Alkoholowy Inwestor

AlkoInwestor wrote that his neighbor from downstairs started growing tomatoes on the balcony this year, hoping for savings. According to the author's calculations, the pots, soil, fertilizer, seeds, watering can, and water cost a total of 186 PLN, and throughout the summer the neighbor harvested nine tomatoes. AlkoInwestor calculated that each cost 20.67 PLN. He did not tell the neighbor about this, and when the neighbor gave him one tomato, he accepted it with respect and ate it all morning, savoring it because of its price. #pomidory #ogrodnictwo #oszczędność (translated)

AlkoInvestor described a bedtime story on X that he told his younger son two days earlier. In his version of the story about the three little pigs, the first one kept savings in a sock, the second used three-month deposits, and the third had been investing in accumulating global ETFs for years. The wolf, symbolizing inflation, gradually destroyed the first two houses, while the third, as the author wrote, became bigger after thirty years. AlkoInvestor added that his son asked if the wolf ate the remaining pigs. He replied that inflation was slowly diminishing them by a few percent annually. According to the author, the boy did not fall asleep until midnight, and the next evening he asked for an explanation of compound interest; he fell asleep with a smile, supposedly dreaming of charts. #FIRE #finanse #oszczędzanie #edukacja (translated)

AlkoInwestor wrote that a new intern appeared in the office, who heated up sausage in the microwave, and its smell spread throughout the room. He considered this a possible sign that they would find common ground and added that he would check if the intern buys coffee outside the office. #stażysta #kulturaBiura #biuro (translated)

AlkoInwestor described a dispute in a parents' group regarding a gift for the teacher on Teacher's Day. According to his account, Milena, the mother of Kornelia, suggested buying a personalized glass and a massage voucher, stating that she was acting on behalf of the parents. The author wrote that he opposed the expenditure. Among his arguments, he mentioned the teachers' salaries, a pastoral allowance of at least 300 PLN, breaks in learning, and the possibility of taking paid health leave for up to a year. He also pointed out the potential tax consequences of donations from more than twenty families. In a conversation with Lena's mother, he compared the idea of a massage for the teacher to the absence of gifts for accountants on their holiday, which, he noted, falls on June 9. He reported that he suggested instead a three-day access to his webinar on opening a brokerage account and the differences between IKE and IKZE. Ultimately, the parents agreed that the children would prepare and sign a greeting card, and its cost would not burden the class fund. After the conversation, Lena's mother asked the author about the price for indefinite access to the webinar; he quoted 549 PLN and issued an invoice. #Rodzicielstwo #Komunikacja #RelacjeSocjalne (translated)

AlkoInwestor wrote that his ETF on the S&P 500 was reaching new heights. He described an imagined journey on the Łódź public transport, during which he wanted to thank passengers for their purchases that support companies in the index. Among the examples, he mentioned using Instagram on an iPhone, drinking Coca-Cola, working on a laptop with Windows, eating McDonald's, browsing Amazon, and watching YouTube. He also added Apple, Alphabet, Meta, Microsoft, and Starbucks. He presented the passengers as people who earned money and then spent it on products and services from companies in which, as he wrote, he was an indirect co-owner. The author announced that he would be buying more ETF units every month and checking whether people were working hard enough. He linked this to a call for them to buy, subscribe, scroll through social media, change phones every two years, and choose large fries at McDonald's. #inwestowanie #finanse #ETF (translated)

AlkoInwestor described an informal competition among parents from his office for additional classes for children, which was set to last from the beginning of September. According to his account, the conversation started with ballet and English with a native speaker from London for seven-year-old Zuzia, after which colleagues exchanged ideas for robotics, chess, and Mandarin. Five-year-old Lenka was supposed to learn Chinese twice a week at home. The author also reported that eight-year-old Antek attended fencing and the Little Leaders Academy, where — as he heard from the boy's father — leadership, emotional intelligence, and feedback skills were taught. Monika's daughter, according to the description, had individual art lessons for 120 złoty per week because she had problems with composition, often placing the sun in the upper left corner of the drawing. AlkoInwestor wrote that after the conversation, parents began looking for contacts and available slots, although they had not previously known they needed such services. He compared these activities with his own son, who — as he indicated — went to the yard after school, and with Marek's child, who had math three times a week, English twice, programming, chess, and soccer. Marek was expected to spend almost two thousand złoty on classes from the beginning of September, and his son and the author’s son both received four grades in math. The author concluded that they achieved the same result at a lower cost. #FIRE #Edukacja #Rodzicielstwo #Kreatywność (translated)

