Search

Tanzania has sent a delegation of more than sixty representatives from the government and business community to The Hague in an effort to attract European investors, while experiencing that Chinese companies make decisions more quickly. #Tanzania #Investeringen #Cashewnoten (translated)

Kitty Jong, de eerste voorzitter van de fusiepartij Pro, is een vastberaden idealist die zich inzet voor inclusiviteit en diversiteit binnen de politiek en het bedrijfsleven, en haar verleden als vakbondsbestuurder helpt haar om effectief te navigeren tussen verschillende belangen. #KittyJong #ProgressiefNederland #VrouweninLeiderschap

Jeroen Dijsselbloem maakt korte metten met de troonrede: 'In de troonrede staat dat de Nederlandse economie veerkrachtiger is dan de buurlanden.' "Het is gewoon niet waar. Het is echt feitelijk niet waar. Het investeringsniveau in Nederland blijft echt achter." "Dit is zo'n zinnetje waardoor we zeggen: we doen het nog steeds best goed vergeleken met de buurlanden. Dat is gewoon niet waar." Voor de zoveelste keer worden we voorgelogen door het kabinet Jetten. "In Duitsland wordt nog steeds meer geïnvesteerd in het bedrijfsleven dan in Nederland. In Duitsland is een beweging gemaakt, ook richting staatsschuld, om de staatsschuld te vergroten, om een inhaalslag te maken in infrastructuur." "Het goede nieuws vandaag is, er komt nu een nationale investeringsbank, maar wij stoppen er 3 miljard in. In België bestaat die al, hebben ze er 17 miljard in gestopt. In Duitsland 40 miljard, in Frankrijk 27 miljard." "Ik wil niet somberen, maar het gevoel van urgentie, wat ons te doen staat, is nog niet groot genoeg." #Nederland #economie #investeringen

Column: Halveer hun salaris Max von Kreyfelt Laten we de salarissen van ministers, Kamerleden en hoge ambtenaren halveren. Niet als straf, maar als wetenschappelijk experiment. Dan ontdekken we eindelijk wie werkelijk voor de publieke zaak werkt en wie het publieke belang vooral aantrekkelijk vindt wanneer er maandelijks een vorstelijk bedrag tegenover staat. Volgens de gebruikelijke verdediging moeten bestuurders goed worden betaald omdat we anders geen kwaliteit aantrekken. Een interessante redenering, gezien de kwaliteit die we mét deze salarissen hebben aangetrokken. Nederland betaalt de hoofdprijs en ontvangt daarvoor toeslagenaffaires, zoekgeraakte bonnetjes, onleesbare wetten, onhaalbare klimaatplannen, ontspoorde ICT-projecten en bewindslieden die na iedere ramp verklaren dat zij “het proces tegen het licht zullen houden”. Voor minder geld kunnen ze het nauwelijks slechter doen. De topambtenaar schrijft nota’s waarin gewone mensen “doelgroepen” heten, problemen “uitdagingen” en mislukkingen “leerpunten”. De minister leest die nota voor, het Kamerlid stelt er een ingestudeerde vraag over en vervolgens verschijnt er een extern adviesbureau om uit te zoeken waarom niemand meer vertrouwen heeft in de overheid. Iedereen verdient uitstekend. Behalve de burger die de rekening ontvangt. Halvering van de salarissen zou bovendien een prachtige bestuurlijke zuivering opleveren. Wie onmiddellijk vertrekt, zat er kennelijk niet uit idealisme. Wie blijft, krijgt eindelijk geloofwaardigheid wanneer hij verpleegkundigen, politieagenten, leraren en gepensioneerden uitlegt dat iedereen een offer moet brengen. Nu wordt soberheid uitsluitend aanbevolen door mensen die er zelf ruim boven wonen. Natuurlijk zal men waarschuwen dat talent naar het bedrijfsleven verdwijnt. Laat het gaan. Misschien kan dat talent daar een paar formulieren ontwerpen waarmee het bedrijf zonder jurist een subsidie kan aanvragen. Bovendien blijkt de draaideur tussen overheid, consultancy en lobby nu al uitstekend gesmeerd. Veel bestuurders beginnen hun loopbaan in dienst van het algemeen belang en eindigen toevallig bij een onderneming die bijzonder veel belang had bij hun algemene dienst. Wie werkelijk capabele mensen wil, moet niet alleen naar salaris kijken, maar naar karakter, kennis en aantoonbare resultaten. Een loodgieter die iedere leiding verkeerd aansluit, wordt niet behouden door zijn tarief te verdubbelen. Alleen in Den Haag heet dat bestuurlijke ervaring. Dus halveer die salarissen. Koppel de andere helft aan prestaties: uitvoerbare wetten, minder bureaucratie, tijdige openbaarheid, sluitende begrotingen en herstel van gemaakte fouten. Dat wordt lastig, want verantwoordelijkheid is in Den Haag iets wat men collectief draagt, zodat niemand haar persoonlijk hoeft te voelen. Hopelijk verliezen we dan die blatende carrièrepolitici en beroepsambtenaren. Dat is geen risico. Dat is rendement. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Salarisverlaging #Bestuur #PubliekBelang

