Search

Geert Noels stated that a study by Vooruit estimated the annual cost of corporate taxation at 4.2 to 4.7 billion euros, but according to him, due to significant errors, it actually amounted to about 1 billion euros. He argued that this cost could not be offset by higher taxes, which he believed would cause more harm than benefit; he advocated for better oversight of bogus self-employment. Noels identified the main mistake as the comparison between directors via a management company and employees. According to him, directors were legally self-employed and paid contributions up to a ceiling. This comparison would overestimate the estimate by more than 1 billion euros. Moreover, employer contributions were calculated based on the total labor cost instead of the gross salary, resulting in a calculation of 33 percent instead of 25 percent. Noels also disputed that there were four independent estimates: according to him, they used the same rates and distribution keys. He pointed out that estimate C assumed 24 billion euros in shifted profits, compared to about 15 billion euros in total profits in estimate A. Furthermore, factors such as the tax shift, energy crisis, inflation, the reform of corporate tax in 2017, and Pillar 2 were not included as explanations for the macro figures. Also, liquidation reserves of ordinary SMEs would have been counted as leaks. According to Noels, the study also did not take behavior effects into account, such as substitution, cessation, moving abroad, losses, or bankruptcies, and only included companies with profits. He therefore labeled the note as an unreliable basis for policy and believed that bogus self-employment should be addressed directly. Finally, he urged academics, journalists, and politicians to respect the facts when it came to entrepreneurs and risk-takers. #Vennootschapsbelasting #Economie #Belastingen (translated)

Na 20 minuten is de demonstratie alweer afgelopen. Een aantal demonstranten komt na afloop nog even een praatje maken met Eppo. Blijkt de organisator een academicus die hier al vier jaar woont, maar de Nederlandse taal nog niet machtig is. Wat vinden jullie: mag je van een academicus die hier vier jaar woont en een demonstratie leidt verwachten dat ze Nederlands spreekt? #Groningen #GroteMarkt #Demonstratie #Academicus #Taalvaardigheid

Een man vertelt op Radio1 over “ecologische rouw”. Hij vindt het een “gezonde reactie”. Voor collectieve rituelen. De begrafenis van een bos. Tussendoor reclamespotjes voor “klimaatbewuste psychotherapie”., voor extinction rebellion. Alweer een psychokwakzalver denkt deze psycholoog dan. Wat blijkt? Het is een academicus in zijn ‘vakgebied’. Situeert zich binnen de… letterkunde. Men vergelijkt bijvoorbeeld (hou je vast) de klimaatcrisis met… de holocaust. Geheel volgens deontologische codes en lokale wetenschappelijke standaarden. Man man #Klimaatcrisis #Ecologie #Psychologie

Bedenking over de koers van rector De Sutter aan mijn alma mater UGent en waarom het brokkenparcours voorspelbaar was.👇🏻 De politieke partij Groen staat vandaag aan het uiterst-linkse spectrum van het Vlaamse politieke landschap, samen met de PVDA. Ze vertegenwoordigt maar zo'n 6% van de kiezers. Daar is een goede reden voor: cultureel en sociaal-economisch radicalisme, gekoppeld aan een gebrek aan compromisbereidheid. Groen is een partij die vindt dat alles moet wijken voor de 'goede' zaak. Als je dan een vicepremier van die partij tot rector van de UGent kiest, weet je wat er zal gebeuren: het rectoraat zal geprononceerde links-progressieve ideologische keuzes maken. Dat zal op zijn beurt leiden tot sterke politieke polarisatie op en rond de universiteit. Radicaal-progressieve Gentse academici die voor De Sutter kozen, die er een betekenisvolle minderheid uitmaken, hebben daarmee gekregen wat ze wilden. Velen onder hen vonden al langer dat de universiteit 'van hen' was. En hoe radicaler de progressief, hoe intoleranter. Dat vloeit voort uit de gedachte dat progressieven de 'moral high ground' bezitten. Daardoor zijn andersluidende opinies voor hen al snel minderwaardig en dus fout. Het is deze groep die Cofnas wil zien hangen om ideologische redenen en die nu een stok zoekt om hem buiten te slaan. Dat geldt evenwel niet voor elke academicus die voor deze rector koos. Velen stemden voor De Sutter om andere redenen dan progressieve zelos, bijvoorbeeld omwille van klimaatbezorgdheid. Zij schrikken nu van de ideologische profileringsdrang van de nieuwe rector. De lijst aan polemische beslissingen die De Sutter erdoor drukte is nu al lang, van het gecontesteerde eredoctoraat voor Albanese (waarover de Raad van Bestuur fel verdeeld was!), tot de schorsing van klokkenluider Cofnas vandaag. Ik ben geen UGent-academicus maar slechts een trotse en bezorgde alumnus die er twee masters behaalde. Maar mocht ik dat wel zijn zou ik bij mezelf denken: zou mijn universiteit niet beter gebaat zijn met een strikt a-politieke rector? Met een wetenschapper die louter gerespecteerd wordt omwille van zijn of haar publicaties? Met iemand die opnieuw rust brengt in de tent en de universiteit terugvoert naar zijn essentie: kennis vergaren en overdragen? Dat laatste kan maar op één manier: door een politieke en ideologische neutraliteit te hanteren, als expliciete koers. Want enkel zo kan academische vrijheid werkelijk gedijen. #UGent #academischevrijheid #politiek

Ik lees in DS dat Cofnas is geschorst omdat hij aan de UGent onderzoek heeft verricht buiten de doelstellingen van zijn onderzoeksproject. Dat als grond voor schorsing vormt voor mij, als lid van de UGent RvB en academicus, een erg verontrustend precedent. #UGent #wetenschap #onderzoeksproject