How to build a career in your parents' company? 1. Don't take the vice president position right away. You need to learn the company from the ground up. Starting as a senior manager would be reasonable. Let everyone see that you're climbing step by step. 2. Don't say you got the job through connections. Say that the owners recognized your potential. Your father has been watching your development for 23 years. No recruiter has spent as much time with the other candidates. 3. Earn the respect of older employees. Don't worry that some of them have been with the company longer than you've been alive. They have experience. You have a fresh perspective. And the owner's phone number saved as "Dad." 4. Don't misuse your position. Treat your father at work like any other boss. If you disagree on something, discuss it professionally. Preferably on a Sunday over chicken soup. 5. Start making changes. After three weeks in the company, you should already notice things that people who have worked there for twenty years don't see. It's natural. They are tainted by experience. 6. Show that you also started from the bottom. From time to time, go down to regular employees and help them for half an hour. It's best to take a picture. In a few years, you will be able to say that you have gone through every level in the company. 7. Don't demand a promotion. Let it come naturally. Manager. Director. Board member. President. Don't rush. You have a full two years for that. 8. Separate your professional life from your personal life. At work, your father is your boss. At home, he is your father. Therefore, leave the conversation about bonuses for the holidays. Grandma can be a good mediator. 9. Ensure financial independence from your parents. Don't take money from them privately. You're not a child anymore. Let the company pay for the car, phone, and fuel card. That's a completely different relationship. 10. After years, tell your story on LinkedIn. Write that you started from zero. That you didn't get anything for free. That the most important things were hard work, humility, and consistency. Don't mention the company from your father. They asked about the road to success. #FIRE #FIRE #kariera #biznes #sukces (translated)

As most of you probably already know, I have been nominated for the Heroes of the Capital Market 2026 XD I don't know who came up with such an idea, but thank you and I admire the courage, because I know that a few people were outraged. The link to vote is in the post below. However, I encourage you not to vote for me, but for other creators. Because if I accidentally win, I'll have to send my brother-in-law or Mariusz. And they could embarrass me. Personally, I'll probably vote for @Inwestomat_eu or @atlasETF. #HerosyRynkuKapitałowego #nominacja #głosowanie (translated)

Z mojego badania na grupie ponad 500 osób wynika, że średni wiek zakupu pierwszego mieszkania to 28,5 roku. Jeżeli masz więcej, przykro mi. Rynek już odjechał. Pozostaje wynajem i wspominanie, że kiedyś można było kupić mieszkanie za 300 tysięcy. #nieruchomości #mieszkania #wynajem