Meer dan 5.000 prominenten uit de wereld van entertainment, wetenschap, politiek, bedrijfsleven, literatuur hebben een open brief ondertekend waarin zij de beschuldiging verwerpen dat Israël genocide heeft gepleegd in Gaza. Thank you! https://t.co/TQeUNvAwkh #Israël #Gaza #OpenBrief

De veel te hoge energiekosten zullen komende winter niet alleen huishoudens in de problemen brengen en kou laten lijden, maar ook voor het bedrijfsleven een strik om de hals zijn. Gevolg: faillissementen en werkloosheid. Economische crisis. Het is hoogste tijd dat de grote mensen het overnemen. Speelkwartier is voorbij. #Energiekosten #EconomischeCrisis #Werkloosheid

Weet je wat het is? Die achterlijke politici of het nou landelijk of lokaal is; het zijn in de basis eigenlijk allemaal ondeskundige prutsers die een salaris trekken van belastinggeld om hun leefwijze en hun hypotheek te betalen. In het echte leven of het bedrijfsleven zouden ze niet eens overleven en een uitkering genieten. In wezen is bovenstaande de basis wanneer we zwakkelingen macht geven. Echter de schuld ligt bij het electoraat en niet bij hen. Mijn bewijs voor deze stelling ligt in de verkiezingsuitslag in Amsterdam. (72% links gekkies) Inclusief de aanstelling van die Burgemeester. Een complete grap dat mens. Die kan echt helemaal niets behalve machtsdenken. I rest my case en wens jullie allemaal welterusten lieve mensen #politiek #verkiezingen #maatschappij

Maxime A., een succesvolle en opvallende vrouw in het bedrijfsleven, wordt verdacht van het vergiftigen en vermoorden van haar man, met wie ze samen in een luxe huis in Scheveningen woonde, terwijl buren verbaasd zijn over het schokkende verhaal dat zich achter gesloten deuren heeft afgespeeld. #moordzaak #DenHaag #Scheveningen

Neurodiversiteit biedt een belangrijke kans voor innovatie in het Nederlandse bedrijfsleven, waar het stigma hierover nog groot is, terwijl neurodivergente talenten met unieke vaardigheden essentieel zijn voor het omgaan met de huidige onzekere marktomstandigheden en het bevorderen van creativiteit en wendbaarheid. #neurodiversiteit #innovatie #onderwijs

