Een ex-woke docent

A former woke teacher wrote that MP Nicole Moinat described, according to them, an established order that had lost its moral compass. The teacher stated that criminal organizations were recruiting very young people for explosions, drug trafficking, and assassinations because, according to them, juvenile offenders were hardly punished. In The Hague, according to the teacher, young criminals were primarily seen as victims of their circumstances. The teacher criticized explanations of crime based on disadvantage, personal problems, and a difficult childhood, because those explanations, according to them, obscured the responsibility of the offenders. The teacher also stated that the compassion for offenders was greater than the concern for victims. Young people deserved a second chance, according to them, but it should not outweigh the safety of society. The teacher wrote that the government, out of fear of appearing inhumane, no longer dared to set limits and that the consequences of this were borne by people who obeyed the law. #rechtstaat #criminaliteit #veiligheid (translated)

A former woke teacher wrote that Nausicaa Marbe described Rob Jetten's performance in her column as staged and lacking authority. According to the teacher, Marbe argued that Jetten's polished "Team Netherlands" rhetoric clashed with a reality that he preferred to keep out of sight. She also supposedly wrote that he emphasized freedom and tolerance mainly when it was politically convenient, and otherwise fell back on slogans, moral self-aggrandizement, and rehearsed brotherhood. #politiek #opinie #maatschappij (translated)

Letschert in a tight spot! The Jewish and Israeli students in Maastricht are stating it clearly. They are no longer carried away by the dialogue merry-go-round of the D66 Minister of Education, after spending years in her merry-go-round when she led the university. Result: an antisemitic climate and the import of hate rallies. Letschert's reward: the plush of The Hague. Read the letter below. Support these brave students who let their voice, and only their voice, be heard. Who do not bow to the established order and do not allow themselves to be exploited and misled by them. Bravo! To the Ministry of Education, Culture and Science, IJAR Maastricht has learned that Minister of Education Rianne Letschert intends to organize a meeting about Jewish students, following the recent developments at Maastricht University. As the representative organization of Jewish and Israeli students at Maastricht University, we have received no formal invitation from the minister or her ministry. Nor have we been informed about the purpose, the mandate, the intended participants, or the measures that may be considered. If the subject concerns the position and experiences of Jewish and Israeli students at Maastricht University, consultations should begin with the organization that represents these students and within the university environment where the relevant events take place. During Ms. Letschert's previous term at Maastricht University, Jewish and Israeli students and their representatives spoke with her and other members of the university administration on numerous occasions. They repeatedly expressed concerns about safety, intimidation, the campus climate, institutional decisions, and the implications of those decisions for Jewish and Israeli students. From those discussions, it appeared that consultations were taking place, but in our experience, they did not lead to measures that corresponded to the issues raised. Clear lines of accountability were also not established for what followed. This history means that the mere fact that there is again a meeting cannot be considered an achievement in itself. Other Jewish organizations and individuals elsewhere in the Netherlands may have legitimate perspectives on broader issues concerning Jewish life, antisemitism, or national policy. However, they do not represent the Jewish and Israeli students at Maastricht University and cannot replace the representative organization of the students whose campus, lecture halls, and daily living environment are directly at stake. A meeting held elsewhere, with discussion partners who do not represent these students, can be viewed as discussions with Jewish organizations, but cannot reasonably be presented as a consultation with the representative organization of Jewish and Israeli students studying at Maastricht University. For that reason, we believe that if the minister wishes to address what is happening at Maastricht University, she should come to Maastricht and engage directly in conversation with the representative organization of Jewish and Israeli students here. The location is important, as responsibility must be aligned with where the issue occurs and not be disconnected from it: the issues being discussed involve this university, the decisions being made here, and the students who experience the consequences of those decisions. Thus, consultations regarding Maastricht should take place in Maastricht and begin with those who are institutionally responsible for representing the involved students. Before such a meeting takes place, we also demand clarity about what the minister aims to achieve with it. We expect to know what questions are being investigated, what decisions or measures remain open, what responsibility the ministry will take on itself, what responsibility it expects from Maastricht University, what concrete follow-up steps are foreseen, and how the outcomes of the meeting will be recorded and communicated. Without that information, participation threatens to serve mainly as proof that consultations have taken place, rather than as a means by which those consultations can actually have an impact. Our concern, therefore, is not about whether there will be a meeting, but about the relationship between consultation and responsibility. We have previously participated in discussions, we have laid out the problems before, and our presence has previously shown that a dialogue existed. What too often has remained unclear, however, is who was responsible for acting on what was raised during those discussions and what actually changed as a result of those discussions. A representative consultation should not end once the participants leave the room, but should record who is responsible for the issues raised, what actions follow from that, and how those actions will be assessed. We remain willing to engage seriously with the minister in Maastricht. However, that consultation must take place with the representative organization of the Jewish and Israeli students whose situation is at stake, with a clear purpose, with well-defined responsibilities, and with an explicit connection between listening and acting. Anything less than that threatens only to reproduce the form of consultation, while the substance — and the responsibility for it — remains unresolved. Signed, The Board of IJAR Maastricht *link to the original letter in the tweet below #antisemitisme #onderwijs #studentenrechten (translated)

