Search

Max von Kreyfelt proposed a compulsory integration course for D66 in his column. According to him, the party spoke excellent Dutch, but still needed to learn how to deal with people who have different beliefs. He referred to Jan Paternotte, who mentioned the Renaissanceschool associated with Forum for Democracy in the Chamber and asked for stricter rules for new schools. According to Von Kreyfelt, Rob Jetten had advocated for a swift evaluation and possible legislative changes. The proposed course would, according to Von Kreyfelt, include lessons on civil rights, freedom of education, diversity, democracy, and equal rights. He wrote that citizens should be allowed to think independently and vote for other parties, and that a political background in itself was not an offense. Regarding Jetten's statements on October 9 about taking stronger action against certain schools and online channels where, in his view, young people were learning incorrect ideas about equal rights, Von Kreyfelt noted that Jetten had not mentioned the Renaissanceschool. As an exam task, Von Kreyfelt described a parent who wanted to pass on different beliefs to their child than D66. According to him, a student would succeed with an answer that did not involve inspection, improvement processes, or legislative changes. He concluded that D66 needed to learn that a free society also existed without its permission. #Inburgering #Diversiteit #Democratie (translated)

Max von Kreyfelt wrote that D66, in his opinion, put pressure on the Renaissanceschool, which is linked to Forum voor Democratie. He pointed out that D66 MP Jan Paternotte had mentioned the school in the House of Representatives because of announced separate curricula for boys and girls, and had called for stricter rules for new schools. According to Von Kreyfelt, Rob Jetten had urged for a quick evaluation and possible amendments to the law. Von Kreyfelt also wrote that Jetten had announced on October 9 that he would investigate how to take tougher action against schools, weekend schools, and online channels where, according to Jetten, young people were learning incorrect views about equal rights. The columnist emphasized that Jetten had not mentioned the Renaissanceschool in this context. He argued that the education inspectorate should investigate what was actually happening at the school and that a political background alone was not evidence of violations. According to him, Paternotte had stated that Article 23 remained intact. Von Kreyfelt wondered whether Jetten wanted to address verifiable violations or tighten general rules because a political competitor was taking advantage of them. https://t.co/V2P6pFuNy1 #onderwijs #vrijheid #D66 (translated)

Residents in Rotterdam, together with the municipality, have developed a system to raise the groundwater level and thus prevent foundation problems in their houses, resulting in a positive assessment of their foundation for the next 25 years. #funderingproblemen #Rotterdam #bewonersinitiatief (translated)

Mijn hemel! 40% van onze vijftienjarigen is laaggeletterd. Begrijpen zoiets als een bijsluiter bij medicijnen niet. 2018: 25% 2022: 33% Waar blijft de grondige evaluatie? Scholensluitingen? Massaimmigratie? Het Nederlands in de ban doen is geen oplossing https://t.co/51qhDDugT0 #laaggeletterdheid #onderwijs #taalvaardigheid

‘Nou, dat is niet wat er uit het evaluatierapport komt, dat de @NPOpolitiek te links zou zijn .. ‘ Ze zegt het echt. Ze zegt het zonder zich te realiseren dat met deze ene opmerking het hele evaluatierapport in de shredder kan: nutteloos, waardeloos en een moedwillige verloochening van de feiten die elke dag de huiskamers worden ingepompt. Hoe laat valt dit kabinet? #politiek #evaluatierapport #onwaarheid

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

Massazaaddonor Simon heeft minstens 121 kinderen verwekt en mocht onterecht deelnemen aan een evaluatiecommissie over de wet voor kunstmatige donorbevruchting, ondanks dat het ministerie van Volksgezondheid al in 2017 op de hoogte was van zijn activiteiten. #Spermadonatie #Donorkind #Wetgeving

