Search

The author wrote that two temporary reception locations for asylum seekers in Zwolle were given priority in the allocation of space on the electricity grid. According to the author, the city council stated that the societal interest weighed heavily enough to deviate from its own policy rules. The author stated that councilor Arjan Spaans thereby lost the trust of the people of Zwolle. According to the author, Spaans consistently prioritized the interests of the national asylum chain over the housing crisis and the overload of the electricity grid in Zwolle. The author felt that his loyalty did not lie with the local population and deemed him unsuitable for politics in Zwolle. #asielzoekers #Zwolle #woningnood (translated)

"We have agreed that we will keep international politics, for example about Gaza, nicely outside the municipal hall." "That is possible because we have simply agreed with Denk: we are going to keep international politics, for example about Gaza, nicely outside that municipal hall." "We are going to ensure housing in The Hague. That is important to the Denk voter. That is important to the Hart voor Den Haag voter. We are going to make sure that The Hague is a bit safe again." #DenHaag #politiek #verdeling (translated)

Een ochtendcolumn We praten veel over de verdeling van vermogen. Daarbij slaan we een stap over. Voor dat vermogen ontstond, heeft iemand risico genomen. Maak je verlies, dan is het risico voor jou. Maak je winst, dan is de opbrengst van ons allemaal. Daaronder ligt het idee dat vermogen vanzelf groeit. Rijken worden rijker omdat ze rijk zijn. Slapend rijk. Maar rijkdom veroorzaakt geen groei. Risico doet dat. Geld dat stil blijft staan verliest door inflatie koopkracht. Wie vermogen wil laten groeien, moet het inzetten en accepteren dat het ook minder waard kan worden. Zonder risico geen rendement. Het eigen huis laat zien hoe snel we dat vergeten. De overwaarde van vandaag wordt behandeld alsof die de eigenaar vanzelf is toegevallen. Tussen 2008 en 2013 daalden de Nederlandse huizenprijzen ruim twintig procent en stond ongeveer een derde van de huishoudens met een hypotheek onder water. Mensen moesten hun huis met verlies verkopen, bleven met een restschuld achter en soms dwong de bank verkoop af. Dat was hetzelfde eigen huis waarvan we de waardestijging vandaag als bijna risicoloos vermogen beschouwen. Commercieel vastgoed kreeg eveneens zware klappen. Waarde kan twintig jaar nodig hebben om te ontstaan en in veel kortere tijd verdwijnen. Wie vijftig procent verliest, moet daarna honderd procent stijgen om weer terug te zijn. Nog geen tien jaar later sloten tijdens corona winkels en bedrijven, vielen huurinkomsten weg en nam leegstand toe. Vastgoedeigenaren moesten bijstorten en met banken om tafel. Twee grote crises binnen vijftien jaar. Vandaag zijn huizen, ondernemingen en beleggingen weer meer waard en vertellen we elkaar dat vermogen vanzelf groeit. Wie dat beweert heeft de afgelopen vijftien jaar onder een steen geleefd. Bij aandelen doen we hetzelfde. Wie duizend dollar in Apple had gestoken en was blijven zitten, zou nu rijk zijn. Dat Apple in 1997 zo diep in de problemen zat dat Microsoft 150 miljoen dollar investeerde, verdwijnt uit het verhaal. Achteraf lijkt blijven zitten eenvoudig. Op dat moment betekende het accepteren dat het geld ook verloren kon gaan. Ook langjarige beursgrafieken kennen de afloop. Ze laten zien wat iemand verdiende die zijn geld tientallen jaren kon laten staan. Het werkelijke leven kent ontslag, ziekte, echtscheiding, een onderneming die geld nodig heeft en een beurs die instort. Wie dan moet verkopen krijgt geen gemiddeld rendement, maar de koers van die dag. En toch hebben we dat risico hard nodig. Een ondernemer neemt personeel aan voordat de omzet er is, een ontwikkelaar bouwt voordat alle opbrengsten vaststaan en een investeerder financiert technologie voordat duidelijk is of die werkt. Woningbouw, innovatie en energietransitie beginnen met geld dat wordt ingezet zonder zekerheid dat het terugkomt. Nederland heeft geen gebrek aan geld dat veilig wordt gehouden. Eind 2025 stond ruim €540 miljard van huishoudens op spaarrekeningen en deposito’s en de spaarquote bedroeg 17,3 procent, het hoogste niveau sinds 1995 buiten de coronajaren. We hebben het risico mijden aardig onder de knie. Daarmee ontstaat een merkwaardige politieke boodschap. Dezelfde politici die zeggen dat we moeten investeren in de energietransitie, innoveren en meer risico moeten durven nemen, ontwikkelen beleid waarin de opbrengst van dat risico moreel ter discussie wordt gesteld. Het verlies blijft bij degene die het risico nam, terwijl een succesvolle uitkomst verandert in vermogen dat opnieuw verdeeld moet worden. Vermogen is in Nederland niet langer een teken van succes. Het is verdacht. Waar komt het vandaan, hoe is het verkregen en hoe kunnen we het verdelen. Wie wil dat honderden miljarden aan privaat geld naar woningen, bedrijven, innovatie en energie gaan, zal uiteindelijk een vraag moeten beantwoorden. Waarom zou iemand risico nemen als het verlies voor hem is en de opbrengst bij succes een moreel probleem wordt dat vervolgens moet worden gedeeld. #Vermogen #Risico #Economie

