Search

"We had said that we wanted to draw the world's attention to the problems in the Pacific Ocean, particularly those of the small island developing states, and I think we have succeeded in that," said Australian Climate Minister Chris Bowen. #Klimaattop #Klimaatverandering #StilleOceaan (translated)

The climate summit in Fiji and Tuvalu, which aimed to make world leaders aware of the consequences of the climate crisis, has largely failed due to low attendance; only a few countries participated, while the urgency of the situation in these vulnerable island states is dramatically increasing. #Klimaattop #Klimaatverandering #StilleOceaan (translated)

Hier liggen ze dan. De grootste klimaatdreiging van Nederland. Twee koeien. Achter prikkeldraad. Onder een kersenboom. Geen uitlaat. Geen vliegtuig. Geen private jet naar de klimaattop. Alleen twee dieren die liggen alsof er niks aan de hand is. Toch moet de boer verdwijnen. Want stikstof. Want de spreadsheet. Want iemand in een kantoor heeft besloten dat dit veld het probleem is. #AntiKlimaatbeleid #StikstofOnzin #Klimaat #Stikstof #Boeren

In zijn essay reflecteert Paul Luttikhuis op zijn 25-jarige carrière als klimaatjournalist, waarin hij de evolutie van de berichtgeving over klimaatverandering beschrijft en de emotionele impact van zijn werk, vooral tijdens de historische klimaattop in Parijs, terwijl hij balans zoekt tussen afstandelijkheid en betrokkenheid. #Klimaatverandering #Klimaatjournalistiek #Duurzaamheid

Weet u wat Climategate is? Iedereen kent Watergate, maar weinig mensen herinneren zich Climategate. ➡️ Climategate is nochtans één van de meest besproken wetenschappelijke schandalen van de afgelopen decennia. In november 2009 werden meer dan duizend e-mails en duizenden documenten gelekt van de Climate Research Unit (CRU) van de University of East Anglia, een invloedrijk onderzoekscentrum waarvan verschillende onderzoekers een belangrijke rol speelden in de rapporten van het IPCC. ➡️ Wat daarin te lezen viel, deed de wetenschappelijke wereld op z’n grondvesten daveren. Enkele weken vóór de VN-klimaattop in Kopenhagen (COP15) -het moment dat regeringen ongezien ingrijpende beleidsbeslissingen gingen nemen- kwam een pakket interne e-mails naar buiten dat wereldwijd wenkbrauwen deed fronsen over het gebrek aan transparantie en de wetenschappelijke cultuur binnen een van de meest invloedrijke onderzoeksgroepen. Zo bleek uit de e-mails onder meer dat Phil Jones, destijds de grote baas van de CRU, schreef over “het verwijderen van e-mails in de context van Freedom of Information-verzoeken”. ➡️”Verwijderen van emails…” Dat leidde tot zware kritiek op de manier waarop met verzoeken om openbaarheid van informatie werd omgegaan. Uit de e-mails bleek ook dat verschillende betrokken onderzoekers zich jarenlang verzetten tegen het vrijgeven van specifieke datasets en onderliggende informatie. ➡️”Weigeren om datasets vrij te geven…” Er bleek ook dat er uitvoerig werd besproken hoe de invloed van bepaalde kritische wetenschappelijke publicaties en tijdschriften kon worden beperkt. Zo werd er gesproken over het boycotten van bepaalde tijdschriften en over strategieën om te vermijden dat bepaalde artikels nog zouden doorwegen in wetenschappelijke evaluaties. ➡️”Boycotten van bepaalde publicaties…” On ook de houding tegenover wetenschappers die een afwijkende visie hadden kwam naar boven in dit schandaal, in tal van e-mails werden collega’s niet inhoudelijk bekritiseerd, maar persoonlijk aangevallen of gemarginaliseerd. ➡️”‘Dissidente’ wetenschappers marginaliseren…” Meerdere officiële onderzoeken wezen nadien op ernstige tekortkomingen inzake transparantie, openheid en de omgang met informatieverzoeken. ➡️“Ernstige tekortkomingen inzake transparantie…” En juist omdat het om invloedrijke IPCC klimaatonderzoekers ging, had dat een grote impact op het vertrouwen. ➡️ Zelfs het blad Nature -niet bepaald bekend om klimaatsceptisch te zijn- stelde dat de affaire aantoonde dat de cultuur van geheimhouding en defensiviteit moest veranderen om het vertrouwen van het publiek te herstellen. ❇️ De echte les van Climategate is voor mij dat wetenschappers ook zeer kleine mensen kunnen zijn, met hun eigen overtuigingen, voorkeuren, ego's en soms grote blinde vlekken. ✅ Maar vooral dat wetenschappers de hoogste normen van transparantie, openheid en kritisch debat moeten naleven. Zeker wanneer hun onderzoek de basis vormt voor beleidsbeslissingen die een gigantische maatschappelijke en economische impact hebben. #Climategate #transparantie #wetenschap

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij