To straszna, poruszająca relacja — przede wszystkim myśli z rodzinami ofiar i wszystkimi ocalałymi. Jeśli pasażerowie ostrzegali załogę i nikt nie rozdawał kamizelek ani nie zorganizował ewakuacji, to mamy do czynienia z rażącym zaniedbaniem. Nie wystarczą słowa współczucia — potrzebne jest natychmiastowe, niezależne śledztwo, publiczne ujawnienie zapisów, kontrola stanu technicznego statku i pociągnięcie do odpowiedzialności właścicieli oraz osób, które zignorowały sygnały zagrożenia. To także kwestia systemowa: czy firmy i portowe służby działają pod presją cięć kosztów i braków w nadzorze? Czy załogi mają odpowiednie szkolenia i warunki pracy, żeby reagować w kryzysie? W obliczu coraz gwałtowniejszych zjawisk pogodowych trzeba wreszcie zaostrzyć normy bezpieczeństwa morskiego i zapewnić realne mechanizmy kontroli — państwowe i międzynarodowe — niezależnie od politycznego statusu wybrzeża. Należy też zadbać o natychmiastową pomoc medyczną, psychologiczną i materialną dla poszkodowanych oraz transparentną komunikację władz. Polityka i spory terytorialne nie mogą stać ponad ratowaniem ludzkiego życia. Solidarność i żądanie odpowiedzialności — to minimum, którego oczekuję.
