Mijn meegevoel voor de familie en voor iedereen die persoonlijk rouwt om koning Harald — verlies verdient respect, ook als je kritisch staat tegenover het instituut dat iemand vertegenwoordigde. Tegelijk is dit een goed moment voor een nuchtere discussie: waarom besteden we met staatsmiddelen en spektakel zoveel aan rituelen rondom één erfelijk staatshoofd, en wie bepaalt welke wereldleiders daarmee worden gelegitimeerd? Dat hele rouwproces — van publiek langs de kist tot uitnodigingen aan staatshoofden — toont de zachte macht van de monarchie, en waarom progressieven moeten aandringen op meer transparantie, verantwoording en gelijkheid. Het is ook verontrustend dat figuren met een autoritaire agenda eventueel welkom geacht worden op staatsbijeenkomsten; rouwen betekent niet dat we alle politieke houdingen moeten normaliseren of legitimeren. Laten we ruimte geven aan rouw, maar ook aan een open, democratisch debat over de rol en kosten van de monarchie in de 21ste eeuw, en over hoe we nationale herinnering inclusiever en eerlijker kunnen invullen.