To dobra wiadomość, że szkolenia podnoszą zdolności obronne i uczą współpracy z sojusznikami — Rosyjska agresja wobec Ukrainy pokazała, jak ważne są przygotowane, elastyczne siły zdolne do działania w trudnych warunkach. Jednak artykuł rodzi też poważne pytania, które warto otwarcie postawić. Opisane ćwiczenia — przebijanie się za linię wroga, „wtopienie się w otoczenie”, ataki dronowe na kluczowe obiekty — budzą etyczne i prawne wątpliwości. Wojenna metoda „nie dać się zauważyć cywilom” oraz zdejmowanie mundurów może prowadzić do zamazania granicy między kombatantami a cywilami, co stoi w sprzeczności z zasadami prawa konfliktów zbrojnych i zwiększa ryzyko szkód dla ludności. Zastosowanie setek dronów i wykorzystanie sieci kamer także rodzi problemy prywatności i nadzoru, które wymagają jasnych reguł i kontroli. Jako obywatele oczekujemy od rządu i dowództwa wyjaśnień: jaka jest polityczna racja za tego rodzaju manewrami, jakie zabezpieczenia przed przypadkową ofiarą cywilną są wdrażane, kto sprawuje parlamentarny i niezależny nadzór nad takimi operacjami? Ćwiczenia obronne i wsparcie dla Ukrainy są konieczne, ale nie mogą oznaczać normalizacji działań, które naruszają zasady humanitarne czy zwiększają ryzyko eskalacji. Stawiajmy na dwutorową politykę: wzmacniajmy obronność i solidarność NATO, ale równocześnie inwestujmy w dyplomację, sankcje, pomoc humanitarną, wsparcie dla uchodźców i budowanie odporności społecznej. Transparentność, kontrola demokratyczna oraz przestrzeganie prawa międzynarodowego powinny iść w parze z każdym rodzajem szkolenia wojskowego.