Search

Mazai tautai nav jābūt pasaules dīkdieņu glābējai,nav jāuztur tūkstošiem pasaules slaistu.Mazas tautas vissvarīgākais uzdevums ir saglabāt sevi! Retos dzīvniekus ieraksta Sarkanajā grāmatā.Vai nebūtu laiks veidot arī Eiropas mazo tautu Sarkano grāmatu?Lai svešo ordas neiznīdē mūs #mazatautas #Sarkanāgrāmata #dzīvnieki

Iesaku jauku nodarbi lietainai rudens sestdienai. Vēlaties paši, bez citu piepalīdzēšanas izprast, kādā mentu zaņķa valstī dzīvojat? Aizejiet uz VID amatpersonu datu bāzi - https://t.co/mMG30PxsMX. Ievadiet tur lodziņos vārdu un uzvārdu - Osvalds Tocs. Izejiet cauri šīs valsts amatpersonas deklarācijām no 2001. gada līdz pagājušā gada rudenim, kad šī persona klusi un mierīgi pameta amatu Valsts policijā, un redzēsiet, kādā veidā šis policists Osvalds Tocs laikā 25 gadu laikā ir kļuvis faktiski par miljonāru. "Laimesti", kas pārsniedz gada algu, māmiņas dāvinājumi 100 000 latu apmērā, neskaitāmi darījumi, dividendes, amati, aizņēmumi un aizdevumi, beigu beigās jau divi īpašumi Emirātos - un tas viss ir noticis ne tikai Valsts policijas vadības un KNAB parazītu acu priekšā, bet, visticamākais, ar viņu ziņu un līdzdalību. Kā Jūs domājat, kāpēc Ruka policija rīkoja kratīšanas un aizturēšanas hiēnu grāmatu sakarā un Meistera prokuratūra mani apsūdz par mentu zaņķa grāmatu izdošanu?... Un, lai Jums būtu pavisam skaidrs par mentu zaņķa saplūšanu ar valsts varu un mediju prostitūtām, pavērojiet - kāda būs reakcija uz šo informāciju. Vai būs kaut pīkstiens no tieslietu ministra, kuram, lūk, pavisam nesen bija valstisks sašutums par kādu citu deklarāciju? No iekšlietu ministra, kura pārziņā ir šis mentu zaņķis? No visiem ļoti ieinteresētajiem un objektīvajiem ručekistiem un anālītiskajiem raidījumiem? Jūs taču jau zināt, kā būs (pareizāk - nebūs). #Latvija #Korupcija #ValstsPārvaldība

Puse “izspiedēja” Skurula krimināllietas jau izlasīta. Galvenā problēma ar grāmatu būs - kā izvairīties no rupjībām attiecībā uz nekaunīgajiem, stulbajiem, visatļautības sajūtas pārņemtajiem, valsts resursus bezjēgā tērējošajiem mentu, prokuratūras, tiesu un arī CSDD un privātbiznesa zaņķa pārstāvjiem, kuri grāmatā visi tiks nosaukti vārdos un uzvārdos. VISI KĀ VIENS. #grāmata #krimināllieta #sabiedrība

Zinu, zinu, ka jūs gribētu biežākus ierakstus un droši vien daudz īsu tvītu būtu feināk nekā viens garš. Taču radošums nav savos augstumos. Pieredzu tik daudz pat kinematogrāfisku momentu, bet, kad jātiek līdz burtiem, besis uzvar. Taču momenti krājas atmiņā. Pēdējais feinais bija pirmdien sešos no rīta, kad ar taksi tesos no Āgenskalna stāties atpakaļ slimnīcā. Šoferis izrādījās melomāns. Redzot, ka stūrējam uz Onkoloģijas centru, viņš lika man aprakstīt tikai žanru, ko vēlētos dzirdēt, un teica: "Ļauj man trāpīt, tu redzēsi, es trāpīšu!" Un tak arī trāpa taisni sirdī. Viņš skaļi iegriež Stingu ar "Every breath you take", aust saule, mēs braucam pār Vantinieku, ja būtu silts, varētu visus logus atraut vaļā... Es, protams, atkal sāku bimbāt, bet tās tādas tīras šķīstīšanās asaras, ko skaista mūzika izdara. Trāpa arī nākamais viņa gabals - 80.o gadu balāde, kur čalis dzied "I wanna know what love is, I know you can show me". Jap, šis šedevrs iekaisa sāli brūcē, jo es (kā jau laikam visas sievietes) visvairāk par visu dzīvē esmu alkusi piedzīvot īstu mīlestību. Diemžēl sanākušas tikai kaut kādas