100 dagen in de #ouderenzorg. Vandaag evaluatiegesprek. We zijn zo blij met jou als #Verpleegkundige dat we je jaarcontract onmiddelijk om willen zetten in een vast contract, zou je dat zelf ook willen? Heb volmondig "ja" gezegd, Marc is op zijn plek mensen 🎊 #ouderenzorg #Verpleegkundige #zorgverlening

Gianni Infantino's mislukte poging om de volgende WK's aan private investeerders te verkopen heeft zijn positie als FIFA-voorzitter bedreigd, waardoor hij geconfronteerd wordt met felle kritiek van belangrijke voetbalfederaties, waaronder UEFA en Concacaf, die al oproepen tot een evaluatie van zijn leiderschap. #GianniInfantino #FIFA #WK

Het artikel pleit ervoor dat de evaluatie van crisiscommunicatie meer gericht moet zijn op de ervaringen van de getroffen burgers in plaats van alleen op de beoordeling door overheidsorganisaties, omdat hun perspectief cruciaal is om te leren van crises en om effectieve hulpverlening te waarborgen. #Crisiscommunicatie #GetroffenBurgers #Evaluatieprocessen

Column: De Commissie voor Gecontroleerde Pluriformiteit Max von Kreyfelt Nederland blijkt al jaren een commissie te hebben waarvan ik het bestaan nooit had opgemerkt. De Commissie voor Gecontroleerde Pluriformiteit. U vindt haar niet in het Staatsblad. Er bestaat geen voorzitter, geen secretariaat en geen jaarverslag. Toch vergadert zij voortdurend. Aan tafel schuift eerst de NPO Ombudsman aan. Zijn opdracht: beoordelen of journalistieke normen zijn nageleefd. Daarna neemt het Commissariaat voor de Media plaats. Ook dat doet precies waarvoor het bestaat: toezicht houden op de Mediawet. Vervolgens verschijnt de evaluatiecommissie. Die levert een opmerkelijk medisch rapport af. Kritisch over Ongehoord Nederland, maar tegelijk constaterend dat de omroep bijdraagt aan de pluriformiteit van het bestel. De patiënt functioneert, maar veroorzaakt toch ongemak. Dan betreedt een serie politieke aandoeningen het toneel. In de personen van; Ouafa Oualhadj van D66 vindt dat regels voor iedereen gelden. Erik van der Maas van de VVD ziet geen plaats voor een omroep die zich volgens hem niet aan journalistieke normen houdt. Mohammed Mohandis van GroenLinks-PvdA dringt ook aan op ingrijpen. Intussen schrijven journalisten, onder wie Elodie Verweij, over de groeiende politieke druk met de vraag aan de minister om te handelen. En dan blijft er nog één stoel over. Die van minister Rianne Letschert. Iedereen vóór haar heeft inmiddels gesproken. Iedereen geeft een oordeel met advies. Iedereen heeft zijn bestuurlijke geweten gedocumenteerd. Alleen de handtekening ontbreekt nog. Het fascinerende is niet of Ongehoord Nederland fouten heeft gemaakt. Natuurlijk moeten publieke omroepen zich aan de wet houden. Wat mij bezighoudt, is iets anders. We noemen ons bestel graag pluriform. Dat woord klinkt warm, ruimhartig en bijna feestelijk. Alsof iedere afwijkende stem welkom is. Tot die stem daadwerkelijk afwijkt. Dan verandert pluriformiteit ineens in een kwetsbare plant die beschermd moet worden tegen… pluriformiteit. Dat is een bestuurlijke uitvinding van formaat. Een bestel dat is opgericht om verschillende opvattingen naast elkaar te laten bestaan, raakt onrustig zodra één van die opvattingen niet meer netjes binnen het patroon kleurt. Misschien is dat de modernste vorm van tolerantie. Iedereen mag meedoen. Mits hij geen aanleiding geeft om over de grenzen van de tolerantie na te denken. En zo vergadert de Commissie voor Gecontroleerde Pluriformiteit onverstoorbaar verder. Niet om rechtstreeks te bepalen wat er gezegd mag worden. Dat zou veel te opzichtig zijn. Zij bepaalt slechts welke stemmen nog overtuigend genoeg klinken om pluriform genoemd te mogen worden. Dat is een subtiel verschil. Ongeveer zoals het verschil tussen een vogelkooi en een volière. In allebei wordt gezongen. Alleen buiten hoor je soms een ander lied. P.s.: Weet u nog op wie u stemde? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Pluriformiteit #Media #Journalistiek

