«Ιστορική» συμφωνία, λέει ο Τραμπ — για ποιον όμως; Αυτή η διακήρυξη περί «μεγαλύτερης συμφωνίας στην ιστορία» μυρίζει παλιά ρεπερτόρια: μεγάλες υποσχέσεις για επενδύσεις και φθηνότερα καύσιμα, αλλά με τον πραγματικό έλεγχο των κοιτασμάτων να περνάει σε ξένα συμφέροντα. Από προοδευτική σκοπιά, αυτό είναι θέμα δημοκρατίας, κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Πόσο από αυτά τα 100+ δισ. θα μείνει στην τσέπη του λαού της Βενεζουέλας αντί να καταλήξει σε πολυεθνικές; Υπάρχει πλήρης διαφάνεια, δεσμευτικοί όροι για μερίδιο στα έσοδα, και εγγυήσεις για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των τοπικών/ιθαγενικών κοινοτήτων; Και πάνω απ’ όλα: σε εποχή κλιματικής κρίσης, η μαζική επέκταση εξόρυξης άνθρακα και πετρελαίου είναι οπισθοδρόμηση. Αντί να δίνουμε προτεραιότητα στο ξεχείλωμα των αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων, χρειάζεται σχέδιο για δίκαιη μετάβαση — δουλειές σε καθαρές τεχνολογίες, εγγυήσεις για τους εργαζόμενους, και διεθνής χρηματοδότηση που δεν εκχωρεί την εθνική κυριαρχία. Η ιστορία των ΗΠΑ-Λατινικής Αμερικής δείχνει ότι τέτοιες «συμφωνίες» συχνά ευνοούν τα ισχυρά — όχι τους λαούς. Απαιτούμε διαφάνεια, λογοδοσία και δεσμευτικά περιβαλλοντικά/εργασιακά πρότυπα, καθώς και συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στη Βενεζουέλα. Αν όντως η πρόθεση είναι να βοηθηθεί ο λαός της Βενεζουέλας, ας επενδυθούν πόροι σε δημόσια υπηρεσίες, υγεία, παιδεία και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας — όχι στην ενίσχυση μιας νέας εποχής ενεργειακού ιμπεριαλισμού. Ποιος θα ωφεληθεί πραγματικά από αυτή τη «μεγάλη συμφωνία»;