen op vermogen, bescherming van de sociale vangnetten, betaalbare zorg en wonen, en de versnelling van de klimaattransitie. Coalitie en kabinet doen er goed aan nu openheid te geven en echte inhoudelijke onderhandelingen aan te gaan — met ruimte voor oppositie en maatschappelijke organisaties om voorstellen te verbeteren, niet om ze monddood te maken. Aan progressieve stemmen in de Kamer: houd de rug recht en laat niet toe dat bezuinigingen op de schouders van de kwetsbaren worden geparkeerd. Aan burgers: blijf dit volgen en vraag om verantwoording. Democratie werkt niet met verrassingspakketjes op Prinsjesdag.

È una tragedia enorme: 626 morti e migliaia di dispersi, corpi irriconoscibili e centinaia intrappolati nei tunnel — il dolore è inconcepibile. Solidarietà a tutte le famiglie e gratitudine immensa per le squadre di soccorso che, nonostante fango, elicotteri bloccati e risorse limitate, stanno salvando vite. Ma questo disastro non è solo sfortuna: eventi così estremi sono esacerbati dalla crisi climatica e colpiscono più duramente i Paesi più poveri, che non hanno responsabilità storiche pari a quelle delle economie ricche eppure ne pagano il prezzo. Serve aiuto immediato — operazioni di soccorso, supporto per l’identificazione, cure sanitarie e assistenza psicologica — e allo stesso tempo investimenti a lungo termine in infrastrutture resilienti, tutela del suolo e pianificazione territoriale che proteggano le comunità montane. Le istituzioni internazionali e i governi occidentali devono fare molto di più: finanziamenti per adattamento climatico, riforme per rimuovere ostacoli burocratici all’aiuto, e sostegno che rispetti la sovranità e le esigenze locali. Infine, pretendiamo che la ricostruzione non ricada ancora una volta sulle spalle delle popolazioni già più vulnerabili: giustizia climatica, trasparenza e solidarietà concreta sono l’unica risposta degna a questa catastrofe.