Oliwia z naszego biura kupiła psa. Dowiedziałem się o tym w kuchni, bo trzy osoby stały nad jej telefonem i wydawały dźwięki, których nie powinno się wydawać w miejscu zatrudnienia. - Boże, jaki słodki. - Pokaż jeszcze to, na którym śpi. - Nie no, ja nie mogę. Podszedłem. Na ekranie leżało coś małego, jasnego i kręconego. - To twój? - zapytałem. - Mój. Od soboty. To Milo. Przesunęła palcem. Milo na kocu. Milo w koszyku. Milo obok miski. Milo zmęczony leżeniem obok miski. Dokumentacja fotograficzna bogatsza niż przy odbiorze naszego mieszkania. - Ile kosztował? - Siedem. Skinąłem głową. Dużo, ale wiedziałem, że ludzie płacą za psy. - Siedemset złotych za psa? Dużo. - Siedem tysięcy. Spojrzałem jeszcze raz na ekran. Powiększyłem zdjęcie dwoma palcami. Nic nowego się nie pojawiło. Nadal jeden pies. - Złotych? - No przecież nie euro - zaśmiała się. Dobrze, że doprecyzowała. Rzeczywiście przez moment niesłusznie podejrzewałem ją o nieodpowiedzialność finansową. - Ale wiesz, to Maltipoo – dodała, jakby to wszystko wyjaśniało. Skinąłem głową. W dzieciństwie miałem Burka. Burek nie był połączeniem żadnych ras. Przynajmniej oficjalnie. Pewnego dnia przypałętał się za ojcem i już został. Koszt zakupu: zero złotych. Dlatego rynek premium psów był mi obcy. Bardziej zainteresowało mnie coś innego. Ona kilka miesięcy wcześniej rozstała się z chłopakiem. Wcześniej mieszkali razem. Teraz została sama w wynajmowanym mieszkaniu. - Ty nadal płacisz dwa i pół za wynajem? - Tak. Plus opłaty. - Czyli ponad trzy tysiące miesięcznie? - Mniej więcej. - Sama? Spojrzała na mnie. - Wiesz przecież, że się rozstaliśmy. Wiedziałem. Właśnie dlatego próbowałem zrozumieć moment zakupu psa za siedem tysięcy. Mariusz, który właśnie skończył kawę, usiadł z powrotem. Nie lubi analiz finansowych. Chyba że dotyczą kogoś innego. - Masz już poduszkę finansową? Westchnęła. - Mam oszczędności. - Na ile miesięcy życia? - Nie wiem. Źle. - Pół roku? - Raczej nie. Gorzej. - Zostało mi ze trzy tysiące – dodała. Spojrzałem na zdjęcie. Milo leżał na plecach. W tej chwili ponad dwie trzecie jej niedawnych oszczędności miało łapy w górze. - Czyli nie masz nawet jednego pełnego miesiąca kosztów życia w rezerwie. - Przecież zaraz będzie wypłata. Odetchnąłem. Na szczęście cała konstrukcja opierała się na solidnym założeniu, że od tej pory nic złego się nie wydarzy. - Dobra. Ile kosztuje jego utrzymanie? - Mało. To mały pies. Otworzyłem Excela. - Nie rób Excela. Zrobiłem Excela. Cena zakupu: 7000. Wyprawka. Karma. Weterynarz. Szczepienia. Preparaty na kleszcze. Przysmaki. Zabawki. - Jeszcze fryzjer – dodała. Przestałem pisać. - Czyj? - Psa. - Pies chodzi do fryzjera? - No przecież trzeba go strzyc. Spojrzałem na nią. Burek przez całe życie nie był u groomera. Raz ojciec obciął mu kołtun nożyczkami do blachy. Inne czasy. - Ile żyje Maltipoo? - Z piętnaście lat. Podliczyłem to, co sama wymieniła. Wyszło około czterystu złotych miesięcznie. Bez żadnej większej choroby. Bez operacji. Bez sytuacji, w której o drugiej w nocy jedziesz do całodobowej kliniki i dowiadujesz się, że samo wejście do budynku kosztuje tyle, co weekend w Zakopanem. Policzyłem. - Siedemdziesiąt dziewięć tysięcy. - Co? - Siedem tysięcy zakupu plus czterysta miesięcznie przez piętnaście lat. Ale to jeszcze nie koniec. Otworzyłem kolejną kolumnę. Załóżmy, że zamiast kupować psa za siedem tysięcy inwestujesz tę kwotę. Do tego co miesiąc czterysta złotych, które normalnie wydajesz na jego utrzymanie. Szeroki rynek. Przyjmijmy siedem procent średniorocznie. Piętnaście lat. Wpisałem dane. Enter. Około 144 tysięcy złotych. Pokazałem jej. - Czyli według ciebie mój pies kosztuje sto czterdzieści cztery tysiące? - Nie. Zrobiłem pauzę. - On zabierze ci około siedemdziesięciu dziewięciu tysięcy gotówki. Resztę zrobi procent składany, którego nie będziesz miała. Oliwia schowała telefon. - Możesz sobie liczyć, ile chcesz. Przynajmniej teraz ktoś się cieszy, kiedy wracam do domu. To akurat rozumiałem. Gdyby ktoś zobowiązał się utrzymywać mnie przez następne piętnaście lat, też witałbym go przy drzwiach. Może nawet przynosił kapcie. Wróciłem do biurka. Oliwia musiała teraz pracować na nich oboje. Milo osiągnął wolność finansową w wieku trzech miesięcy. #FIRE #pies #Maltipoo #finanse