Ik lees bij de NOS dat Nederland is gezakt naar plaats 46 op de wereldranglijst voor gendergelijkheid. Namibië staat vierde. Dan wil ik weten wat hier eigenlijk wordt gemeten. In Namibië is de gezonde levensverwachting voor vrouwen 54,6 jaar en voor mannen 51 jaar. Dat levert vrijwel volledige gendergelijkheid op. Een derde van de vrouwen tussen 15 en 49 heeft sinds haar vijftiende fysiek geweld meegemaakt en 15 procent seksueel geweld. Dat geweld telt niet mee. Ook politiek krijg je vreemde uitkomsten. Namibië heeft een vrouwelijke president en dat telt mee. Nederland heeft nooit een vrouwelijke premier gehad en dat telt ook mee. Drie van de vier grootste Nederlandse steden worden ondertussen door vrouwen bestuurd. Dat telt niet mee. De index kijkt niet naar lokaal bestuur. Verschillende politieke systemen worden zo langs een meetlat gelegd die vooral naar de nationale top kijkt. Vervolgens vraagt de NOS een hoogleraar waarom Nederland zo laag staat. Hij begint over deeltijdwerk, kinderopvang en de verdeling van zorgtaken. Geen van die drie is een indicator in de ranglijst die hij op dat moment probeert te verklaren. Daar gaat het journalistiek mis. Plaats 46 wordt behandeld als een diagnose van Nederland en de hoogleraar mag vervolgens de kwalen benoemen. Terwijl de eerste vraag voor de hand ligt. Hoe kan Namibië vierde staan? Dat verwacht ik van een journalist. En van een hoogleraar. “Nederland zakt verder weg op wereldwijde ranglijst voor gendergelijkheid” https://t.co/Va7VJGiUcv #Gendergelijkheid #Nederland #Vrouwenrechten

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

6 op de 10 Nederlandse huishoudens ontvangen per saldo méér van de overheid dan zij betalen. 1 op de 10 draagt €114.000 netto per jaar af. De rest zit ertussenin. Elke discussie over “eerlijker verdelen” gaat feitelijk over die ene op de tien nóg harder aanslaan. Zeg dat dan gewoon. #overheid #verdeling #Nederland

Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen. Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen. Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren. Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch. Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog. Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen. Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken. Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen. Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden. Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond. Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen. Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen. Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt? Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen. Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen. En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook: Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens. Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen. En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd: te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen. #Vrede #Israël #Geschiedenis

Zo @DokterBertho, nog iets aan toe te voegen? Jij was toch degene die adviseerde om blind alle zwangere vrouwen te vaccineren? Zonder dat je iets wist over de verdeling van de #mRNAvaccins over het lichaam van de zwangere. Zonder te weten of de mRNA-vaccins de placenta zouden passeren? Zonder te weten hoe lang de productie van spike-eiwit aanhield? Kort samengevat, zonder te weten of de #mRNAvaccins veilig waren in de zwangerschap? Want zwangere vrouwen zaten in geen enkele registratietrial. Maar jij wist het zeker: zwangeren moesten zich gewoon laten vaccineren. Het maakt je een schandvlek voor je vak. Het zijn mensen als jij die enorme schade aan het vertrouwen in medici hebben veroorzaakt. En het zijn mensen als jij die enorm veel schade aan het vertrouwen in vaccins hebben veroorzaakt. En ik mag hopen dat je daar nog lang aan herinnerd wordt. En ik mag hopen dat je daar nog heel lang niet van kunt slapen. #Vaccinatie #ZwangereVrouwen #Gezondheid