Aan de slag? Een kabinet vol plannen, een land vol problemen Als ik onze minister-president bij zijn aantreden moest geloven, zou Nederland eindelijk weer worden bestuurd door mensen die de problemen niet langer voor zich uit zouden schuiven, maar ze daadwerkelijk zouden oplossen. Het was een inspirerend verhaal, dat vervolgens opgetekend werd in het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA. Een coalitieakkoord dat heel toepasselijk ‘Aan de slag’ heette. En de kersverse premier had gelijk: Nederland snakt inderdaad naar een kabinet dat aan de slag gaat. Het kabinet-Jetten is inmiddels ruim vijf maanden onderweg. Dat is te kort om een kabinet op al zijn langetermijndoelstellingen af te rekenen. Maar het is lang genoeg om te constateren dat een aantal van de meest nadrukkelijke beloften nog steeds vooral uit woorden bestaat. Inmiddels begint pijnlijk het verschil zichtbaar te worden tussen zeggen dat je aan de slag gaat en doen wat je hebt beloofd. Vijf punten uit het coalitieakkoord springen er wat mij betreft uit. 1. Asiel, serieus grip op asiel- en arbeidsmigratie Het coalitieakkoord wond er geen doekjes om: ‘We willen serieus grip krijgen op asiel- en arbeidsmigratie.’ Sterker nog, het kabinet wil uiteindelijk dat asielaanvragen buiten Europa kunnen worden ingediend en afgehandeld, zodat mensen niet eerst de gevaarlijke reis naar Europa hoeven te maken en Nederland niet langer het toneel is waar iedere aanvraag moet worden behandeld. Dat klinkt ambitieus. Maar wat is er inmiddels gerealiseerd? Het kabinet zegt dat het ‘stappen zet’ richting behandeling van asielaanvragen buiten Europa. Er wordt gesproken met andere landen, er zijn modellen onderzocht en er moeten voor het einde van dit jaar concrete stappen worden gezet. En ondertussen is de instroom bepaald niet opgedroogd. Integendeel, in het eerste kwartaal van 2026 vroegen bijna 6000 mensen voor het eerst asiel aan, 33-procent meer dan in hetzelfde kwartaal van 2025. Onze minister van Asiel en Migratie zou zeggen dat er wel degelijk vooruitgang is geboekt, het Europese Migratiepact is inmiddels ingevoerd en het tweestatusstelsel is aangenomen. Dat zijn stappen. Maar wie de kiezer beloofde ‘serieus grip’ te krijgen op migratie, waarbij de nadruk lag op het significant inperken van de instroom kan hier niet mee aankomen, dit is onvoldoende ‘grip’ op asiel- en arbeidsmigratie. Met andere woorden: de belofte is gemaakt, maar met de uitvoering moet men nog beginnen, dat blijkt ook uit het feit dat er nog steeds elke week 1000 asielzoekers in Ter Apel arriveren. Kortom, we mogen daarom zonder meer stellen dat het kabinet wat asiel betreft heeft gefaald om te leveren, er is geen grip op asielmigratie. 2. Woningbouw: 100.000 woningen per jaar Ook wat woningbouw was de boodschap hoopgevend. De woningnood moest topprioriteit worden. Nederland moest structureel werken aan 100.000 nieuw te bouwen woningen per jaar. Het kabinet beloofde minder regels, kortere procedures en ‘ruim baan voor nieuwe huizen’. En wat kregen we? Een Nationale Woningbouwkaart. Een Taskforce Versnelling Woningbouw. Een beleidsbrief. En steeds de mededeling dat er voldoende plannen zijn. Sterker nog: volgens het kabinet liggen er inmiddels concrete plannen voor 100.000 woningen per jaar en verwacht ABF dat het doel in 2027 binnen bereik komt. U ziet ongetwijfeld waar het misgaat toch? Inderdaad. Nederland heeft geen tekort aan plannen. Nederland heeft een tekort aan gebouwde woningen. Zo constateerde De Algemene Rekenkamer in mei dat de resultaten van de nieuwbouw achterblijven, die 100.000 nieuw te bouwen woningen zijn vooralsnog een nobel streven, maar verre van de realiteit. Maar eerlijk gezegd is dat de modus operandi van deze regering in een notendop: plannen worden gepresenteerd alsof het resultaten zijn. Niet alleen bij woningbouw, maar ook bij asiel, men vergadert tot men een ons weegt, laat allerlei onderzoekscommissies de problemen in kaart brengen en vervolgens gebeurt er niks. Iemand die al vijf tot tien jaar op een woning wacht, kan weinig met een rapport dat krapte op de woningmarkt in kaart brengt, die voelt die krapte aan den lijve. Kortom, ook wat woningbouw betreft kunnen we stellen dat het kabinet heeft gefaald om te leveren, plannen worden gepresenteerd als resultaten en in plannen kan niemand wonen, da’s de wrange conclusie die we mogen trekken. 3. Stikstof: Nederland van het stikstofslot af Na jaren van stilstand en juridisch getouwtrek beloofde het nieuwe kabinet ook wat stikstof betreft doorbraken. Nederland zou eindelijk van het stikstofslot worden gehaald. Boeren zouden duidelijkheid krijgen, PAS-melders weer perspectief en de vergunningsverlening voor de woningbouw en het bedrijfsleven zou weer op gang komen. Premier Jetten kondigde bovendien nadrukkelijk aan dat er voor de zomer duidelijkheid zou zijn welke keuzes er zouden worden gemaakt. Het kabinet presenteerde vervolgens op 26-juni het pakket maatregelen waarmee Nederland van het stikstofslot zou komen. Alleen bleek bij nadere beschouwing dat de daadwerkelijke vergunningverlening nog moet worden afgewacht. De nieuwe wetgeving moet in oktober naar de Kamer, het PBL moet het pakket nog beoordelen en pas daarna kan worden vastgesteld of het juridisch voldoende geborgd is. En uiteraard hebben belangenorganisaties ook een vinger in de pap, dus als er juridische procedures worden opgestart kan dit nog jaren gaan duren. Dus ook hier geldt dat ‘de doorbraak’ vooral een aankondiging is van een doorbraak. Dat is misschien flauw geformuleerd, maar vraag het aan een boer wiens vergunning wellicht wordt ingetrokken, of aan z’n collega die nu geen vergunning krijgt. Momenteel verkeert de hele sector in limbo, daardoor wordt er niet geïnvesteerd omdat niemand een financieel risico wil lopen, en neemt men, terecht, een afwachtende houding aan. De trend die we zien bij asiel en woningbouw zien we bij stikstof dus ook weer terug. Er wordt vooral vergaderd in Den Haag, er worden plannen gemaakt, maar op basis van plannen gaat niemand zijn bedrijfsvoering aanpassen of investeringen doen, dus ook hier verzuimt ons kabinet om te leveren. 