So very, very rarely are there those rare moments that remind you that you still live in the Netherlands. The Netherlands! The beautiful country where I was born half a century ago. This professor reminds me of that country: level-headed, businesslike, without ideological capers and with a clear awareness of what institutions are and are not intended for. A university is NOT a Ministry of Foreign Affairs and should explicitly NOT conduct its own foreign policy. Moreover, those who glorify violence should not be able to hide behind academic freedom or political engagement. A university has a responsibility for the safety of ALL students and for the rule of law that applies in the Netherlands. Sometimes you might almost forget that these were once completely normal premises. Not every social conflict needs to be imported by our institutions, not every radical belief deserves institutional whitewashing, and tolerance does not mean that a university may look the other way when genocidal anti-Semitic violence is glorified. This is the foundation of the Netherlands I knew: freedom, but no boundlessness; tolerance, but no capitulation; universities that pursue education and science instead of geopolitical activism. #Nederland #onderwijs #vrijheid (translated)

Het PISA-onderzoek is weer verschenen en geheel conform verwachting is de leesvaardigheid onder 15-jarigen in dit weggegeven land nóg verder gedaald. Anno 2026 kan bijna 40 procent niet meer lezen of schrijven en is dus functioneel analfabeet. Iedereen met ook maar één werkende hersencel weet natuurlijk dat het een godswonder zou zijn wanneer de huidige generaties jongeren nog net zo goed zouden presteren als die van enkele decennia geleden. Iedereen met ook maar één werkende hersencel kan bedenken wat de oorzaken van dit verval zijn. Wie dat óók kan, is PRO-kansenkoningin Marjolein Moorman, die zojuist tijdens het wekelijkse vragenuurtje brieste over alle ongelijkheid in dit land, die de bron van alle kwaad zou zijn. Waar Moorman gelijk in heeft en wat ze erkent: er zijn gebieden waar scholen staan waar kinderen niets leren. Ik ken die scholen natuurlijk: scholen waar geen normale leraar voor te vinden is, ook al betalen ze die leraar een dubbel salaris. Scholen die een dagopvang zijn, waar totale anarchie heerst, waar directies wegkijken en deugwitte schoolcoaches en pedagogen ieder wangedrag onder het linoleum vegen. Moorman kent óók de oplossing: die zag ze immers met eigen ogen in Engeland, waar ze in 2020 op bezoek ging bij een grootstedelijke school waar kansarme leerlingen uit achterstandswijken wél wat leren. Daar werd echter pijnlijk duidelijk wat Moorman stiekem veel belangrijker vindt dan haar eigen stokpaardje van gelijke kansen: Moorman wil dat de kansarme kindjes vooral ‘hun eigen karakter’ behouden. Wat ze daarmee precies bedoelt, laat zich raden. Links deugracisme pur sang. Wat Moorman anno 2026 wil, is wat ze altijd al wil: meer, meer, méér geld pompen in de afvoerputten met een bordje ‘school’ boven de deur, zodat de volgende generatie stemgerechtigde staatsinfuusafhankelijken met een heel klein beetje geluk nog nét de letters van haar naam weet te herkennen op het stembiljet. We hebben een mooie toekomst achter ons en het komt niet meer goed. Er zal een tweedeling ontstaan waarbij rijklinkse PRO-stemmers hun kindjes naar een dure privéschool sturen terwijl het openbaar onderwijs kindjes uit arme gezinnen nóg verder laat afglijden, welke afkomst, huidskleur of geloof ze ook hebben. De kansengelijkheid van Moorman is niets meer of minder dan een ultieme exercitie in hypocrisie. #Onderwijs #Leesvaardigheid #Gelijkheid

Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt. #Israël #antisemitisme #geopolitiek