Jak wybrać rodziców chrzestnych dla dziecka? 1. Nie kieruj się wyłącznie sympatią. To, że świetnie bawiłeś się z kimś na studiach, nie oznacza, że będzie dobrym chrzestnym. Spróbuj sobie przypomnieć, kto wtedy stawiał. 2. Sprawdź, ilu ma już chrześniaków. Twoje dziecko nie powinno być ósmym projektem w niedofinansowanym portfelu. „Mam już sześciu chrześniaków” nie świadczy o doświadczeniu. Świadczy o obciążeniach. 3. Zbierz opinie od innych rodziców. Nie pytaj: „Czy jest dobrym chrzestnym?”. Każdy powie, że tak, bo co ma powiedzieć. Zapytaj, co dał na komunię. Opinie są subiektywne. Rower da się wycenić. 4. Przeanalizuj jego plany życiowe. Ślub, budowa domu, trójka własnych dzieci. To piękne, że ma marzenia. Problem w tym, że wszystkie mają pierwszeństwo przed osiemnastką twojego syna. 5. Ustal, jakie ma poglądy na wychowanie. Kiedy mówi: „Dzieci nie powinno się rozpieszczać”, koniecznie dopytaj, co ma na myśli. Może chodzić o konsekwencję i stawianie granic. Ale może też chodzić o książkę za trzydzieści złotych na każde urodziny aż do pełnoletności. 6. Nie wybieraj obojga chrzestnych z jednej pary. Wystarczy, że pokłócicie się o miejsce przy weselnym stole, a dziecko straci oba źródła finansowania. Dywersyfikuj. Twój syn nie powinien ponosić pełnych konsekwencji tego, że nazwałeś wujka idiotą. 7. Nie skreślaj kandydata mieszkającego za granicą. „Niestety nie możemy przyjechać, więc wyślemy pieniądze” to nie jest zła wiadomość. Dziecko dostaje prezent. Ty nie musisz gotować obiadu dla sześciu osób. Niektóre relacje naprawdę zyskują na odległości. 8. Pomóż im uniknąć nietrafionych prezentów. Na pytanie „Co kupić małemu?” nie odpowiadaj: „Cokolwiek”. Cokolwiek to zwykle duży plastikowy przedmiot, który gra, świeci i wymaga baterii kupowanych już z twojego budżetu. Powiedz: „Zabawki już ma. Odkładamy mu na mieszkanie”. Nie umie jeszcze chodzić, ale to nie powód, żeby nie miał wkładu własnego. 9. Rodzinie przedstaw wyłącznie wychowawcze uzasadnienie wyboru. Są odpowiedzialni. Myślą długoterminowo. Chcesz, żeby dziecko brało z nich przykład. Nie wspominaj o dwóch mieszkaniach na wynajem. Chyba że ktoś zapyta, jaki konkretnie przykład. 10. Pamiętaj, że pieniądze to nie wszystko. Miłość, uwagę i poczucie bezpieczeństwa zapewnisz dziecku ty. Nie musicie się dublować. #FIRE #Rodzina #Wychowanie #Chrzestni

Napisałem post o weselu. O uroczystości, która cementuje związek dwojga ludzi. O miłości. O rodzinie. A Wy tylko jedno: „ILE W KOPERTĘ?” Ludzie, co się z Wami stało? Gdzie są wartości? Poza tym wychodzę z prostego założenia: gdyby młodzi chcieli, żeby goście refinansowali wesele, to podaliby numer konta. Spokojnie jednak. Nie idę z pustymi rękami. Prezent będzie. Właśnie drukuję dla młodej pary mój autorski poradnik: „Jak budować wspólny majątek i nie rozwieść się przez konsumpcję?”. Koperta będzie wypchana po brzegi. #Wesele #Miłość #Rodzina

