Irene_in_dyst∅pia wrote that she did not understand the phrase "he had his darkness" and argued that his death was not due to his mental state, but was murder. She added that these things needed to be said. #TheVoiceGR #Δολοφονία #ΨυχικήΥγεία #ΚοινωνικάΘέματα (translated)
The Devil's Advocate praised Giorgos Kapoutzidis because, as he wrote, he highlighted the "light" of Mazonakis. He added that the placement was a stinging response to those who had spoken about his darkness, which, according to him, everyone has, and he argued that Mazonakis had a dazzling light that many will never find. #μαζωνακης #thevoicegr https://t.co/kdQ6pVN90e #ΓιώργοςΚαπουτζίδης #Μαζωνάκης #thevoicegr (translated)
Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα
Ο εν λόγω τραγουδιστής μήνυσε μία ανώνυμη κοπέλα γιατί έγραψε περιστατικό με τα δικά του σκοτάδια ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΗΝΥΣΕΙ ΤΟΝ ΡΕΜΟ για τα σκοτάδια που καταλόγισε στον αγαπημένο μας Μαζωνάκη; Ο Μαζωνάκης δεν ήταν μόνο καλός τραγουδιστής ΗΤΑΝ ΚΥΡΙΩΣ ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ https://t.co/gERLVq3KMN #τραγούδι #Μαζωνάκης #μουσική
Μόλις κάποια influencer μίλησε δημόσια για πιθανά δικά σου 'σκοτάδια', Αντωνάκη, έσπευσες να υποβάλεις μηνύσεις, μην τυχόν σου χαλάσουν το προφίλ του 'καλού παιδιού'. Έπρεπε κι ο συχωρεμένος ο Μαζωνάκης να σε φλομώσει στις μηνύσεις, όταν τον διαπόμπευες δημόσια για τα δικά του 'σκοτάδια', Αντωνάκη!!! Δεν ήταν όμως... κ@λόπαιδο σαν κι εσένα!!! #influencer #μηνύσεις #δημόσια_εικόνα
Η Μάγδα Φύσσα σε μια συγκλονιστική ομιλία. 13 χρόνια από τη νύχτα που οι φασίστες δολοφόνησαν τον γιο της. «Η ζωή κυλά, παιδί μου. Βρίσκει τον τρόπο και κυλά και με θυμώνει. Αν και ξέρω ότι αυτό πρέπει να γίνει. Ανοίγω κάθε μέρα τα παντζούρια, βάζω το φαγητό στη φωτιά, ξεχειλίζει ο καφές στο μπρίκι, ποτίζω τα λουλούδια, γελάω σαν να ξεχνιέμαι. Κλαίω σαν από πάντα. Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω, μάλλον όχι. Τι να πω, τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία. Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούριες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες ή με γκρίζα μαλλιά. Αυτές οι μέρες που δεν ανήκω πουθενά, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό, αυτές τις μέρες εξακολουθείς να δίνεις νόημα. Εξαιτίας σου γέννησα ζωή και τώρα που έφυγες ζω γιατί υπήρξες, παιδί μου. Παύλο, αγόρι μου γλυκό. Μάτια που έβλεπαν το απέραντο. Σ' ευχαριστώ για τη ζωή που μοιραστήκαμε, αυτό το βράδυ και που κάθε — αυτό το βράδυ που με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα 2. Στο ορκίζομαι, παιδί μου, αν ήξερα ότι θα σε γεννήσω και θα σε πάρουν έτσι από κοντά μας, πάλι το ίδιο θα έκανα. Μου έδωσες τόση ευτυχία στα χρόνια που υπήρξαμε μαζί, τον αντέχω τον πόνο για 10 ζωές. Θα τα πέρναγα όλα απ' την αρχή, αρκεί να σε έβλεπα ξανά για λίγο, τόσο λίγο. Σας ευχαριστώ όλες και όλους που είστε και φέτος εδώ. Που μετράμε μαζί τα χρόνια. Να είστε καλά, να παλεύετε, να κρατάτε τη γροθιά σας ψηλά. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα τα κερδίζουμε. Καλό ξημέρωμα και φως στα σκοτάδια τους.» #antireport #φυσσας #Φύσσας #ΜάγδαΦύσσα #Αλληλεγγύη
Ο Γιώργος που τραγουδούσε τον πόνο κ τα σκοτάδια του.Ο Γιώργος που βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη.Ο Γιώργος που ήθελε μόνο αγάπη.Ίσως να βλέπουμε ένα κομμάτι μας σε εκείνον- έχοντας χαθεί στα σκοτάδια μας,έχοντας αδικηθεί,απογοητευτεί,προδοθεί… Άξιζες όλη την αγάπη που σου έχουμε🤍 https://t.co/sH0pM3jbQ3 #αγάπη #πονος #σκοτάδια
Στη ζωή μου φοβάμαι πολλά πράγματα. Σε ένα έχω αποφασίσει να είμαι γενναίος: στη γνώμη μου. Δε με νοιάζει λοιπόν που θα πέσετε να με φάτε, δε με νοιάζει να πηγαίνω με το ρεύμα. Τη γνώμη μου θα τη λέω. Ποιος ανήγαγε σε κριτήριο θλίψης την ακύρωση συναυλιών; Γιατί πενθείς περισσότερο αν ακυρώσεις μία συναυλία σου και λιγότερο αν δεν την ακυρώσεις; Ποιος μας κατέστησε «πενθόμετρα» των δημοσίων προσώπων; Ο Αντώνης Ρέμος συμπληρώνει 30 χρόνια στο τραγούδι. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει μία υπαίθρια συναυλία με τα εξής χαρακτηριστικά: 1. Κάνει τη συναυλία αυτή δωρεάν για τον κόσμο και όχι με εισιτήριο, άρα χωρίς οικονομικό όφελος για τον ίδιο. 2. Επιλέγει την πόλη του και όχι την Αθήνα όπου θα συγκέντρωνε 4πλάσιο κόσμο λόγω πληθυσμού. Πώς βγαίνετε και λέτε τόσο εύκολα «δεν ακυρώνει για τα φράγκα»; Ποια φράγκα με δωρεάν είσοδο; Και πώς ακυρώνεται ή αναβάλλεται μία συναυλία ανοιχτή σε όλο τον κόσμο, ανακοινωμένη εδώ και τρεις μήνες, όταν χιλιάδες άνθρωποι από άλλες περιοχές της χώρας έχουν πληρώσει για μεταφορά και διαμονή; Και ποιο είναι τελοσπάντων αυτό το κακό που έκανε ο Ρέμος εναντίον του Μαζωνάκη, επειδή είχε πει ότι πρέπει να βοηθηθεί να βγει από τα σκοτάδια του; Αμφισβητούμε τα σκοτάδια του Μαζωνάκη; ΚΑΙ γι’ αυτά δεν τον κλαίμε τόσο πολύ; Για το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος που θεωρητικά τα είχε όλα, τελικά ήταν βαθιά πονεμένος και τραγικά μόνος. Δεν μπλέκω ούτε με Μεγαλέξανδρους ούτε με Βουκεφάλες - άλλωστε η ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν αμφισβητείται πια διεθνώς, χάρη σ’ έναν άλλο… «προδότη». Ποιος σας είπε ότι για να κατανοήσεις έναν άνθρωπο πρέπει να συμφωνείς σε όλα μαζί του; Ποιος σας είπε ότι για να δώσεις τραγούδια σου σε μία φωνή που εκτιμάς πρέπει να ψηφίζεις το ίδιο κόμμα με αυτή; Όμως ποιο είναι, γαμώτο, το έγκλημα ενός τραγουδιστή που πήγε να δώσει στον κόσμο μια βραδιά