Een ochtendcolumn Ik zag een fragment waarin Bob Scholte van Left Laser tegenover Annemarie van Gaal zat. ‘Wat is er mis met een betaalbare woning voor iedereen?’, vroeg Scholte. Van Gaal had niet onmiddellijk een antwoord. Zo ontstaat tegenwoordig een uitstekend filmpje. Kijk eens. Mond vol tanden. Er is natuurlijk niets mis met een betaalbare woning voor iedereen. Net zoals er niets mis is met goede zorg voor iedereen, voldoende inkomen voor iedereen of vrede voor iedereen. Het probleem zit niet in het verlangen. Het probleem begint wanneer een verlangen wordt gepresenteerd als een oplossing. Betaalbare woningen bestaan al. Alleen wil niet iedereen in Appingedam wonen. Stel dat morgen alle Nederlanders in Amsterdam willen wonen. Hebben we dan allemaal recht op een betaalbare woning in Amsterdam? En als het antwoord nee is, wie bepaalt dan wie er wel mag wonen? De hoogste bieder, degene die er geboren is, de verpleegkundige die er werkt, het gezin met kinderen of degene die het langst op een wachtlijst staat? Zelfs met genoeg woningen blijft die vraag bestaan. Een huis aan het Vondelpark is iets anders dan een huis naast de snelweg. Locatie, ruimte en omgeving zijn schaars. Die schaarste kun je niet wegpraten met het woord betaalbaar. En wat betekent betaalbaar eigenlijk? Betaalbaar voor wie? Iemand met een minimumloon, een modaal inkomen of twee salarissen? Zodra betaalbaarheid een recht wordt, moet iemand een norm bepalen en vervolgens vaststellen wie eraan voldoet. Van Gaal bracht het scheefwonen ter sprake. Scholte pareerde dat met de opmerking dat scheefwonen een typische VVD-uitvinding is. Iedereen moet gewoon betaalbaar kunnen wonen. Dat klinkt opnieuw sympathiek en lost opnieuw niets op. Als inkomen niet van belang is, kan iemand met een hoog inkomen in een goedkope woning blijven terwijl iemand met een laag inkomen op de wachtlijst staat. Vinden we dat prima, dan accepteren we die verdeling. Vinden we het onrechtvaardig, dan moeten we inkomens controleren. Krijgt iemand opslag of gaat een partner meer verdienen, dan moet opnieuw worden bepaald of het recht op die woning nog bestaat. Achter de simpele vraag ‘wat is er mis met een betaalbare woning voor iedereen?’ gaat een complete wereld schuil van schaarste, inkomensgrenzen, wachtlijsten, prijzen, controles, voorrang en politieke keuzes. En precies daarin zit de intellectuele leegte van dit soort debat. De vraag klinkt als een argument, maar is in werkelijkheid een wens. Niemand hoeft uit te leggen hoe die wens wordt uitgevoerd, wie ervoor betaalt of wat er gebeurt wanneer twee mensen aanspraak maken op hetzelfde schaarse goed. Probeer daar maar eens in twintig seconden op te antwoorden Ik moest denken aan Brandolini’s law, het kost veel meer energie om onzin te weerleggen dan om die te produceren. Alleen hoeft de oorspronkelijke uitspraak niet eens onzin te zijn. Dat maakt deze manier van debatteren zo effectief. Een sympathiek doel wordt uitgesproken en de ingewikkeldheid van de werkelijkheid wordt vervolgens het probleem van de tegenstander. Bouw betaalbare woningen. Belast de rijken. Grenzen dicht. Pak de vervuilers aan. Schaf het eigen risico af. Minder managers, meer handen aan het bed. Bijna iedere zin bevat iets waars of wenselijks. De werkelijkheid begint bij de volgende vraag. Juist die vraag doet het slecht op beeld. Wie antwoordt moet voorwaarden noemen, gevolgen uitleggen en soms nadenken. De ander hoeft alleen de volgende eenvoudige waarheid klaar te hebben. Twijfel oogt zwak, nuance klinkt als een uitvlucht. Zo beoordelen we intellectuele kwaliteit steeds vaker op presentatievaardigheden. Bestuur vraagt het tegenovergestelde: informatie verzamelen, gevolgen overzien en soms eerst nadenken voordat er een antwoord komt. Misschien moeten we het publieke debat weer per handgeschreven brief voeren. Zodat we wat tijd hebben om na te denken. Het zal allemaal wat langzamer gaan maar de kans bestaat wel dat we daardoor sneller vooruitkomen. #BetaalbareWoning #Huisvesting #SociaalDebat

De Rijn staat historisch laag door aanhoudende droogte in Nederland en omliggende landen, met vergaande gevolgen voor de landbouw, de binnenvaart en het waterbeheer, waardoor er dringende internationale afspraken nodig zijn voor een eerlijke verdeling van het schaarse rivierwater. #Droogte #Rijn #Watertekort

