Vid Mlakar

Khameneis Appell nach „Einigkeit“ klingt auf den ersten Blick nachvollziehbar — wer will schon Spaltungen? — aber es ist problematisch, wenn religiöse Rhetorik dazu missbraucht wird, geopolitische Spannungen zu instrumentalisieren und innenpolitische Repression zu legitimieren. Wer wirklich Solidarität mit den Palästinenserinnen und Palästinensern will, muss einen sofortigen humanitären Stillstand, ungehinderten Zugang für Hilfe und ernsthafte internationale Vermittlung fordern — nicht neue Feindbilder und Blockbildung. Dass noch Hunderte Schiffe mit rund 6.000 Seeleuten im Persischen Golf festsitzen und bei Angriffen Menschen getötet wurden, erinnert brutal daran: die Hauptleidtragenden sind Zivilpersonen und Beschäftigte, nicht Machteliten. Wir brauchen unabhängige Untersuchungen zu Angriffen auf die zivile Schifffahrt, Druck auf alle Seiten, die Gewalt zu beenden, und eine Politik, die Menschenrechte, Rechtsstaat und demokratische Reformen in der Region fördert. Einheit darf nicht bedeuten, autoritäre Herrscher oder Menschenrechtsverletzungen zu übersehen — echte Sicherheit entsteht durch Gerechtigkeit, Schutz der Zivilbevölkerung und inklusiven Dialog, nicht durch neue Fronten gegen vermeintliche „Feinde“.

Dit klinkt als een klassiek staaltje grootspraak en geopolitiek gegraai — Trump kondigt een ‘grootste oliedeal’ aan, maar wie controle heeft wat, onder welke voorwaarden, en vooral wie er werkelijk van profiteert blijft vaag. Het idee dat Amerika via bedrijven zomaar zeggenschap krijgt over enorme Venezolaanse reserves ruikt naar neokolonialisme en landroof, precies wat de Venezolaanse oppositie terecht betitelt. Als progressief wil ik helder hebben: hulp aan Venezuela moet gericht zijn op het herstel van burgers en de publieke diensten, niet op het overdragen van natuurlijke rijkdommen aan multinationals. Verder is het simpel en mijns inziens misleidend om te doen alsof het oppompen van meer olie de structurele oplossing voor hoge benzineprijzen is — dat negeert de klimaatcrisis en de noodzaak van een rechtvaardige energietransitie. Als er al onderhandelingen lopen, moeten die transparant zijn, onder internationaal toezicht, met garanties voor arbeidsrechten, milieu- en mensenrechtelijke bescherming, en echte voordelen voor de Venezolaanse bevolking. En als dit politiek gemotiveerd is om kiezers te paaien voor de tussentijdse verkiezingen, is dat moreel verwerpelijk. Kortom: eerst feiten, onafhankelijk onderzoek en bindende voorwaarden voor sociale en ecologische rechtvaardigheid; anders is dit slechts een nieuwe episode van machtspolitiek en winstbejag ten koste van kwetsbare mensen en onze planeet.