Knettergestoord: ons tiktokkabinet verbiedt vanaf 22 september de handel in goederen uit Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogvlakte. Dat die maatregel inhoudelijk volstrekt absurd is, laat ik hier even buiten beschouwing. Interessanter is wat het kabinet Jetten er zélf mee zegt te willen bereiken. Het gaat hier namelijk niet alleen om die fles wijn, een zak dadels of souvenirs die straks niet meer mogen worden verkocht. De regering wil met deze koekwauserij nadrukkelijk óók een politiek signaal afgeven. De juridische werking mag dus nauwkeurig geografisch zijn afgebakend, de politieke betekenis reikt véél verder dan de verboden goederen zelf. Over deze kwestie gaat het essay van politicoloog Eliyahu Sapir. Politieke statements hebben namelijk de neiging zich uit te (laten) smeren. Eerst richt kritiek zich bijvoorbeeld op een regering of een politicus, vervolgens gaat het over de vertegenwoordigers van een staat, daarna over mensen en instellingen die ermee verbonden zijn. Uiteindelijk kan de oorspronkelijke verantwoordelijkheid geheel uit het zicht verdwijnen, terwijl het negatieve oordeel zélf intact blijft. Wat dus begon met wat iemand deed, eindigt dan bij wie of wat iemand anders is. In Nederland is dit gevaarlijke verschijnsel allang geen theoretisch risico meer, zo weten we inmiddels. Bij de herdenking van Loods 24 begon de controverse bij de Israëlische ambassadeur, maar deze verschoof al snel naar de Joodse organisatoren, en uiteindelijk naar de herdenking zélf. Een hoveniersbedrijf weigerde voor een Joodse gemeente te werken vanwege Gaza. Lenny Kuhr werd aangesproken op haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Stolpersteine van in de Holocaust afgeslachte Joden werden met Gaza en Palestina verbonden. Op het standbeeld van Anne Frank werd “Gaza” geklad. Anne Frank heeft nooit een Israëlische regering gekozen en geen Israëlisch beleid verdedigd, want Israël bestond tijdens haar leven niet, althans niet in de vorm van de huidige staat. Op dit punt is letterlijk iedere politieke verantwoordelijkheid verdwenen. Alleen het Joods-zijn resteert nog als verbinding waarlangs het oordeel aan de wandel gaat. Ook Frans Timmermans liet onlangs zien hoe gemakkelijk zo’n perverse verschuiving plaatsvindt. Hij begon bij ‘rechts’ in Israël, maar kwam via ‘wij Joden’ terecht bij de grootouders en overgrootouders die in de Holocaust werden vermoord. Een oordeel over contemporaine politieke actoren werd daarmee verbonden aan Joods-zijn. Het is werkelijk gênant: dit kabinet weet dit natuurlijk allemaal. Minister Van Oosten erkende dat Joodse Nederlanders en Joodse instellingen op de oorlog in Gaza worden aangesproken, óók wanneer zij duidelijk andere opvattingen hebben. De antisemitisme-taskforce van het kabinet stelde expliciet dat Joden nóóit individueel of collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor het handelen van de staat Israël. Yeşilgöz constateerde dat vrijwel ieder aspect van Joods-zijn inmiddels aanleiding kan worden voor bedreiging, agressie of geweld. De overheid heeft de grens tussen kritiek op Israël en het collectief verantwoordelijk maken van Joden dus zelf geïdentificeerd. Desondanks kiest dit kabinet er bewust voor om niet alleen een juridische maatregel te nemen, maar om daar zo veel mogelijk signaalwerking aan te verbinden. Dáár zit de ultieme hypocrisie. Je kunt niet aan de ene kant een taskforce optuigen omdat woede over Israël steeds opnieuw bij Nederlandse Joden terechtkomt, en aan de andere kant een maatregel nemen die beoogt een statement te zijn dat verder gaat dan de reikwijdte van de maatregel zelf. Om dan vervolgens, zodra dat statement opnieuw via Israël, Zionisme, Joodse instellingen en Joodse verbondenheid richting individuele Joden afreist, te doen alsof de overheid daar niets mee te maken heeft. Het masker is gevallen en gebroken. De scherven zijn vlijmscherp en meedogenloos. Lees en leer. Link in onderstaande tweet. #Israël #antisemitisme #politiek

Dit land is zo verschrikkelijk stuk: het kabinet wil vanaf 22 september producten uit Joodse gemeenschappen in Judea, Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golan verbieden. Wie een fles wijn, pot techina of souvenir uit de Oude Stad meeneemt, kan in theorie tot zes jaar cel krijgen. De regering sloeg de gewone internetconsultatie over, kreeg waarschuwingen dat handhaving nauwelijks uitvoerbaar is en onderzocht niet eens wat de boycot doet met palestijnse werknemers die van deze bedrijven afhankelijk zijn. Maar dát is kennelijk bijzaak: het kabinet noemt vooral het “stevige politieke signaal”. Symboolpolitiek, juridisch gerommel en Joden die de rekening krijgen. Nederland 2026. Het is om te janken. https://t.co/pw20VA5mBB #Israel #Boycot #Politiek

