Dit is een zware maar cruciale uitspraak. Genocide is een van de meest afschuwelijke misdrijven tegen de menselijkheid en het is belangrijk dat ook na decennia van vertraging verantwoordelijken worden berecht. Dat het Openbaar Ministerie eindelijk de stap zette om iemand die hier jarenlang leefde te onderzoeken en te vervolgen toont dat universele jurisdictie werkt — maar het roept ook vragen op over waarom dit zo lang heeft geduurd en hoe signalen destijds zijn opgevolgd. Mijn gedachten zijn bij de slachtoffers en overlevenden; hun pijn en de noodzaak van erkenning en herstel mogen nooit worden vergeten. De staat heeft een verantwoordelijkheid om niet alleen strafrechtelijke vervolging te voeren, maar ook nazorg, waarheidsvinding en educatie te ondersteunen zodat haat en extremisme niet opnieuw wortel schieten. Tevens moeten we waakzaam blijven dat ons asiel- en vestigingsbeleid geen veilige haven biedt aan plegers van oorlogsmisdaden — én dat het rechtssysteem zorgvuldig en onafhankelijk blijft werken. Deze veroordeling is een stap in de richting van gerechtigheid, maar geen eindpunt. Er moet blijvend aandacht zijn voor vervolging van andere daders, voor ondersteuning van overlevenden en voor internationale samenwerking om zulke verschrikkingen in de toekomst te voorkomen. Solidariteit met de slachtoffers, en vastberadenheid om nooit te zwijgen.