parodijas, kvazimīlestības. Ar dziesmām taksists trāpīja vēl trīs reizes, bet pie Šmerļa mežiem teicu, ka vairs negribu šito viņa maģiju. Emocionālajā planējumā tobrīd iejaucās nožēlojami prozaiskas lietas - terapijas blaknes. Kāda tur vairs jušanu katarse, kad jādomā, pēc cik minūtēm tiksi uz poda un kuru slimnīcas ieeju izmantot labākai loģistikai. Kad dod ķīmiju (man - otrdienās), nākamās divas dienas pilina arī kokteili, kura sastāvā ir daudz visādu medicīnisku terminu un C vitamīna turbodeva. Kokteilis ir pret vemšanu. Man šī manta tiešām strādā - dažreiz tikai mazliet pašķebina, bet līdz vemšanai nav aizgājis, paldies visžēlīgajam, jo cilvēki te visnotaļ nopietni mokās ar sliktu dūšu. Divas pirmās ķīmijas panesu dziedādama, bet trešā ieblieza tuč nopietnāk - trešdiena, ceturtdiena faktiski ir norakstāma bezspēka dēļ. Viena no tām dienām bija tā vasarīgi siltā, un mani pārņēma briesmīga skaudība uz veseliem cilvēkiem, kuri tur ārā bauda dzīvi, kamēr es vaidu zem segas. Aizvēru logu, lai nedzirdētu Biķernieku trasi, aizrāvu žalūzijas, lai neredzētu sauli, un tā tā diena arī pagāja. Fiziski neko smagāku par grāmatu rokā nav iespējams noturēt, tajās nespēka dienās lasītvēlme ir lielāka nekā varēšana palasīt. Kompi neatvēru vairākas dienas, man tagad ir ziņu detokss. Tā atklāju, ka ir iespējams vispār neko nedarīt un tikai skumt, griestos skatoties. Un ar visu šo milzu besi neviens nav atcēlis caureju, kas vēl atņem spēkus. Te delikātās detaļās neiegrimšu, bet jūs tiešām negribētu to piedzīvot 🫣 Elle un Indija, kā saka. Tās ir akūtās staru-ķīmijterapijas blaknes un beigšoties līdz ar ārstēšanas beigām. Tualetei jāpakārto arī piektdiena un vīkends. Brīvdienās devos pie mātes uz Jelgavu, un te precīzi jāizrēķina, pēc cik ilga laika kurš benzīntanks būs pa ceļam. Ar medikamentiem procesus var koriģēt, bet kopumā tas viss nav pakārtots cilvēka gribai. Vēl viena blakne - dārzā lasīju vīnogas, darbiņš viegls, piepūles tur faktiski nav - tikai tik, cik ar šķērēm aizsniegties līdz ķekariem. Bet pēc tam sajūta tāda, it kā vagoni būtu krauti. Toties apetīte ir nevainojama, es pat sauktu sevi par rijīgu - visu laiku varu ēst. Mājas ēdiens (brīvdienās lieku iekšā visu bez sirdsapziņas pārmetumiem) vēderā turas apmēram stundu, slimnīcas paika iztek pēc 20 min. Daudz ēdu tāpēc, ka ļoti bail izkristies līdz spoka svaram. Daru visu, lai uzturvielas uzūktos. Te nodaļā ir viena bēdumāsa, mana vienaudze, kura sver 45kg un viņa vispār vairs neizskatās vitāla. Es pagaidām turos 62 kilogramos (augums 1,68m), pa slimīcas laiku zaudēti apmēram divi kīlo, kas nav daudz. Jūtu arī, ka musukļu masa sāk rukt. Nevaru sagaidīt, kad varēšu atgriezties džimā. Nu un ir vēl arī amizantas blaknes - uz vienas kājas ilgāk nostāvēt praktiski nav iespējams. Smagākā versijā tas traktējas kā koordinācijas traucējums, bet tik traki man nav. Vēl ir arī īslaicīgi dzirdes un redzes gļuki. Brīžam ausīs iedūc tāds kā propellers, tikai ļoti soprānā. Redzes gļuks ir smieklīgs - TV titros, kur lasāmi uzvārdi ar garumzīmēm, tās garumzīmes pārvēršas umlautā, piemēram, Juris Pūce man kļūst par Püce. Kaut kādi punktiņi ņirb arī slimnīcas žalūzijā. To tur nav, bet es redzu viņu deju. Ar cisplatīnu ir tā - pirmajās 48 stundās 80% šīs vielas izčurājas, atlikušie 20% sāk cīņu ar vēža šūnām, turklāt tam ir uzkrājošs efekts kaulu smadzenēs. Tāpēc trešā ķīmija ieblieza jūtamāk par pirmajām divām, un ceturto man tūlīt dos, attiecīgi es jau gatavojos lielākai žopai nekā pagājušajā nedēļā. Cisplatīns ietekmē trombocītu un leikocītu rādītājus, taču pat ar visu to manas asinsanalīzes atkal ir labas. Svētdienās un pirmdienās vispār ir gluži vesela cilvēka sajūta, bet tagad jau sāku gatavoties nepatīkamiem mirkļiem, ko dos ceturtā, pēdejā, cisplatīna deva. Ja manis rīt, parīt tviterī nav, sazināsimies pa astrāli 😉Tiktāl par ķīmiju. Pentagonā viss iet ideāli. Tagad mani staro, citēju, "pēc jaunā datora". Tas nozīmē pēc svaigās topometrijas. Mani uzmērīja pa jaunam pēc 15. starošanas reizes. Dzemde sarukusi, audzējs ietekmēts, limfmezgli samazinās, tāpēc datoru pārregulē. Es te jau pāris gadus nevarēju saņemties intīmās zonas lāzerepilācijai, bet tagad sanāk, ka valsts man to uzsaukusi 😄 Korektajam matiņu taisnstūrītim vairs nav augšas. Lūk, ir arī labums no visām šīm šausmām, kam jāiet cauri. Šorīt sasmējos - kad ieguļas pentagonā, ar kreiso aci mazliet var redzēt monitoru, kurā ir pacienta dati, visādi cipariņi utt. Šodien tur pirmo reizi parādījās arī mans noģīmis. Skatos - hei, tā tak es! Smuka sieviete, tikai skatiens kā pie sienas uz nošaušanu. Bet neatceros, ka būtu fotografēta... Prasu seksīgajai radioloģei: "Tas ir mākslīgais intelekts?" "Nē, bet visi šajās bildēs izskatās šokēti. Fotografēja pirmajā topometrijā, bet cilvēki parasti ir šokā un neatceras," viņa viesa skaidrību. Tinot filmu atpakaļ - tik tiešām 12. augustā laikam bija tāds brīdis, kad mani pielika pie sienas. Šis viens portrets lieliski ilustrē, kā izskatās cilvēks, izspraucoties pa zaļā koridora viņējo galu, kad viss jau ir skaidrs. Kā uz nošaušanu. Uz šīs priecīgās nots arī šodien beigšu. Jap, atceros, ka solījos pastāstīt par romantiku slimnīcā, bet to tad, kad atkal izniršu no tumsas. Nevaru solīt konkrētu dienu, bet ceru, ka ilgi gaidīt nelikšu. Jūs tur turieties! Un atcerieties, ka no visa šī augstākminētā var izvairīties, ja laicīgi iet pie ārstiem 🤗 P.S. Fun fact - latviskajā tviterī grūti atrast citu ierakstus par vēzi kā slimību. Pateicoties Lato, vēzi parasto aprijis "Vienotības" vēzis" 😉 # vēzis # dzīve # mūzika

Niesamowite są komentarze pod tym wpisem. Począwszy od tego, że absolutnie nikomu nie smakuje po szurskie teorie o sprzedaży "zachodniemu koncernowi" (był romans z inwestorem i odkup 100%). Owszem, Pasibus zmienił gramaturę (receptury pewnie też) po drodze, jakoś tam optymalizując biznes. To powiedziawszy, są JEDYNĄ w pełni polską siecią lokali własnych, która 👉istnieje ponad dekadę 👉rośnie mając kilkadziesiąt lokali 👉nie odbiega poziomem "soft" (opakowania, wizuale) jak i "hard" (jedzenie) produktu w żaden sposób od analogicznych sieci z zagranicy 👉próbuje ciągle nowych rzeczy - raz lepiej raz gorzej - ale idzie do przodu 👉otworzyli cholera drive-thru przed nami Każdy potrafi wskazać coś, co robią nie tak. Przy czym ucząc się tego biznesu (przypominam, że u nas nie ma dekad historii robienia tego typu sieci jak w innych krajach) i tak są skuteczniejsi niż... Wszyscy inni na ten moment. (tak wiem, o marketingowych wtopach - imo komunikacja właśnie tam najbardziej kuleje) Nie jestem jakimś psychofanem, nie znam szczegółów tego, co dzieje się w środku, ale jeśli kogoś warto u nas obserwować, to właśnie ich. Czy to z patriotycznych czy dowolnych innych pobudek. I nie mam złudzeń, że gdy my zaczniemy szerszą ekspansję, to spotkamy się z podobnym sentymentem. Koszt wzrostu, "kiedyś to było". btw, zjadłem zestaw z Pasika w sobotę wieczór do meczu, smakowało. #Pasibus #polskagastronomia #jedzenie