4. Minder regels: 500 onnodige regels geschrapt of vereenvoudigd Dit is misschien wel de meest pijnlijke, want het kabinet beloofde niet alleen grote hervormingen op asiel, woningbouw en stikstof. Het beloofde ook iets wat bijna kinderlijk eenvoudig lijkt: minder onnodige regels. Voor de zomer zouden zo’n 500 onnodige regels worden geschrapt of vereenvoudigd. Het resultaat? De teller staat op 403. Het kabinet presenteerde dat zelf als een succes, hoewel het doel dus simpelweg niet werd gehaald. Nu kun je natuurlijk zeggen dat 403 minder onnodige of vereenvoudigde regels beter is dan niets. Maar dat is niet het punt. Als een kabinet zichzelf een doel stelt van 500 en eindigt op 403, dan is het beoogde resultaat niet gehaald. Het probleem is bovendien groter dan die 97 regels die nog op de lijst staan. De belofte was dat de overheid ‘dingen makkelijker’ zou maken in plaats van moeilijker. Dat is een duidelijke politieke keuze, want in Nederland regeltjesland is het vaak de bureaucratie die een belemmerende factor is. Iedere ondernemer weet inmiddels dat het probleem niet het aantal regels is, maar de stapeling van regels, uitzonderingen, formulieren, vergunningen en toezicht erop die ervoor zorgt dat iets simpels in Nederland al snel bijna onmogelijk wordt door de regelzucht. Dus ook wat dit punt betreft faalt het kabinet om te leveren, het begin is er, maar het schrappen van onnodige regels zou toch niet zo’n struikelblok behoren te zijn? 5. Energie: een noodfonds voor hoge energiekosten Jarenlang verkochten de partijen in het kabinet de energietransitie met de belofte dat energie straks bijna gratis zou zijn, en dat de geplande overcapaciteit netto geld zou gaan opleveren. Anno 2026 kan het contrast haast niet groter zijn, energie is bijna onbetaalbaar omdat de duurzame energiebronnen waar massaal in geïnvesteerd werd vooral op subsidie bleken te draaien en daarnaast onbetrouwbaar bleken te zijn. Het kabinet beloofde een noodfonds energie op te zetten om mensen met een kleine portemonnee de helpende hand te bieden bij hun energiekosten. Tegelijkertijd moest door subsidies energie structureel betaalbaar blijven. Premier Jetten beloofde in maart zelfs expliciet dat er dit jaar een noodfonds zou komen voor huishoudens met de grootste financiële problemen. In juli kwam de aankondiging dat er 193-miljoen beschikbaar komt, naar verwachting voor ongeveer 500.000 huishoudens. Alleen komt dit fonds volgens het kabinet pas later dit jaar beschikbaar. Dat is een beetje alsof je in juli tegen iemand zegt dat je hem voor de komende winter een winterjas geeft en dan in november trots komt vertellen dat je de jas inmiddels hebt besteld. Het zijn wederom plannen, maar het is geen daadkracht. Eén van de argumenten waarmee de energietransitie werd verkocht aan de Nederlander is dat het energie bijna gratis zou maken, waardoor onze concurrentiepositie zou verbeteren en daarmee de koopkracht en het welvaartsniveau van alle Nederlanders. Het tegenovergestelde is inmiddels de realiteit: energie is onbetaalbaar geworden en de koopkracht en het welvaartsniveau zijn gedaald. Dus wederom faalt het kabinet om te leveren. Maar begrijpt u mij niet verkeerd, dit betekent niet dat het kabinet helemaal niets heeft gedaan. Het heeft wetgeving door het parlement gekregen. Het Europese Migratiepact is ingevoerd. Er ligt een stikstofpakket. Er zijn maatregelen voor woningbouw genomen. Er is geld vrijgemaakt voor het noodfonds. Er zijn honderden regels aangepakt. Maar dat is nu juist het punt. Een kabinet moet niet worden afgerekend op hoeveel beleidsstukken het produceert, maar op de problemen die het oplost. Als we kijken naar de inhoud van het coalitieakkoord, de beloftes waarmee dit kabinet zichzelf presenteerde: grip op asiel en arbeidsmigratie, doorbraken op stikstof en woningmarkt, minder onnodige regels, betaalbare energie. Dat waren de redenen waarom mensen op de partijen in het kabinet hebben gestemd. Dit zijn allemaal punten die stuk voor stuk vereisen dat het kabinet hier actie op onderneemt. Het zijn echter ook de punten waarop we het kabinet kunnen afrekenen, op basis van één simpele vraag: wat is er veranderd? Als het antwoord na vijf maanden vooral bestaat uit ‘we zijn ermee bezig’, dan is dat geen resultaat, er is dan niets veranderd. Daarmee levert het kabinet dus aantoonbaar niet, lost men de gemaakte beloftes niet in. Het is vooral veel woorden, veel plannen, veel optimisme, maar vooral ook opvallend weinig resultaat. Is dan de belangrijkste belofte die dit kabinet nog moet nakomen niet dat men aan Nederland laat zien wat ‘Aan de slag’ betekent en dat men eindelijk eens begint met uitvoeren? #Kabinet #Asielbeleid #Woningbouw