Aan het Jason Arday verhaal zitten nog twee onderbelichte maar ook voor ons zorgwekkende facetten. 1. In een Engels café of een salon of een barbecue zit een academicus van in de dertig op te scheppen dat hij dertig marathons in vijfendertig dagen heeft gepresteerd, waarvan de laatste met een pijnlijke haarscheur in het kuitbeen. Dat hij 600 mijl (960 km) in zes dagen heeft gelopen, wat hem in de wereldtop van de endurance atleten zou plaatsen. Dat hij met zijn atletische prestaties 5 miljoen pond aan sponsorgeld heeft binnengehaald. Het zou niet lang duren vooraleer iemand, al of niet goedmoedig, zou reageren met een 'komaan, zeg!'. Niet zo de hoogopgeleide leiding van het Jesus College van de vermaarde Cambridge Universiteit. Ze slikte al die heldendaden van Arday, en zovele andere verhalen die inmiddels nep zijn gebleken, met huid en haar. Want Jason Arday is zwart (zijn ouders stammen uit Ghana), hij lijdt aan een zware vorm van autisme, hij had een heel moeilijke jeugd. Hij werd aldus het voorwerp van de woke vorm van racisme: dat van de lage verwachtingen ten aanzien van 'mensen van kleur', zeker als ze een moeilijke jeugd hebben gehad. Van dat gebrek aan kritische doorlichting, van die dubbele maatstaf is Arday niet eens het voornaamste slachtoffer. Dat zijn de mensen van kleur die wel op op basis van hard werk en academische merites, hun weg hebben gemaakt. Hun prestaties dreigen nu ondergewaardeerd te worden, in het genre van 'hij of zij heeft die positie gekregen wegens de tirannie van de diversiteit'. Niet alleen het Jesus College en Cambridge; hebben schuld aan dat debâcle. Dat hebben ook de andere Britse universiteiten die Ardays academisch werk niet kritisch doorlichtten (hij behaalde een doctoraat aan de John Moore Universiteit van Liverpool). 2. Een tweede zorgwekkend, en totaal onderbelicht aspect: een journalist werd maandenlang voorwerp van een politieonderzoek, gewoon omdat hij zijn werk deed. Jack Grove onderzocht in september 2025 voor het magazine Times Higher Education (THE) beschuldigingen dat aanzienlijke passages in het doctoraat van Arday uit grof plagiaat bestonden, de ergst mogelijke academische beschuldiging. De journalist stuurde Arday een mail om zijn reactie op die aantijgingen te vragen. Dat is een elementaire journalistieke gedragsregel: hoor en wederhoor. Je publiceert geen aantijgingen over een persoon zonder die de kans te geven erop te reageren. Arday zag het anders. Hij nam prompt een duur advocatenbureau onder de arm - of de universiteit daar mee voor betaalde wordt nu onderzocht. Dat zegde de journalist de wacht aan omdat hij zijn onderzoek 'door raciale beweegredenen ingegeven leek', en psychologische ontreddering veroorzaakte bij professor Arday. Dat werd gekoppeld aan de dreiging met een rechtszaak als THE het artikel van Grove zou publiceren, aardoor de publicatie werd uitgesteld. In februari van dit jaar kreeg Jack Grove tot zijn complete verrassing van de politie te horen dat een onderzoek van vier maanden tegen hem was stopgezet. Hij wist niet eens dat er onderzoek tegen hem wegens racisme aan de gang was. Vorige week gaf de topman van de Britse politie, sir Mark Rowley, toe dat de politie 'een steek had laten vallen' ('dropped the ball') door die klacht, vanwege Arday en zijn advocaten, niet grondig te bekijken en als ongegrond te verklaren. Dat is bepaald alarmerend voor de toestand van de persvrijheid in Engeland, ooit een baken van het vrije woord. De politie begint blindelings een onderzoek tegen een journalist die zijn werk gewetensvol uitvoert, gewoon omdat het artikel kritisch is over een zwarte professor. Diezelfde politie keek wel de andere kant op toen de beruchte grooming gangs van overwegend Pakistaanse mannen duizenden vrouwen, en, vaak minderjarige, blanke meisjes uit de kwetsbare onderkant van de maatschappij op gruwelijke wijze mishandelden en verkrachtte. Net zoals de betrokken stadsbesturen was de politie bang om van 'islamofobie' en dus 'racisme' beticht te worden. Want dat is wat ze konden verwachten vanwege de gevestigde pers en media die door hun jarenlange zelfcensuur medeplichtig werden aan dat geweld. En wanneer dan uiteindelijk die omerta doorbroken wordt, of het gaat om zware misdaden, of academische ontsporingen zoals die van Jason Arday, dan staat de boeman klaar: uiterst-rechts dat het gemunt heeft op mensen van kleur. En altijd weer die dubbele moraal. Wanneer een Claudine Gay benoemd wordt tot rector van 's werelds meest prestigieuze universiteit, Harvard, dan is het niet omdat ze een zwarte vrouw is, maar louter en alleen om haar academische verdiensten. Wanneer Jason Arday op ongebruikelijk jonge leeftijd zijn professoraat krijgt, is het als 'leider in zijn academisch terrein', niet omdat hij zwart is. Maar wanneer zij onder een kritische doorlichting door de mand vallen, dan is het prompt omdat ze zwart, en in het geval van Gay, ook nog een vrouw zijn. En zijn ze het slachtoffer van 'rechts' of uiterst-rechts. Tja, wanneer voor 'links' woke gerechtigheid en persvrijheid een kwestie van 'à la tête du client' worden, van wie moet de doorlichting dan komen. Juist door zijn dubbele moraal spreidt dat 'links' een bedje voor het (uiterst-) rechts dat het beweert te bestrijden. #Racisme #AcademischeIntegriteit #Persvrijheid