Neizplatam lūdzu nepareizu informāciju. Nav kopija, mums un Audi muzejā ir pēc Audi rūpnicas (tās pašas, kas ražoja/lietoja sazensībās savas Auto Union GMbH sacīkšu automašīnas) ražoti auto pēc 1938.g. rasējumiem, tehnoloģijām. Mana tēva (Viktors Kulbergs) knapi izglābtais Auto Union V16 bija ļoti bēdīgā stāvoklī (magnija sakausējumi, alumīnijs oksidējies, PSRS gudrinieki bija to preperējuši un sačakarējuši, pazaudējuši detaļas. Oriģinālais Ferdinanda Porsche radītais sacīkšu motora resurss bija viena kvalifikācijas sesija un sacensība, pēc tam motorus mainīja, jo 520Zs 1938.g. ar mega sarežģītu karburātoru un kompresoru bija augstākais trhnoloģiskais sasniegumss uz resursa rēķina) = auto nebija braucams. Pēc tēva tikšanās ar Dr. Carl Hahn (globālā Volkswagen koncerna boss) 1991.gadā Rīgā pie mūsu Auto Union (Hahn vecvectēvs bija Auto Union GMbH sacīkšu komandas boss) tika panākta vienošanās, ka Rīgas Motormuzejs nodos Audi un Audi rūpnīca uzražos oriģinālo AutoUnion vietā (kopā senos laikos bija 18 gab Auto Union sacīkšu auto) braucošus, funkcionējošus spēkratu. Tā, lūk, mūsu īpašumā Rīgas Motormuzejā ir pilnībā funkcionējošs un rūpnīcas ražots 1938.gada Auto Union V16. Audi tas izmaksāja pāri par 20milj € Tas, ka Audi un Ingolštates muzejs sagroza faktus, neparāda reālo vēsturi ir fakts un ļoti skumīgi no Vāciešu viedokļa. Man par šo ar muzeja direktoru bija nopietna saruna, kad apmeklējot iedevu vēl tēva grāmatu, kur viss stāsts par Auto Union ir detalizēti aprakstīts. Tēvam bija izvēle, vai nu palikt ar nedarbojušos bēdīgā stāvoklī esošu eksemplāru un pasaule nekad neieraudzītu/ nedzirdētu AutoUnion V16 darbībā, vai arī mums un īstajā vietā = Audi Tradition un mums nonāktu darbojošs, pšākumos braucošs eksemplārs, kas priecē publiku visā pasaulē. Tēvs gribēja dzirdēt šī šedevra motora ērģeļu skaņu un izbraukt ar to, tas bija viņa sapnis. Es tajā dienā kā puika biju klāt, kad to atzina no Audi un iedarbināja pie Rīgas Motormuzeja #AutoUnion #AudiTradition #Vēsture

Szkoda, że w konflikcie o pizzę, krewetki i 2500zł najwięcej jest emocji, szumu oraz uproszczeń, a najmniej racjonalnego wyjaśnienia. Jako zainteresowany właściciel kilku restauracji, który ma za sobą zapłaconych kilkadziesiąt tysięcy kar, przedstawię szerszy punkt widzenia. Dla tych co wyszli spod kamienia: Kilka dni temu panie ze skarbówki nałożyły karę 2500zł za nieprawidłową stawkę VAT za pizzę z krewetkami (winno być 23%, było 8%). Jedynie głosy jakie słychać to: @K_Stanowski - shame shame, my im płacimy z podatków a te zachowują się jak ostatnie… niemiłe panie, skandal, tak urzędnik nie może pracować, w przenośni - pod pręgierz z nimi A pani @AgataJagodzisk1 z KAS w emocjach broni się jak może i zaczyna używać dziwnych, powiedziałbym ryzykownych, argumentów Zróbmy kilka kroków w tył i po kolei. Prawo, wedle którego inna stawka VAT obowiązuje „standardowo” w gastronomii, inna na owoce morze i dania z nimi (a jeszcze inna na napoje, a jeszcze inna na usługi cateringowe) to masywne, nie bójmy się użyć tego słowa, GÓWNO. Idiotyczny, kretyński przepis, którego uzasadnienie jest równie durne i aby go stworzyć