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Weet u wat Climategate is? Iedereen kent Watergate, maar weinig mensen herinneren zich Climategate. ➡️ Climategate is nochtans één van de meest besproken wetenschappelijke schandalen van de afgelopen decennia. In november 2009 werden meer dan duizend e-mails en duizenden documenten gelekt van de Climate Research Unit (CRU) van de University of East Anglia, een invloedrijk onderzoekscentrum waarvan verschillende onderzoekers een belangrijke rol speelden in de rapporten van het IPCC. ➡️ Wat daarin te lezen viel, deed de wetenschappelijke wereld op z’n grondvesten daveren. Enkele weken vóór de VN-klimaattop in Kopenhagen (COP15) -het moment dat regeringen ongezien ingrijpende beleidsbeslissingen gingen nemen- kwam een pakket interne e-mails naar buiten dat wereldwijd wenkbrauwen deed fronsen over het gebrek aan transparantie en de wetenschappelijke cultuur binnen een van de meest invloedrijke onderzoeksgroepen. Zo bleek uit de e-mails onder meer dat Phil Jones, destijds de grote baas van de CRU, schreef over “het verwijderen van e-mails in de context van Freedom of Information-verzoeken”. ➡️”Verwijderen van emails…” Dat leidde tot zware kritiek op de manier waarop met verzoeken om openbaarheid van informatie werd omgegaan. Uit de e-mails bleek ook dat verschillende betrokken onderzoekers zich jarenlang verzetten tegen het vrijgeven van specifieke datasets en onderliggende informatie. ➡️”Weigeren om datasets vrij te geven…” Er bleek ook dat er uitvoerig werd besproken hoe de invloed van bepaalde kritische wetenschappelijke publicaties en tijdschriften kon worden beperkt. Zo werd er gesproken over het boycotten van bepaalde tijdschriften en over strategieën om te vermijden dat bepaalde artikels nog zouden doorwegen in wetenschappelijke evaluaties. ➡️”Boycotten van bepaalde publicaties…” On ook de houding tegenover wetenschappers die een afwijkende visie hadden kwam naar boven in dit schandaal, in tal van e-mails werden collega’s niet inhoudelijk bekritiseerd, maar persoonlijk aangevallen of gemarginaliseerd. ➡️”‘Dissidente’ wetenschappers marginaliseren…” Meerdere officiële onderzoeken wezen nadien op ernstige tekortkomingen inzake transparantie, openheid en de omgang met informatieverzoeken. ➡️“Ernstige tekortkomingen inzake transparantie…” En juist omdat het om invloedrijke IPCC klimaatonderzoekers ging, had dat een grote impact op het vertrouwen. ➡️ Zelfs het blad Nature -niet bepaald bekend om klimaatsceptisch te zijn- stelde dat de affaire aantoonde dat de cultuur van geheimhouding en defensiviteit moest veranderen om het vertrouwen van het publiek te herstellen. ❇️ De echte les van Climategate is voor mij dat wetenschappers ook zeer kleine mensen kunnen zijn, met hun eigen overtuigingen, voorkeuren, ego's en soms grote blinde vlekken. ✅ Maar vooral dat wetenschappers de hoogste normen van transparantie, openheid en kritisch debat moeten naleven. Zeker wanneer hun onderzoek de basis vormt voor beleidsbeslissingen die een gigantische maatschappelijke en economische impact hebben. #Climategate #transparantie #wetenschap