Aandeelhouders van het Nederlandse verfbedrijf AkzoNobel stemmen vandaag over een fusie met het Amerikaanse Axalta, die mogelijk leidt tot het verlies van AkzoNobels Nederlandse identiteit en tot onvrede onder aandeelhouders over de verdeling van aandelen en voordelen van de deal. #AkzoNobel #fusie #aandeelhouders

ER IS GEEN WATERTEKORT‼️ De zoetwaterbel onder de Veluwe is een van de grootste en meest significante ondiepe tot middelgrote zoete grondwaterreserves in Noordwest-Europa, vooral vanwege de kwaliteit (schoon, mineraalrijk water van hoge kwaliteit) en de strategische rol voor drinkwater, natuur en industrie in een dichtbevolkt land. en bevat een enorme hoeveelheid water — rond 7 tot 10 keer het volume van het IJsselmeer, dat zelf al een grote buffer is. Het IJsselmeer heeft een volume van circa 5-6 miljard m³ (afhankelijk van peil), dus de Veluwe-bel gaat om tientallen miljarden kubieke meters (honderden miljarden liters) aan schoon grondwater. Het probleem zit hem in de infrastructuur, de verdeling en het (mis-)watermanagement. Iets waar op korte termijn, EN DAT HAD ALLANG KUNNEN GEBEUREN VAN ONS BELASTINGGELD, direct wat aan gedaan kan worden. • Meer winningsputten boren: Extra putten plaatsen aan de randen van de Veluwe (waar het water ondieper en sneller toegankelijk is via kwel). Dit is relatief goedkoop en snel te realiseren. • Bestaande putten optimaliseren: Diepere putten of betere pompen installeren. De bel heeft lagen op verschillende dieptes — gerichte winning uit de meest beschikbare lagen verhoogt de capaciteit zonder de hele bel te verstoren. • Tijdelijke overonttrekking met monitoring: In noodgevallen (extreme droogte) meer pompen, maar met strenge monitoring van grondwaterstanden om verzakking of kweldaling te voorkomen. En dan de datacenters verplichten tot closed looping en het probleem is opgelost. Just as simple is that !! Bron kaart: Netherlands Journal of Geosciences / Deltares-project over flexibele drinkwaterwinning. Het illustreert hoe je de bel slimmer kunt benutten (winter meer winnen, zomer minder om daling te beperken). #Watermanagement #Duurzaamheid #Grondwater

In Israël is er grote woede ontstaan over een nieuwe wet die ultraorthodoxen zou vrijstellen van de dienstplicht, maar deze wet is voorlopig opgeschort door het Hooggerechtshof, dat eerst petities tegen de regeling wil behandelen, te midden van bezwaren van legerleiders en de bredere samenleving over de ongelijke verdeling van de last van de dienstplicht. #Dienstplicht #Ultraorthodoxen #Israël

Warm welkom geheten in Ankara, waar ik samen met @ministerBZ Berendsen en @DefensieMin Yeşilgöz-Zegerius deelneem aan de NAVO-top. Vorig jaar is in Den Haag afgesproken dat we als Europa meer verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen defensie en veiligheid. Dit jaar zetten we die historische ambities om in concrete resultaten. Nederland geeft het goede voorbeeld. We investeren fors meer in defensiemateriaal en menskracht en zetten in op de nieuwste technieken. Tijdens deze NAVO-top ondertekenen we verschillende deals met landen en bedrijven om de Europese defensiecapaciteit te versterken. Zo bouwen we aan een steviger Europa binnen de NAVO met een eerlijke verdeling van taken. En maken we ons bondgenootschap met alle 32 lidstaten sterker dan ooit. #NATO #Defensie #Europa

In haar opinieartikel betoogt Lotte Houwink ten Cate dat de zorgkloof niet moet worden bagatelliseerd, zoals Sander Schimmelpenninck doet door cijfers selectief te presenteren en de voortdurende ongelijke verdeling van onbetaald werk tussen mannen en vrouwen te negeren, en pleit ze voor een collectieve strijd voor volledig doorbetaald verlof en het erkennen van de waarde van de aanwezigheid van vaders voor hun kinderen. #zorgkloof #feminisme #ongelijkheid

In haar column vraagt Marcia Luyten zich af waarom mensen die het meest lijden onder de gevolgen van klimaatverandering vaak stemmen op politici die deze crisis ontkennen, en legt dit verband met de oneerlijke verdeling van de lasten en lusten van klimaatactie. #klimaatverandering #klimaatramp #fossielebrandstoffen