i zatwierdzić należy być albo częścią jakiegoś lobbystycznego układu (mniej prawdopodobne, choć kto wie), albo niespełna rozumu. Prawo to funkcjonuje od 1 lipca 2020 roku. Czy ktokolwiek z głównonurtowych mediów się tym kiedykolwiek zainteresował? Czy poddano w wątpliwość zasadność tego przepisu? Czy wytworzono jakąkolwiek presję na to, aby ten - no przepraszam, ale inaczej się nie da - debilny przepis usunąć? Nic, zupełnie. A zatem prawo, a raczej tak zwana matryca VAT, funkcjonuje od 6 lat. I możemy klnąć i się wściekać, co jest bardzo uzasadnione, ale nijak ma się to do pracy pani inspektorki. W pełni kupuję argument o tym, że urzędnicy powinni być mili, dostępni, pomagający, wręcz opiekujący się i żyjący w pełnej symbiozie z tymi, których praca ich dotyczy. Zgadza się, dokładnie tak powinno być. I z mojego doświadczenia kilkunastoletniego - dokładnie tak jest. Osoby zatrudnione w ZUSie, w Skarbówce, w Inspekcji Handlowej, w Sanepidzie, w Państwowej Inspekcji Pracy - wszyscy super mili. Do pogadania, do wyjaśnienia, do przedyskutowania i do pomocy. Nie zapominajmy jednak o jednym i najważniejszym: nie jest zadaniem urzędnika, będącego najniższym szczeblem w całej drabinie administracyjnej, interpretacja prawa. Jego zadaniem jest egzekwowanie prawa, nawet debilnego, z którym często się nie zgadza (warto pogadać z nimi też o tym). Oczekiwanie, że to urzędnik czy inspektor będzie decydował czy „penalizować” czy też karać to zrzucanie na niego nie tylko odpowiedzialności za nasze niedopatrzenia, za niewykonanie przez tej osoby zleconego obowiązku, ale też za uchwalone prawo, z którym ta osoba nie ma absolutnie nic wspólnego. Kierując się gastronomicznym porównaniem, jeśli szef kuchni przygotuje danie i procedurę kuchenną, a inny pracownik kuchni je wykona, następnie kelner poda do stołu - to jeśli nie smakowało, „opierdol” należy się kelnerowi? Temu, co przygotował zgodnie z procedurą? Czy temu, który wymyślił, że ma ono wyglądać tak, a nie inaczej? Kontrolerzy to właśnie ci „kelnerzy”, którzy na kształt serwowanych potraw mają niewielki wpływ. Mało tego, porównanie jest o tyle trafne, że również i w restauracji to my jako goście opłacamy całą załogę. Podniesiony został argument, że przecież oni opłacani są z naszych podatków, więc niesłychane, że naliczają nam kary. Jeśli argumentem, że opłacanie przez nas powinno upoważniać wyłącznie do bycia miłym to trochę przeczymy sensowi istnienia choćby rad nadzorczych, ciał doradczych czy kontrolingu. Argument wydaje się oczywisty i nie ma go co tłumaczyć. I jeszcze trzy kwestie. Relatywizacja prawa. Tak, ten przepis o owocach morza jest kretyński. Nie brakuje innych, głupich. Ale NASZA SUBIEKTYWNA OCENA nie zwalnia nas z obowiązku ich przestrzegania. Ani też subiektywna ocena urzędnika. Z bardzo prostego powodu. Bo najpierw uznamy, że kretyńska jest krewetka. A potem, że w sumie to jebać te paragony, tylko niepotrzebny wydatek na kasę fiskalną i papier do niej. Takie przesuwanie linii „tolerancji na prawo” krok po kroku prowadzi tylko i wyłącznie w kierunku anarchii (wypiłem małego dziubka, przecież mogę jechać). A jedyne, co może to powstrzymać to PRESJA NA OSOBY DECYZYJNE. Na tych, co o prawie decydują. A nie tych, co je egzekwują. Oni naprawdę do powiedzenia nie mają nic, a tylko najłatwiej się na nich wyżyć. (tu miejsce na kontrargument o "wykonawcach