Shell steekt winst uit verkoop gesubsidieerde wind- en zonneparken in eigen zak Ja, u leest het goed. Shell trekt de stekker uit zijn Europese wind- en zonneparken. Het concern verkoopt zijn volledige onshoreportefeuille aan TotalEnergies, dat vervolgens een belang van 50 procent in een deel van de projecten doorverkoopt aan de Amerikaanse private-equityreus KKR. In Nederland gaat het om ongeveer 254 MW aan vermogen: de parken in Emmen (Pottendijk), Terneuzen (Koegorspolder en Sas van Gent), Moerdijk en Heerenveen. Projecten die jarenlang met forse SDE-subsidies tot stand zijn gekomen. Die subsidies deden precies waarvoor ze bedoeld waren: het investeringsrisico voor Shell grotendeels wegnemen. De overheid vulde het verschil aan tussen de kostprijs van duurzame elektriciteit en de marktprijs. Daardoor kon Shell deze projecten met een zeer beperkt financieel risico ontwikkelen en bouwen. Nu de windturbines en zonnepanelen eenmaal draaien, stapt het bedrijf uit de markt, incasseert de verkoopwinst en belandt de fysieke infrastructuur in buitenlandse handen. De Nederlandse overheid blijft ondertussen de afgesproken subsidies gewoon uitkeren, alleen voortaan aan TotalEnergies en KKR. De contracten bevatten geen clausule die daar iets tegenover stelt. De Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hanteert geen clawback-clausule, geen verplichte winstdeling en geen beperkingen voor een nieuwe buitenlandse eigenaar. Ja, u leest het goed: infrastructuur die met publiek geld is gebouwd, kan met winst worden verkocht zonder dat de belastingbetaler daar ook maar iets van terugziet. Publiek geld fungeert zo als gratis geldboom. De belastingbetaler draagt het risico, het bedrijfsleven incasseert de meerwaarde en de infrastructuur verdwijnt over de grens. Lokale gemeenschappen blijven achter met de windmolens en zonneweides als permanente horizonvervuiling, terwijl de financiële opbrengsten naar buitenlandse investeerders vloeien. De overheid, die de royale subsidies verstrekte, staat met lege handen. Het contrast met Shells fiscale positie in Nederland maakt dit nog wranger. Dankzij fiscale constructies en afschrijvingen betaalt het concern hier al jarenlang relatief weinig vennootschapsbelasting. Tegelijkertijd werden investeringen ondersteund met staatssteun, waardoor de risico's grotendeels door de overheid werden afgedekt. De verhouding is daarmee opvallend eenzijdig: de staat neemt het risico, Shell maximaliseert het rendement en de uiteindelijke verkoopwinst verdwijnt via internationale bedrijfsstructuren uit Nederland. Waarom dit systeem zo is ingericht, en met medeweten van welke ambtenaren en ministeries, is mij volstrekt onduidelijk. Hier ligt een uitgelezen kans voor de minister van Financiën. Het begrotingstekort is structureel, de energietransitie kost miljarden en Den Haag zoekt voortdurend naar extra inkomsten. Is het dan niet logisch om bij toekomstige SDE-beschikkingen, en waar juridisch mogelijk ook bij bestaande regelingen, een terugbetalingsverplichting op te nemen bij verkoop? Wie een met publiek geld gesubsidieerd energieproject met winst verkoopt, betaalt een deel van de ontvangen subsidie terug. Niet als straf, maar als logische voorwaarde: wie het risico niet droeg, kan ook niet de volledige verkoopwinst opeisen tenslotte. Begrijp mij goed: dit is geen anti-ondernemersmaatregel. Dit is simpelweg gezond rentmeesterschap. Publiek geld is bedoeld om de energietransitie te versnellen, niet om een risicoloze springplank te vormen voor internationale investeerders die bij verkoop de volledige winst incasseren. Shell is immers geen nutsbedrijf met een publieke taak, maar een beursgenoteerde onderneming die investeert waar het rendement het hoogst is. Kennelijk leveren olie, gas en de handel daarin momenteel meer op dan het exploiteren van wind- en zonneparken. De Nederlandse politiek heeft Shell jarenlang behandeld als een onmisbare partner in de energietransitie. Die illusie is inmiddels definitief doorgeprikt. Zodra de projecten volwassen zijn en de verkoopwinst lonkt, vertrekt Shell en blijft de overheid met lege handen achter. Als de politiek werkelijk de overheidsfinanciën op orde wil brengen, is het niet meer dan redelijk dat de staat niet alleen de risico's deelt, maar ook meedeelt in de successen die met belastinggeld mogelijk zijn gemaakt. Anders blijft de Nederlandse belastingbetaler keer op keer de rekening betalen, terwijl de winst in het buitenland belandt. De vraag is dan ook niet of dit systeem scheef is, maar of @Minister_FIN bereid is het eindelijk recht te trekken? #Energietransitie #Duurzaam #Shell

