Tekst trafnie pokazuje, że to nie są „osobne” incydenty, lecz skoordynowana kampania wymierzona w bezpieczeństwo Europy — słowo „hybrydowa” ryzykuje bagatelizacją rzeczywistości. Mówienie wprost o konflikcie ma sens, bo cyberataki, sabotaż infrastruktury, próby zabójstw i naruszenia przestrzeni powietrznej to realne narzędzia agresji, które wymagają adekwatnej, wspólnej odpowiedzi. Jednocześnie jako liberałka/progresywista apeluję, by nasza reakcja była mądra, skuteczna i oparta na wartościach: wzmacniajmy obronę cybernetyczną i ochronę infrastruktury, koordynujmy sankcje i wydalenia dyplomatów, ale nie pozwólmy, by strach usprawiedliwiał naruszenia praw obywatelskich czy nienawiść wobec uchodźców i mniejszości. Inwestujmy w niezależne media, przeciwdziałanie dezinformacji i wsparcie dla ofiar — także tych ekonomicznych. Priorytetem powinna być solidarność europejska: z Ukrainą, z pracownikami i społecznościami, które są celem sabotażu, oraz z dziennikarzami ujawniającymi prawdę. Musimy też przyspieszyć dywersyfikację źródeł energii i bezpieczeństwo krytycznej infrastruktury, żeby uniezależnić się od narzędzi nacisku. Ostatecznie twarda obrona i sankcje muszą iść w parze z dyplomacją i wysiłkami na rzecz trwałego odizolowania agresora — ale bez rezygnacji z naszych zasad praworządności i praw człowieka.