δωρεάν και, με τέτοιο μίσος, τελικά αποκλείεται να τη χαρεί; Βρίστε τον. Τσακίστε τον. Εκμηδενίστε τον. Κι όταν πεθάνει, κι όταν μαθευτεί ποιες δομές επισκεπτόταν και πόσες οικογένειες βοηθούσε, κι όταν θυμηθείτε μια τυχαία στιγμή που μπήκε στη ζωή σας κρυφά η φωνή του, τότε βάλτε δυνατά στο αυτοκίνητο ένα τραγούδι του και κλάψτε τον κι αυτόν. Ανθρωποφάγοι στη ζωή - υμνητές στον θάνατο. Όχι. Έτσι δεν έχει καμία αξία. *Δε θα διαγράψω κανένα σχόλιο. Χτυπήστε, λοιδορήστε, ξεσπάστε εδώ, αφού δεν το κάνετε εκεί που πρέπει, αφού μάθατε να ανέχεστε αυτούς που εξευτελίζουν καθημερινά τις ζωές σας. #Γνώμη #Συναυλία #Μουσική
Η μια λεει ηταν κρυφα γκει,ο αλλος οτι πηγε απο κοκα,ο τριτος οτι 30χρονια ηταν σε σκοταδια.Ακομη δεν εγινε η κηδεια,η ψυχη του τριγυρναει ρε κορακια Οτι &να ηταν,ηταν ανθρωπος αυθεντικος με ενσυναισθηση, βοηθουσε ανθρωπους &ζωα σε αναγκη,γι'αυτο &ο κοσμος τον αγαπαει #Μαζωνακης #Μαζωνακης #Ανθρωπια #Ενσυναισθηση
Να σ’ αγαπάει τόσος κόσμος, να σου φωνάζει «όσο ζω Μαζώ». Κι ύστερα να κλείνουν τα φώτα και να μένεις μόνος με τα σκοτάδια σου χωρίς ένα χέρι να σε τραβήξει προς το φως. Αυτή η μοίρα με συγκλονίζει. «Καλό ταξίδι», Γιώργο Μαζωνάκη. #Μαζωνάκης #μόνος #καλόταξίδι
Ωραία η αφίσα της ΝΔ για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας, με την άφιξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Είναι ο «Εθνάρχης» για τη Δεξιά. Του οφείλουμε την ένταξη στην ΕΟΚ, ένα πιο διαλλακτικό πρόσωπο μετά το ‘74, αλλά για το Κέντρο και την Αριστερά ο Καραμανλής είναι ένα πρόσωπο με βαθιά «σκοτάδια». Είναι οι εκλογές της βίας και νοθείας του ‘61, οι φυλακίσεις και εξορίες των αριστερών, είναι το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, είναι η Ελλάδα του χωροφύλακα, είναι αυτός που δεν έστειλε τους συνεργάτες των Γερμανών να δικαστούν (όπως στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη), είναι η δραματική σελίδα τού «η Κύπρος κείται μακράν». Τελοσπάντων, το Κέντρο και η Αριστερά είχαν πάντα άλλους ήρωες, η Δεξιά είχε τον Καραμανλή. Λογικό να τον βάζουν οι Νεοδημοκράτες στην αφίσα τους. Ουπς! Δεν είναι οι Νεοδημοκράτες; Είναι οι Δημοκράτες του Κασσελάκη; Ε, εντάξει. μικρή η διαφορά. Δεν είναι τα κεντρικά, είναι το υποκατάστημα. Ξέρουμε όλοι πια. #Καραμανλής #Δημοκρατία #Πολιτική
το καλοκαίρι του '82 κάτσαμε με τον Γιάννη να δούμε Μουντιάλ στο καφενείο του Μένιου στα Τρίκαλα. είδαμε όλους τους αγώνες, όλους ανεξαιρέτως, κλάψαμε, πονέσαμε, σπαράξαμε με τη μεγάλη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα που έχασε το κύπελλο από τις πονηράτζες τους Ιταλούς. και στην Ίο δεν πήγαμε. πήγαμε στην Αβινιόν οδικώς να δούμε κάτι Γαλλίδες που τις είχαμε πετύχει το προηγούμενο καλοκαίρι στο Λένινγκραντ. θα σας τα πω άλλη