Open brief aan de Parlementaire Corona-commissie Geachte voorzitter en leden van de Parlementaire Corona-commissie, De opdracht van een parlementaire enquête is helder: het reconstrueren van de feiten en het bieden van een zo volledig mogelijk beeld van een van de meest ingrijpende periodes uit de recente Nederlandse geschiedenis. Juist daarom roept de huidige opzet van de openbare verhoren bij ons een fundamentele vraag op: Kan een commissie werkelijk een volledig en geloofwaardig beeld schetsen van de coronaperiode wanneer een aantal van de meest prominente critici van het gevoerde beleid niet wordt gehoord? Een parlementaire evaluatie verliest aan geloofwaardigheid wanneer zij zich beperkt tot een selectie van stemmen en cruciale betrokkenen buiten beschouwing laat. Juist degenen die jarenlang tegenover de overheid stonden in rechtszaken, demonstraties en het publieke debat, zouden de gelegenheid moeten krijgen om hun ervaringen, afwegingen en feiten onder ede toe te lichten. Tijdens de openbare verhoren wordt uitvoerig gesproken over de coronademonstraties, de maatschappelijke weerstand, de rechtszaken en de coronakritische beweging. Daarbij is ook meerdere malen verwezen naar Willem Engel en zijn rol gedurende de coronaperiode. Opmerkelijk genoeg wordt er wel over hem gesproken, maar wordt hem niet de gelegenheid geboden daar zelf op te reageren. Dat is des te opmerkelijker omdat wij gedurende de coronaperiode een centrale rol hebben gespeeld binnen het maatschappelijke en juridische debat. Wij voerden tientallen juridische procedures tegen de Staat en andere overheidsinstanties. De procedure over de avondklok behoort tot de bekendste rechtszaken uit de coronaperiode en leidde tot een historische uitspraak, waarna met spoed nieuwe wetgeving werd ingevoerd. Daarnaast organiseerden wij landelijke demonstraties, voerden wij procedures tegen diverse maatregelen en stonden wij jarenlang in direct contact met gemeenten, burgemeesters, politie, het Openbaar Ministerie en andere overheidsinstanties. Ook de wijze waarop met onze stichting en de daarbij betrokken personen is omgegaan, behoort wat ons betreft tot de onderwerpen die deze commissie niet kan negeren. Binnen onze stichting zijn meerdere mensen onderwerp geweest van strafrechtelijke procedures. Overheidsdiensten hebben zich gedurende lange tijd intensief met onze organisatie beziggehouden. De vraag hoe deze besluitvorming tot stand is gekomen, welke afwegingen daarbij zijn gemaakt en hoe proportionaliteit, grondrechten en rechtsbescherming zijn gewaarborgd, verdient eveneens een kritische beoordeling. Daarnaast lopen verschillende procedures jaren later nog altijd door. De maatschappelijke, persoonlijke en financiële gevolgen daarvan zijn groot. Ook dat is onderdeel van de geschiedenis die deze commissie zegt te willen reconstrueren. Wanneer de commissie wil begrijpen hoe de verhouding tussen overheid en burgers tijdens de coronaperiode is veranderd, dan kan zij niet voorbijgaan aan de ervaringen van degenen die jarenlang onderwerp zijn geweest van intensieve handhaving, juridische procedures en maatschappelijke uitsluiting. Juist daarom stellen wij ons hierbij publiekelijk beschikbaar om in een openbare hoorzitting iedere vraag van de commissie te beantwoorden. Niet alleen over de demonstraties. Niet alleen over de rechtszaken. Maar ook over de vervolgingen, de handhaving, de samenwerking tussen verschillende overheidsdiensten, de gevolgen voor burgers en de wijze waarop gedurende deze periode met fundamentele rechten is omgegaan. Met vriendelijke groet, Jeroen Pols Willem Engel #Corona #Parlement #Rechtspraak