Dit zijn, hoewel 1,5% (!) van het bbp, slechts de directe nalevingskosten. De werkelijke economische schade is een veelvoud daarvan, door minder innovatie, lagere investeringen en tragere groei. De overheid is de grootste concurrent van ons bedrijfsleven. https://t.co/CtpQQQb3Fb #Economie #Bedrijfsleven #Innovatie

Column: De economie groeit, want de overheid groeit Max von Kreyfelt Eindelijk eens goed nieuws. De economie groeit. Dat weten we omdat de overheid steeds meer geld uitgeeft. En waar haalt de overheid dat geld vandaan? Uit de economie. U begrijpt waarom economie een wetenschap is. De staat haalt geld weg bij burgers en bedrijven, geeft het vervolgens zelf uit en constateert verheugd dat er meer is uitgegeven. Dat heet economische groei. Stel, u verdient honderd euro. De overheid pakt er vijftig af en besteedt die aan een beleidsprogramma dat onderzoekt waarom u nog maar vijftig euro overhoudt. Het bbp stijgt. Een adviesbureau schrijft een rapport, een communicatiebureau maakt een campagne, een ambtenaar bewaakt de voortgang en een consultant onderzoekt of dat inclusief genoeg gebeurt. U bent armer. De economie is gegroeid. Welkom in de moderne verzorgingsstaat. Overheidsuitgaven tellen mee in het bruto binnenlands product. Of het geld verstandig is besteed, doet er voor de optelsom minder toe. Een brug die handel mogelijk maakt en een mislukt ICT-project van een miljard, of een minister als een Hugo de Jonge, verschijnen allebei als economische activiteit. Het geld is weg. Dus het telt. Dat biedt mogelijkheden. Hoe groter de overheid, hoe meer zij kan uitgeven. Hoe meer zij uitgeeft, hoe groter haar bijdrage aan het bbp. En omdat al dat geld ergens vandaan moet komen, moeten vervolgens de belastingen omhoog. Om de groeiende overheid te betalen die daarna als economische groei wordt gepresenteerd. Dat is geen economische kringloop meer. Het is een slang die zichzelf opeet en na iedere hap meldt dat hij zwaarder is geworden. Natuurlijk kan een overheid nuttige dingen doen. Wegen, veiligheid, rechtspraak en infrastructuur. Maar wanneer zijn we gaan geloven dat iedere euro die door de handen van de staat gaat daardoor automatisch productiever wordt? De overheid kent een bijzonder bedrijfsmodel. Wanneer een onderneming slecht presteert, verliest zij klanten. Wanneer de overheid slecht presteert, eist zij meer budget. Tekort aan woningen? Problemen in de zorg? Onderwijs verslechtert? Meer beleid. Een programma. Programma mislukt? Een taskforce. Gebrek aan regie? Een minister voor Regie. En wanneer niemand meer weet waar het geld gebleven is, verhogen we de belastingen om de overheidsfinanciën gezond te houden. De patiënt moet bloeden om de dokter fit te houden. Misschien moeten we daarom stoppen met vragen hoeveel de economie groeit en een ongemakkelijker vraag stellen: Wie groeit er eigenlijk? De burger? Het bedrijfsleven? De productiviteit? Of vooral de staat? Want een land waarin de overheid meer moet uitgeven om economische groei te produceren en vervolgens meer belasting moet heffen om die uitgaven te betalen, heeft geen groeiende economie, maar een groeiende rekening. En wij zijn de klanten die niet kunnen opzeggen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Economie #Overheid #BBP

