Search

The construction of housing in the Netherlands is progressing slowly due to various challenges, while Housing Minister Elanor Boekholt continues to dream of the realization of ten new cities and advocates for more cooperation to accelerate construction. #woningbouw #verhuizing #Nederland (translated)

WITTE JAS Alles begint met een droom. — Darya! Darya?! Luister je naar mij? Ben je nog hier? — Ja, ja meneer. Sorry. Ik luister. Maar ik luisterde niet. Ik was aan het dromen. Dagdromen over iets waar ik me met heel mijn hart voor inzette. Iets waarvoor ik zelfs mijn nachtrust had opgegeven. Ik was zeventien. En nee, het was geen liefdesverhaal. Op dat moment was mijn leven maar met één ding bezig: mijn droom werkelijkheid maken. Mijn mama had me geleerd dat een vrouw in een islamitische samenleving onder de sharia zonder eigen opleiding en zonder eigen inkomen weinig betekent. Ze herhaalde het elke dag: studeer hard, zorg dat je op eigen benen kunt staan en word nooit afhankelijk van een man. Ook onze buurjongen bevestigde die harde realiteit, zij het op zijn eigen denigrerende manier. — Waarom brandt jouw licht tot diep in de nacht? Wat doe je allemaal? — Ik studeer hard. Ik wil uitblinken op mijn toelatingsexamen. Hij lachte. — Waarom? Waarvoor heb je dat als vrouw nodig? Uiteindelijk moet je toch de luiers van je kinderen verversen. Vrouwen en studies zijn tijd- en geldverspilling. Ik was geschokt. En kwaad. Maar vooral verdrietig. Als ik hem vandaag zou tegenkomen, zou ik hem misschien wel duizend keer bedanken. Want zijn woorden maakten mij vastberadener dan ooit. Hij gaf mijn droom een extra kracht. Mijn doel was duidelijk: ik zou tandarts worden. Ik woonde toen in het noorden van Teheran, in een wijk waar sommige straten heuvelafwaarts liepen. Ik zag mezelf daar lopen. Met mijn witte jas over mijn schouder, vastgehouden met één hand. Fluitend. Zelfverzekerd. En ik zag onze buurjongen staan kijken. Hij keek naar mij en wist dat ik hem voorbij was gestoken. Die witte jas was voor mij nooit zomaar een kledingstuk. Ze stond voor onafhankelijkheid. Voor kennis. Voor waardigheid. Voor het recht om als vrouw mijn eigen leven te bepalen. En ik heb die droom gerealiseerd. Maar eenmaal afgestudeerd botste ik opnieuw tegen grenzen die voor mij als vrouw waren opgetrokken. Verboden deuren. Beperkingen. Ongelijkheid. En uiteindelijk bleef er voor mij maar één keuze over: vechten. Vechten tegen een regime dat vrouwen niet als volwaardige mensen wilde behandelen. In het begin voelde het alsof ik een kleine mug was die tegenover monsters stond. Maar we waren niet alleen. We waren met velen. En zelfs als ik jong en machteloos was, kon ik hen tenminste lastigvallen. Tot het regime mij in de gevangenis gooide omdat ik weigerde te aanvaarden dat ik minderwaardig zou zijn. Daarna volgde mijn lange vlucht uit Iran. Toen ik uiteindelijk in mijn nieuwe land aankwam, zag ik opnieuw een vrouw die haar dromen had achtergelaten. Haar diploma. Haar beroep. Haar witte jas. Maar ergens diep vanbinnen hoorde ik opnieuw dezelfde stem: Je kunt het. Het zal moeilijk zijn. Maar je moet het doen. Ik zette mij opnieuw in voor die witte jas. In 2003, amper drie jaar na mijn aankomst, had ik mijn diploma in mijn handen. Mijn droom was opnieuw werkelijkheid geworden. Daarna heb ik vijftien jaar als tandarts gewerkt. Tot vandaag heb ik mijn vier tandartspraktijken behouden. De witte jas is dus nooit echt uit mijn leven verdwenen. Maar na vijftien jaar als tandarts stond ik opnieuw voor een keuze. Ik besloot mijn ervaring, mijn stem en mijn energie in te zetten voor iets wat voor mij nog groter was geworden: de strijd voor vrijheid. Dankzij jullie vertrouwen kreeg ik inmiddels twee keer een mandaat om die strijd verder te voeren. Dat vertrouwen beschouw ik niet als een privilege, maar als een opdracht. Een plicht. Een verantwoordelijkheid. En toch draag ik af en toe opnieuw mijn witte jas. Vandaag wil ik mijn medische dienst verder combineren met mijn politieke mandaat en mij ook als tandarts inzetten voor ons leger. Omdat dit land mij een tweede leven gaf. De witte jas, de rode draad in mijn leven: van een zeventienjarig meisje met een droom in Teheran tot een vrouw die vandaag onze militairen wil dienen. #Vrijheid @Belgian_Army #Vrijheid #Dromen #Vrouwenrechten

