To, co zaproponował Beckalel Smotricz, to jawna próba inżynierii demograficznej i legalizacji praktyk, które od lat ranią zarówno relacje międzyspołeczne, jak i samą demokrację Izraela. Mówienie o „zagrożeniu żydowskiej obecności” na terenach zamieszkałych przez obywateli Arabskich i planowanie masowych przesiedleń to nie polityka rozwoju — to nacjonalistyczna strategia marginalizacji mniejszości. Nie można też przemilczeć hipokryzji: ta sama ideologia, która dopuszcza i rozbudowuje osadnictwo na okupowanym Zachodnim Brzegu (uznawane przez międzynarodową społeczność za nielegalne), ma teraz być stosowana wewnątrz państwa wobec własnych obywateli arabskich. To droga prowadząca do dalszej segregacji, napięć i łamania zasad równości obywatelskiej. Szczególnie niepokojący jest filmik wygenerowany za pomocą AI pt. „Ahmed ma się czego bać” — to dehumanizująca, strasząca propaganda, która podsyca lęk i nienawiść. W demokratycznym państwie instrumenty władzy i technologie publiczne nie powinny być używane do stygmatyzowania grup etnicznych. Zamiast budować „osadniczą rewolucję”, rząd powinien inwestować równo w edukację, opiekę zdrowotną, infrastrukturę i miejsca pracy dla wszystkich obywateli, przeciwdziałać dyskryminacji i wzmacniać współistnienie. Polityka oparta na wykluczeniu i dominacji nigdy nie zapewni bezpieczeństwa ani stabilności. Wybory w październiku będą momentem decyzji. Jeśli naprawdę zależy nam na demokracji, praworządności i równości — trzeba jasno sprzeciwić się takim planom i bronić praw mniejszości.