Een ochtendcolumn Een ondernemer die een nieuwe bestelbus uitstelt omdat een subsidieregeling verandert. Zo opent het NOS-artikel over teruglopende investeringen. De lezer denkt aan een loodgieter, een schilder of een kleine aannemer. Daarmee verdwijnt de werkelijke omvang van het nieuws uit beeld. De cijfers vertellen een ander verhaal. De SRA analyseerde vorig jaar de jaarrekeningen van 7.445 mkb-bedrijven. De omzet steeg met 3,4 procent en de winst met 3,1 procent, terwijl de inflatie 3,3 procent bedroeg. Reële groei bleef daarmee vrijwel uit. De bedrijfskosten stegen met 7,9 procent en de personeelskosten met 8,7 procent. Bijna de helft van de ondernemingen zag de winst dalen. De nieuwe SRA-meting laat zien dat dit geen eenmalige terugval was. Opnieuw maakt ongeveer de helft van de bedrijven minder winst. Investeringen worden uitgesteld. Ondernemers noemen stijgende kosten en onzeker overheidsbeleid als belangrijkste oorzaken. Twee opeenvolgende onderzoeken laten dezelfde ontwikkeling zien. Het artikel wekt de indruk dat het over een paar mkb’ers gaat die een investering uitstellen. De. werkelijkheid is nogal anders. Nederland ís het mkb. Ongeveer 99,8 procent van alle ondernemingen behoort tot deze categorie. Deze bedrijven creëren ongeveer 61 procent van de economische waarde, bieden werk aan het grootste deel van de werknemers in het bedrijfsleven en zijn goed voor ongeveer de helft van alle bedrijfsinvesteringen. Daar begint ook de belastinggrondslag van de overheid. Bedrijven investeren, produceren, maken winst en betalen lonen. Daaruit ontstaan de vennootschapsbelasting, de loonheffingen, de btw en uiteindelijk ook de inkomstenbelasting. Iedere euro die de overheid uitgeeft, moet eerst in de economie worden verdiend. Dat maakt deze ontwikkeling zo zorgelijk. Minder investeringen betekenen minder machines, minder automatisering, minder innovatie en minder uitbreiding. De gevolgen worden niet morgen zichtbaar, maar over enkele jaren. Dan groeit de economie minder hard en blijft ook de belastinggrondslag achter. Het onderzoek noemt daarvoor een duidelijke verklaring. Ondernemers weten steeds minder waar zij aan toe zijn. Belastingen veranderen, subsidies verdwijnen, regelgeving wordt aangepast en vergunningstrajecten duren langer. Investeringen hebben een horizon van tien of twintig jaar. Daar horen stabiele spelregels bij. Voortdurend wisselend beleid vergroot het risico en remt investeringen. Die ontwikkeling staat niet op zichzelf. De energie-intensieve industrie verliest concurrentiekracht. Grote ondernemingen brengen nieuwe investeringen steeds vaker onder in landen waar de voorwaarden gunstiger zijn. Het mkb investeert minder. De industrie investeert elders. Dat zijn geen losse gebeurtenissen. Het zijn signalen dat het Nederlandse verdienvermogen onder druk staat. Toch gaat het politieke debat vrijwel altijd over de achterkant van de begroting. Waar halen we extra belastinginkomsten vandaan? Box 3, erfbelasting, een hoger toptarief of een nieuwe heffing. Dat debat begint aan de verkeerde kant van de economie. De belastinggrondslag ontstaat niet bij de Belastingdienst en ook niet op Prinsjesdag. De belastinggrondslag ontstaat bij bedrijven die durven investeren. Juist daarom schiet dit NOS-artikel tekort. De journalist ziet een mkb’er met een bestelbus. De cijfers laten iets heel anders zien. Nederland is de facto een mkb-economie. Als vrijwel de hele ondernemende economie terughoudender wordt met investeren, is dat geen ondernemersnieuws. Dat is nieuws over de toekomstige welvaart van Nederland. Ondernemers investeren minder door stijgende kosten en onzekerheid https://t.co/4UH9gXDXp6 #MKB #Investeringen #Economie