W biurze ktoś powiedział, że pieniądze nie powinny być jedyną motywacją do pracy. Zgodziłem się. Dlatego część wynagrodzenia automatycznie przelewam na konto maklerskie. Dzięki temu motywują mnie również: - ETFy, - dywidendy, - procent składany i przyszła niezależność finansowa. Warto dywersyfikować źródła motywacji. #motywacja #finanse #inwestowanie

Uważam, że HR powinien już pierwszego dnia przekazywać nowemu pracownikowi listę osób wypisanych z PPK. Człowiek od razu wiedziałby, z kim warto się trzymać, a komu nie podawać ręki. Na szczęście u nas w firmie to ja pełnię tę funkcję. #HR #nowipraco #kulturaorganizacyjna

Mój najlepszy przyjaciel poznał dziewczynę. Ucieszyłem się. Jurek to nie był zwykły kolega, z którym można porozmawiać o meczu. To był człowiek, któremu mogłem o dwudziestej drugiej wysłać zdjęcie paragonu, a on bez żadnego wprowadzenia odpisywał: „Przepłaciłeś za pomidory. W Kauflandzie były tańsze”. Dobrze zarabiał. Nawet bardzo dobrze. Ale kiedy dostawał podwyżkę, nie zmieniał samochodu ani telefonu. Zmieniał wysokość stałego przelewu na rachunek maklerski. Kiedy wysyłał mi wiadomość „grubo dzisiaj poszedłem”, wiedziałem, że dokupił akcje jakiejś spółki, a nie zamówił dziesięć kieliszków alkoholu w klubie. Rozumieliśmy się bez słów. Dlatego kiedy zadzwonił, że poznał dziewczynę i chciałby przedstawić ją mnie i żonie, szczerze się ucieszyłem. Zasługiwał na szczęście. Na kogoś, z kim będzie mógł dzielić życie. Czynsz. Koszty dostawy. Zaprosiłem ich na sobotę. Chciałem, żeby było miło, więc już w piątek umówiłem prezentację Thermomixa i wymusiłem pokaz pizzy. Na sobotę wystarczyło ją podgrzać. Kupiłem też wino. Spędziłem 15 minut na profilu jakiegoś znawcy win, tylko po to, żeby wybrać takie z najlepszą relacją ceny do jakości. Wydałem 18,99 zł. Z własnych pieniędzy. Przyszli o osiemnastej. Jurek od progu się uśmiechał. Uścisk. Klepnięcie po plecach. - Stary, w końcu. - No, trochę się nie widzieliśmy. Potem przywitałem Mariolkę. Podała mi rękę. Paznokcie. Długie. Zrobione. Z jakimś połyskującym wykończeniem. Pierwsza lampka ostrzegawcza. Jurek od lat podzielał moje zdanie, że tego rodzaju zabieg nie dodaje dłoni żadnej użytecznej funkcji. Kiedyś sam powiedział: „Płacisz, żeby trudniej było podnieść monetę z podłogi”. Śmialiśmy się z tego przez cały wieczór. Teraz trzymał taką dłoń i wyglądał na zadowolonego. Ale nie zamierzałem nikogo oceniać na wejściu. - Rozbierajcie się, zapraszam. Jurek zdjął kurtkę. Na jego klatce piersiowej pojawiło się wielkie: HUGO. Na całą szerokość. Napis było widać z kuchni. Przez chwilę patrzyłem. Potem uśmiechnąłem się do niego. - A co ty, jakieś żarty? - Co? Wskazałem na napis. - No to. Spojrzał w dół. Uśmiechnął się niepewnie. - Nie no, wiesz... Czekałem. Przez osiem lat miał gotową odpowiedź na każde pytanie o zasadność wydatku. - Bo on ciągle chodził w tym samym - wtrąciła się Mariolka. - Mówię mu: przecież źle nie zarabiasz, kup sobie wreszcie jakieś porządne rzeczy. No i trochę go wyciągnęłam na zakupy. - A poprzednie były zniszczone? - zapytałem. - Nie, ale ile można