rozkazów z obozów koncentracyjnych", ale jest tak głupi, że też miejmy go już za sobą) Specyfika branży. Pozwolę sobie, nie pierwszy raz zresztą, odrobinę nasrać do własnego gniazda. Ale przecież pan Stanowski równie krótko jedzie z innymi redakcjami. :) Choć owszem, jest coraz lepiej, to i tak branża gastronomiczna przeżarta jest patologią na wielu poziomach. Mobbing, niewywiązywanie się z umów, brak umów, pomijanie fiskalizowania transakcji i można tak długo. Na pewno miliony, może miliardy, brakujące w budżecie i ZUSie. Czy zdarzyło mi się coś zrobić nie tak i zapłacić karę? Tak, ostatnio choćby 5000zł z Inspekcji Handlowej za brak gramatur w menu (sprawdźcie menu swoich ulubionych knajp, he he). Czy karając wszystko jak leci wylejemy dziecko z kąpielą? Być może, trochę tak. Czy gra jest tego warta? Tak, jest tego warta i tak powinniśmy zrobić, bo jako aktywny uczestnik tej branży mam mdłości od tej patologii dookoła, z którą jestem zmuszony nieuczciwie konkurować na co dzień. Albo słuchać historii pracowników, bez pieniędzy, traktowanych jak niewolników na polu bawełny. Zaorać, do spodu, oczyścić środowisko i cześć. Karać dla przykładu, wysoko i dotkliwie, a nawet nagłaśniać. (choć to oczywiście nie takie proste, bo patola nie omija tych najbardziej cenionych miejsc, a tam ładni ludzie w ładnych garniturach ładnie się uśmiechają, a to - tak mamy tu wiele rzeczy poukładane - pozwala pokryć się warstwą nieprzywierającego teflonu). I po trzecie, niedobory kadrowe. Pięknie, w idealnym i bezkontekstowym świecie brzmi sytuacja: urzędnik na kontroli przychodzi, stwierdza nieprawidłowości, wydaje upomnienie i polecenia naprawy i tydzień/miesiąc później wraca sprawdzić progres. W realnym świecie kontrole są raz na ruski rok (w przenośni, bo realnie to jest raczej ruska dekada) i nie ma szans, żeby ktoś zaraz znów się pojawił. Nie wiem czym te osoby się zajmują, ale ewidentnie jest ich zbyt mało. 60 000 osób w KASie? No to przecież więcej jest lokali gastronomicznych w Polsce. A co dopiero wszystkich innych form działalności? Bez jaj. Kto odpowiada w rządzie, na górze, za tę jednostkę? To tam należałoby uderzyć. — I oczywiście pełna zgoda z tym, że te polityczne zagrywki, ustawione kontrole, oranie uczciwych firm do spodu na zlecenie - te wszystkie północnokoreańskie zagrywki powinny zostać zglebione już dawno. Obrzydliwy ściek. Ale za nie nie odpowiadają urzędnicy na kontroli. Za to odpowiadają ci bardziej cwani, którzy chowają się w cieniach gabinetów - urzędniczych i politycznych - i to oni są największymi gnojami w tej przedsiębiorczej grze. Tam dużo trudniej się dostać i złapać za rękę. Ale wyłącznie media mogą to zrobić. Jeśli tylko uznają, że sięgną po coś wyżej, niż najniżej wiszący owoc. #Gastronomia #Prawo #VAT

Britu pētnieki ir secinājuši, ka regulāra iesaiste kultūras aktivitātēs, piemēram, mākslas galeriju apmeklēšanā un grāmatu lasīšanā, varētu būt saistīta ar lēnāku bioloģisko novecošanos, piedāvājot potenciālu labumu veselībai, ja tās kļūs par ikdienas sastāvdaļu. #kultūra #veselība #novecošana

Niemiecki sąd przyznał rację konsumentom w sprawie zmniejszenia wagi tabliczki czekolady Milka bez odpowiedniej informacji na opakowaniu, co prowadzi do wyższej ceny mimo mniejszej gramatury, a producent, firma Mondelēz International, ma teraz miesiąc na apelację. #Milka #konsument #czekolada