Wow. Tim erkent dus naast uithangbord ook eigenaar te zijn geweest van een concurrerend bedrijf van iemand die hij helemaal kapot heeft gemaakt. En hij dacht dat het niet nodig was om dit te vermelden 😂 Veel succes met dat verhaal bij de Raad voor de Journalistiek 🤣🤣🤣 #journalistiek #ethiek #bedrijfsleven

We hebben de interne Stikstofplan stukken doorgenomen en aan de hand hiervan starten we een spoedprocedure om extra informatie: 1. Een routekaart met de diverse beleidstrajecten is opgesteld om tot verdere uitwerking en besluitvorming van de voorstellen uit het Coalitieakkoord te komen. Deze routekaart dient als basis voor de interne planning en planning van de Ministeriële Taskforce Landbouw, Natuur en Stikstof (MTF LNS). Deze routekaart wordt niet verzonden aan de Kamer. En willen we dus alsnog toegezonden krijgen om zo de samenhang te kunnen blijven zien. Dus uiterlijk dinsdag 30-06-2026 aan de Kamer toesturen. 2. In het coalitieakkoord is 250 miljoen voorzien voor extra stikstofbronmaatregelen in de sectoren mobiliteit en industrie. EZK en IenW hebben een voorstel gemaakt voor effectieve inzet van deze middelen. Op verzoek van M LVVN vindt er nog een BWO plaats tussen M LVVN en M IenW over de gebiedsgerichtheid van de voorgestelde mobiliteitsmaatregelen. Gezien de datering zal dit overleg inmiddels hebben plaatsgevonden. De uitkomsten hiervan hebben we niet inzichtelijk en willen we nog ontvangen. Dus uiterlijk dinsdag 30-06-2026 aan de Kamer toesturen. 3. Er mist een economische bedrijfsanalyse die de impact van de voorgestelde maatregelen voor de landbouw en ander bedrijfsleven in kaart brengt. Het kan toch niet zo zijn dat die er niet is. Dus uiterlijk dinsdag 30-06-2026 de informatie hierover aan de Kamer toesturen. 4. De stukken reppen nergens over maatregelen rond NOx en bedrijfsleven. Het kan toch niet zo zijn dat hier niet over gesproken is of maatregelen voor op tafel liggen nu meerdere maatwerkafspraken hierover zijn mislukt. Dus uiterlijk dinsdag 30-06-2026 de informatie hierover aan de Kamer toesturen. 5. In de stukken worden meerdere normen beschreven rond NH3-reductie, in en buiten de zonering. Er staat bijvoorbeeld “Bij een reductiepercentage van 60% is het perspectief op volledige vergunningverlening echter onzeker. Tijdens het BO Veluwe heeft de minister van LVVN aangegeven dat dit doel wat hem betreft hoger dient te liggen, richting 65-69%.” De onderbouwing hiervoor ontbreekt echter in de toegezonden stukken. Daarnaast wordt er een norm gekoppeld aan een fosfaatrecht voor zowel NH3 als broeikagasemissies, de onderbouwing hoe deze normen tot stand gekomen zijn opnemen in het verzoek. Waaruit op zijn minst blijkt wat de referentie is en welke maatregelen moeten worden toegepast om de gestelde normering te bereiken. Dus uiterlijk dinsdag 30-06-2026 de informatie hierover aan de Kamer toesturen. #Stikstofplan #Landbouw #Milieu

Duitsland bevindt zich in een economische crisis, waarbij de Mittelstand, de ruggengraat van de economie, onder druk staat door dalende omzet en faillissementen, en de politiek onder leiding van bondskanselier Friedrich Merz staat voor de uitdaging om ingrijpende hervormingen door te voeren om het vertrouwen van het bedrijfsleven te herwinnen en de economische groei te herstellen. #DuitseEconomie #Mittelstand #Hervormingen

Robert Paul Schwippert, die zijn succesvolle carrière in het bedrijfsleven heeft ingeruild voor een rol bij het COA als casemanager voor asielzoekers, deelt zijn ervaringen en uitdagingen in de omgang met het asielsysteem en pleit voor een beter begrip van de uitvoering door politici, terwijl hij zich zorgen maakt over de impact van het aanstaande Europese Asiel- en Migratiepact. #asielzoekers #COA #EuropeseAsielpact