chodzić w tych samych ubraniach? Znałem odpowiedź. Jurek też ją znał. Jeszcze rok temu wymienialiśmy zdjęcia metek, żeby ustalić, które rzeczy najlepiej znoszą wieloletnie użytkowanie. Usiedliśmy. Uznałem, że nie będę psuł wieczoru przez cztery litery. Wstawiłem pizzę do piekarnika i wróciłem do salonu. Chciałem porozmawiać o czymś przyjemnym. - Widać, że zakochany. Nawet ostatnio zapomniałeś podesłać mi struktury portfela. Uśmiechnąłem się. To była nasza tradycja od ośmiu lat. Ostatni dzień miesiąca. On wysyłał swoje zestawienie. Ja swoje. Potem omawialiśmy zmiany. - A, nie, nie zapomniałem - powiedział. - Po prostu już tak nad tym nie siedzę. Zresztą niewiele się zmieniło, bo ostatnio nie dokupowałem. Poprawiłem się na krześle. - Jak to nie dokupowałeś? Problemy w pracy? - Nie, teraz mam trochę inne wydatki. Za tydzień lecimy do Japonii. Przez chwilę patrzyłem na niego bez słowa. Potrzebowałem chwili, żeby poukładać dane. Brak zakupów do portfela. HUGO. Japonia. To przestawały być niezależne zdarzenia. Mariolka opowiadała o planie wyjazdu. Miastach, hotelach, pociągach. O restauracji, do której rezerwację trzeba było zrobić dużo wcześniej. Jurek słuchał z uśmiechem. Znałem ten uśmiech. Tak wyglądał, kiedy rynek spadał dzień przed jego miesięczną wpłatą. Teraz uśmiechał się do rezerwacji stolika. - No właśnie. Trzeba też trochę pożyć. Powiedział to Jurek. Człowiek, który na weselu odsunął ode mnie koszyk z pieczywem i powiedział: „Nie zapychaj się chlebem. Poczekaj na coś lepszego. Dałeś pięćdziesiąt do koperty”. Spojrzałem na żonę. Potem na wino. Wczoraj przez dwadzieścia minut negocjowałem z obcą kobietą drugą blachę pizzy, żeby godnie przyjąć człowieka, który właśnie powiedział, że przez ostatnie osiem lat nie żył. Złapałem się za brzuch. Żona przestała się uśmiechać. - Co ci jest? - Nie wiem. Jakoś mnie ścisnęło. Jurek pochylił się w moją stronę. - Może się położysz? Skinąłem głową. - Chyba będę musiał. Przepraszam was. Mariolka od razu zaczęła zbierać swoje rzeczy. - To my chyba w takim razie sobie pójdziemy. Nie zaprotestowałem. Jurek wstał. - Stary, odpocznij. Nadrobimy po powrocie. Przy drzwiach Mariolka powiedziała, żebym się nie przejmował. Że jeszcze będzie okazja. Że następnym razem możemy się spotkać gdzieś na mieście. Przycisnąłem dłoń do brzucha trochę mocniej. Drzwi się zamknęły. Żona przez chwilę patrzyła na mnie w milczeniu. Potem zapytała: - Już ci przeszło? Wyprostowałem się. - Brzuch tak. Z kuchni dobiegł sygnał piekarnika. Pizza była gotowa. Poszedłem wyłączyć grzanie. Wino nadal stało zamknięte na blacie. Przynajmniej tego nie zdążyłem otworzyć. - On jest szczęśliwy - powiedziała żona. - Widziałem. - To dlaczego zachowujesz się, jakby wydarzyło się coś strasznego? Nie odpowiedziałem. Wziąłem telefon. Przez osiem lat, kiedy ktoś w moim otoczeniu podejmował niezrozumiałą decyzję finansową, odruchowo pisałem do Jurka. Otworzyłem naszą rozmowę. Zacząłem wpisywać: „Stary, nie uwierzysz, co się właśnie odwaliło”. Popatrzyłem na ekran. Potem skasowałem. Nie miałem już komu tego wysłać. #przyjaźń #miłość #życie