Weet je wat mij altijd een beetje onrustig maakt.. als je naar de geschiedenis kijkt, zie je dat grote oorlogen niet altijd beginnen met een bom die uit de lucht valt.. soms begint het veel eerder.. met een crisis, lege zakken, boze mensen, landen die elkaar steeds harder aankijken en leiders die een zondebok nodig hebben. WOI kwam niet uit het niets.. Europa stond al jaren strak van de spanningen, macht en bondgenootschappen.. 1 vonk en de hele boel stond in brand. En daarna kwam WOII.. eerst economische ellende, werkloosheid, vernedering, politieke chaos.. en ondertussen werd er een groep aangewezen als schuldige. De Joden werden door de nazi’s tot zondebok gemaakt.. met uiteindelijk een verschrikkelijke genocide als gevolg. En nu zitten we weer in een wereld waarin grote machten met elkaar botsen.. economische problemen, giga schulden, energie, grondstoffen, oorlogen, sancties.. en 3 grote machtsblokken die allemaal hun eigen belangen verdedigen. Alleen.. wij hebben tegenwoordig speelgoed waar onze grootouders nog niet eens van konden dromen. Drones.. raketten.. hypersonische wapens.. cyberaanvallen.. satellieten.. en kernwapens. In mijn kamp zouden we zeggen.. vroeger gooide je een steen door het raam als je ruzie had met je buurman.. tegenwoordig hebben ze eerst een satelliet nodig om te kijken waar je huis staat. En daar zit precies het gevaar. Want geschiedenis herhaalt zich nooit helemaal precies hetzelfde.. maar mensen kunnen wel opnieuw dezelfde fouten maken. Een crisis maakt mensen bang.. angst maakt mensen boos.. en boze mensen luisteren soms heel gemakkelijk naar degene die zegt.. Kijk.. daar ligt jullie probleem. Daar moeten we verdomd goed voor oppassen. Want zodra een samenleving begint te zoeken naar een volk, religie, afkomst of groep die alle ellende zou hebben veroorzaakt.. dan moet bij iedereen die een beetje na kan denken het alarm afgaan. Wij Roma kennen dat verhaal maar al te goed. Dus terwijl de grote heren in hun pakken elkaar vanaf hun hoge tafels aankijken.. zitten gewone mensen gewoon met hun kinderen aan tafel en hopen ze dat morgen het brood nog betaalbaar is. En ik denk dan maar 1 ding.. Laat de geschiedenis deze keer niet opnieuw beginnen aan de verkeerde kant van de tafel. Goedemorgen! Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism. #geschiedenis #oorlog #samenleving

Afgelopen vrijdag mochten wij Stephanie verwelkomen op de Ezelshoeve. Ze volgt onze ezels al jaren en is een enorme fan. Nu haar dagen geteld blijken te zijn, had ze nog één grote wens: naar de Ezelshoeve. Met de wensambulance kwam ze naar ons toe. Eerst samen genieten op het terras, met de grote ezels gezellig aan de balk. Daarna naar Wonder, Char en Zusje en uiteindelijk de weide in, tussen alle ezels. Ze genoot met volle teugen. En wij genoten met haar mee. Een dag om nooit te vergeten. Een wens die uitkwam. #LaVieEstBelle met wensen die uitkomen #Ezelshoeve #Dromen #Wensen

We gaan zo lekker dromen van dit volgende juichverhaal over de energietransitie. Op zonnige dagen gaan de panelen uit: waarom zonneparken nauwelijks nog iets opleveren https://t.co/S2zFuuAmOT #energietransitie #zonneenergie #duurzaamheid

Officieel 15 jaar zonder kankercellen. Bijna liep het anders. In die 15 jaar kreeg ik 2 fantastische kinderen, bleef communicatie me boeien, en ontdekte ik nieuwe (intussen verankerde) passies ⛰️🏃🏻‍♀️. Diagnose voelt vaak alsof de wereld stopt en ineens alle mogelijkheden en dromen out of reach zijn. Vroege detectie gaf me dat terug. En dromen die ik toen nog niet eens had. Twijfel je of stel je een controle uit “want k voel niks”: ga. En voor sommigen: stuur die rare kakbrief van de overheid toch maar in. Het kan een verschil betekenen. 🍀💚 #kanker #levensveranderend #vrogedetectie

Avec le député @BilongoCarlos , nous sommes allés à la rencontre de la maire de Mirabel-et-Blacons, 1200 habitants dans la Drôme, et de son conseil municipal. On avons été impressionnés par le courage de cette maire, et le niveau de compétence et de dévouement de ses élus. Ce qu’on y a entendu nous a parlé : le recul des services publics, l’enclavement et les difficultés de transport, l’absence de perspectives d’emploi, l’urgence écologique qui percute des territoires déjà fragilisés. Et malgré tout, une jeunesse à qui il faut redonner des raisons d’espérer. Ce ne sont pas les problématiques d’un territoire isolé. Ce sont celles de Saint-Denis, de Pierrefitte, et de tant d’autres communes rurales comme urbaines. Partout, le même sentiment : celui d’avoir été laissés pour compte par un État qui a rangé la promesse républicaine au rayon des souvenirs. Partout, des élus, des habitants, des collectifs résistent et construisent des alternatives. La colère face à l’abandon est légitime, mais elle ne mène pas fatalement au repli : elle peut, elle doit, se transformer en solidarité entre nos territoires. Quartiers populaires et campagnes ont plus en commun qu’on ne veut nous le faire croire. Cette première visite lance une série de rencontres partout en France pour montrer combien quartiers populaires et villages ruraux ont à partager. #Solidarité #ServicesPublics #Écologie

Honderden mensen namen deel aan een stille tocht in Den Haag ter herdenking van de 34-jarige Yakaira, die recentelijk werd doodgeschoten, waarbij haar familie herinneringen aan haar dromen en toekomst deelde en benadrukte dat femicide nooit meer mag gebeuren. #StilleTocht #Femicide #Yakaira

In de opinieartikel pleit Ilya Shcharbitski voor het blijven steunen van de democratische dromen van de Belarussen, ondanks de afgenomen media-aandacht en de stilte na de protesten, en roept hij op om samen te komen voor vrijheid en democratie, aangezien de toestand in Belarus en de persoonlijke impact van de repressie op hen die zich blijven verzetten, nog steeds zeer ernstig is. #Vrijheid #Belarus #Democratie