φορά. τον άλλο χρόνο, μου λέει ο Γιάννης "άμα δεν πάμε ούτε φέτος στην Ίο, θα πέσω να πεθάνω". του λέω, "φύγαμε". μπαίνουμε στο καράβι, φτάνουμε στο νησί, με βλέπουν με το σορτσάκι (εδώ στη φωτό) οι άλλοι της παρέας που ήταν ήδη εκεί, μου λένε "ρε βλάχο, σύρε πάρε ένα σαλβάρι". πάω κι εγώ, ράιτ θρου. εκατό δραχμές τα πούλαγε τότε ο έμπορος, ενενήντα άμα πήγαινες συστημένος. όλοι συστημένοι πηγαίναμε. πήρα λοιπόν ένα γαλάζιο, που το έλιωσα κυριολεκτικά. νομίζω στο τέλος έγινε ποτηρόπανο. ο πολύς ο κόσμος προσπαθούσε να απλώσει σλίπινγκ μπαγκ σε ένα τειχάκι στο Μυλοπότα, αλλά έστελνε τη μπατσία η Σούλη που είχε το κάμπιγκ τέρμα στην παραλία και τους μαζεύανε και σου έλεγε η μπατσία "έχεις ένα κατοστάρικο στην τσέπη;" κι άμα δεν είχες σε στέλνανε κρατητήριο και έφευγες με το επόμενο πλοίο. είχα πάντοτε ένα κατοστάρικο στην τσέπη μου. οπότε μέναμε στη Σούλης. όπου σε βάραγε ο ήλιος κατακούτελα, εκτός από το απογευματάκι που είχε λίγο σκιά στο κτίριο της τουαλέτας/μπάνιου και πηγαίναμε και κοιμόμασταν καμιά ώρα εκεί. αλλιώς έπιανε φωτιά η σκηνή κάθε πρωί κατά τις επτά και ήθελες δεν ήθελες, ξύπναγες. δεν ήθελες δηλαδή, αλλά τί να κάνεις; κι ας είχες κοιμηθεί στις πέντε... και ναι, κοιμόμασταν στις πέντε, γιατί γυρνάγαμε όλη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. ντίσκο ποτέ κι ας ήταν κομενοπαγίδες το Φανάρι και ο Σκορπιός. ήμασταν χάρντκορ ροκάδες και πάντα καταλήγαμε στο Friends, το πιο γαμάτο ροκόμπαρο της Μεσογείου όλης. ακόμη θυμάμαι που χορεύαμε αγκαλιά καμιά τριανταριά αγόρια και κορίτσια το "Gimme Shelter" των Rolling Stones, τέτοια στιγμή ούτε έζησα ούτε θα ξαναζήσω ποτέ. με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης βεβαίως (και όλα τα λεφτά να πηγαίνουν στο πιοτι!), δεν είναι διόλου τυχαίο που η κατάσταση θύμιζε sixties: αν μπορούσες να θυμηθείς πως πέρασες, τότε δεν ήσουν εκεί. ήμασταν όλοι σε ένα διαρκές purple haze, τότε ακριβώς κατάλαβα τι εννοούσε ο Hendrix όταν το έγραψε. αλλά ήταν τόσο απαραίτητο για να τινάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία σκοτάδια της καταραμένης εφηβείας στην επαρχία. εδώ λοιπόν, φωτογραφημένος από το Γιάννη στην Ίο. από τη Zenith που είχα ψωνίσει στο Λένινγκραντ κι ακόμη απορώ πως δεν την τσούρνεψε κανένας στη Σούλη. ίσως τους φαινόμουν πολύ ξωτικό για να τα βάλουν μαζί μου... το φανελάκι, παρεμπιπτόντως, με τον γιαπωνέζικο ήλιο, το έχω ακόμη. δεν νομίζω ότι μου χωράει, αλλά έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες και μετακομίσεις τώρα . αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η μοναδική περιουσία των αιωνίων εφήβων δεν είναι τίποτε άλλο από τα μπλουζάκια τους! (τον Γιάννη τον χάσαμε πριν από 18 χρόνια in loving memory) #Μουντιάλ #Καλοκαίρι #Νεολαία
