Search

Column: UW KIND IS GESELECTEERD Max von Kreyfelt De Nederlandse krijgsmacht heeft te weinig mensen. Dat is vervelend, vooral voor een regering die internationaal graag vooroploopt, zolang anderen het zware werk doen. Daarom komen minister Dilan Yeşilgöz en staatssecretaris Derk Boswijk met het Dienmodel: een bestuurlijke sorteermachine waarmee jongeren stap voor stap richting uniform worden geleid. Natuurlijk begint alles vrijwillig. In Den Haag begint dwang altijd vrijwillig. Eerst ontvangt de jongere een vriendelijke enquête. Daarna wordt de enquête verplicht. Vervolgens worden ook het gesprek, de selectie en de medische keuring verplicht. Alleen het daadwerkelijk aantrekken van de kistjes blijft dan nog even vrijwillig. Tot de regering vaststelt dat de “internationale veiligheidssituatie” verder is verslechterd. Dan kan ook de opkomst worden afgedwongen. Zo rolt de overheid een bevel tegenwoordig uit als een telefoonabonnement. De eerste maand gratis, daarna zit uw kind eraan vast. Niet alle jongeren worden opgeroepen. Alleen degenen die Defensie nodig heeft. Dat heet selectieve dienstplicht. Wie selecteert? Op grond waarvan? En vooral: welke jongeren zullen wonderlijk genoeg nooit door het algoritme worden aangewezen? De kinderen van ministers, hoge ambtenaren, partijvoorzitters, wapenlobbyisten en talkshowstrategen zullen ongetwijfeld over zeldzame medische afwijkingen beschikken. Een zwakke rug door het dragen van hun privileges, vermoedelijk. Nederland heeft decennialang kazernes gesloten, materieel verwaarloosd en militairen als sluitpost behandeld. Nu blijkt de krijgsmacht te klein en wordt de rekening niet naar de verantwoordelijke bestuurders gestuurd, maar naar jongeren die nog bezig zijn hun leven op te bouwen. Dezelfde generatie die geen huis kan betalen, wordt straks misschien wel geschikt bevonden om een loopgraaf te betrekken. Dat betekent niet dat zij automatisch naar Oekraïne worden gestuurd. Dat staat niet in het plan. Maar wie mensen verplicht selecteert, keurt en oproept, bouwt wel degelijk de infrastructuur waarmee een regering later over hun inzet kan beslissen. De principiële vraag begint daarom niet pas bij de grensovergang. Zij begint bij de keuringsarts. Een land mag zich verdedigen. Een krijgsmacht is noodzakelijk. Maar politici die offers vragen, moeten eerst eerlijk vertellen welk land wordt verdedigd, tegen welke concrete dreiging en met welk doel. “Onze vrijheid” is geen blanco cheque waarop bewindslieden naar believen de levens van andermans kinderen kunnen invullen. Vrijheid bescherm je niet door jongeren langzaam aan dwang te laten wennen. En vrede verdedig je niet met bestuurders die zelf nooit dichter bij een loopgraaf komen dan de zandbak van een NAVO-receptie. Wie oorlogspolitiek bedrijft, mag als eerste worden gekeurd. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Jongeren #Defensie

Column: Dertig seconden democratie van Giselle van Cann Max von Kreyfelt Giselle van Cann hoofdredacteur NOS had dertig seconden nodig om de Duitse verkiezingsuitslag journalistiek te fatsoeneren. Friedrich Merz, de grote verliezer, mocht in het journaal de remigratieplannen van de AfD vergelijken met de etnische zuiveringen uit de jaren veertig. Een maximale beschuldiging in minimale zendtijd. Kort genoeg om geen vragen te hoeven beantwoorden, lang genoeg om miljoenen kijkers duidelijk te maken wie er volgens Hilversum deugt en wie niet. Alice Weidel, de grote winnaar, hield die ochtend een speech die in Duitsland onmiddellijk volop werd besproken. Wat zij precies zei, hoe haar aanhang reageerde en waarom zoveel Duitsers haar partij steunen? De Nederlandse televisiekijker hoefde het niet te weten. De NOS had de democratie alvast voor hem samengevat: Merz mocht waarschuwen, Weidel mocht verdwijnen. Dat heet kennelijk onafhankelijke nieuwsvoorziening. De journalistieke truc is even eenvoudig als effectief. Je hoeft een politicus niet letterlijk te verbieden. Je laat hem gewoon niet zien. Vervolgens geef je zijn tegenstander dertig seconden om hem met de donkerste periode uit de Europese geschiedenis te verbinden. Geen context, geen wederhoor, geen fragment uit de winnende toespraak. Alleen het keurmerk van de staatsomroep: deze man waarschuwt, die vrouw bedreigt. Nog geen etmaal eerder werd het verwijderen van een omroep uit het publieke bestel verdedigd met plechtige verwijzingen naar journalistieke normen. Betrouwbaarheid! Zorgvuldigheid! Evenwichtigheid! De woorden rolden door Den Haag alsof daar zojuist de Tien Geboden voor redacties waren ontdekt. Maar wanneer de NOS zelf selecteert, weglaat en politiek inkleurt, heet het ineens “redactionele vrijheid”. Bij een ongewenste omroep is een omissie een bedreiging van de rechtsstaat. Bij de NOS is dezelfde omissie gewoon een professionele keuze van de eindredacteur. Niemand verlangt dat ieder journaal een Duitse verkiezingsavond integraal uitzendt. Wel mag van een publieke nieuwsorganisatie worden verwacht dat zij de kijker informeert in plaats van opvoedt. Als de verliezer mag vertellen waarom de winnaar gevaarlijk is, moet de winnaar minstens hoorbaar kunnen maken waarvoor zij zelf zegt te staan. Anders is het politieke montage. Waar blijven nu de verontwaardigde Kamerleden, mediabestuurders en hoeders van de journalistieke code? Waar zijn de onderzoeken, aangiftes en verontruste hoofdredactionele verklaringen? Of geldt die code alleen voor omroepen die uit de publieke zandbak moeten worden verwijderd? De NOS bracht geen nieuws over de Duitse winnaar. De NOS beschermde Nederland tegen het ongemak haar te moeten horen. Nederland moet beschermd voor Giselle van Cann Dertig seconden Merz. Nul seconden Weidel. Zo ziet censuur eruit wanneer ze een net jasje draagt en om acht uur begint. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.or #journalistiek #democratie #censuur