Loods 24 is de plek in Rotterdam waar duizenden Joden werden samengebracht voordat zij werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen. Jaarlijks worden hier de vermoorde Rotterdamse Joden herdacht, onder wie 686 kinderen. Dat antisemieten uit alle krochten van de hel elkaar altijd weten te vinden is geen nieuws. Hoe bestuurders daarop reageren, is wél nieuws. Althans, dat zou het moeten zijn. De blog van dr. Eliyahu Sapir is een must-read voor iedereen die de volledige betekenis van deze kwestie wil doorgronden. Waar het misgaat, is dat ‘Israëlkritiek’ wordt ingezet om zeggenschap op te eisen over een Joodse herdenking. Een herdenking van vermoorde Joden en Joodse kinderen verandert daarmee van een moment van collectieve rouw in een podium waarop hedendaagse politieke eisen worden afgedwongen. De slachtoffers van de Holocaust krijgen achteraf een politieke stem toegeschreven die zij nooit hebben gehad. Daarmee ontstaat een uiterst perverse verschuiving: politieke partijen, wijkraden en organisaties claimen niet alleen het recht om aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur af te wijzen, maar óók om te bepalen wie mag deelnemen aan een Joodse herdenking. Een deel van de analyse richt zich op de rol van burgemeester Carola Schouten. Haar reactie veranderde de aard van het conflict. In plaats van de brutale boycotters verantwoordelijk te houden voor de ontstane polarisatie, verklaarde zij ‘begrip te hebben voor de zorgen over de waardigheid van de herdenking’ en kondigde zij overleg aan met de organisatoren. Niet langer was de boycotdreiging het onderwerp van discussie: de aanwezigheid van de Israëlische ambassadeur werd geframed als iets dat ‘opgelost’ zou moeten worden. De activisten kregen zo krankzinnig genoeg het mandaat van gatekeepers van deze Joodse herdenking. Dit is dus hoe institutionele normalisering werkt. Niemand claimt formeel regie over de herdenking, maar door politieke druk en bestuurlijk overleg ontstaat een nieuwe werkelijkheid waarin Joodse organisaties zich zouden moeten verantwoorden. De verantwoordelijkheid verschuift van degenen die antisemitische haat prediken naar de organisaties die de herdenking van de slachtoffers van de ultieme antisemitische haat houden. Sapir schrijft ook over de kramp waarin Nederlandse Joodse organisaties terecht zijn gekomen. De organisaties benadrukten na de antisemitische eisen dat de ambassadeur niet-politiek aanwezig zal zijn én zij boden ruimte voor een mogelijke dialoog. Deze reflex laat zien hoe verstikkend en dwingend de institutioneel-antisemitische druk inmiddels is geworden. De kern van het nu-antisemitisme: Joden in Europa worden geaccepteerd als slachtoffers van het verleden, maar die acceptatie verdampt meteen zodra Joodse continuïteit zichtbaar wordt in de vorm soevereiniteit en zelfbeschikking. Levende Joden worden gedwongen afstand te nemen van de Joodse staat, want ánders… Nu-antisemitisme ontstaat wanneer beschuldigingen richting Israël worden vertaald naar voorwaarden waaraan Joodse herdenkingen moeten voldoen om nog op bestuurlijke steun te kunnen rekenen. Schouten kan zich niet beroepen op neutraliteit. Wanneer de gemeente haar aanwezigheid afhankelijk maakt van wijzigingen in het programma van een Joodse herdenking, wordt Schouten immers zélf onderdeel van de druk die wordt uitgeoefend. Haar taak is nadrukkelijk niet om te bemiddelen, maar om de brutale gatekeeperitis van nu-antisemieten als antisemitisch af te wijzen. Link naar blog in onderstaande tweet. 1/2 #antisemitisme #Holocaust #Joodseherdenking

Beste mevrouw Moorman, Vanuit de hemel hoorde ik uw oproep om ervaringen te delen over wat u zo graag de ‘manosfeer’ noemt. Graag deel ik mijn verhaal, aangezien u een nogal ernstige blinde vlek lijkt te hebben. Met droge ogen, veel pathos en vol overtuiging heeft u het over de positie van meisjes en vrouwen, terwijl achter u demonstratief een vlag hangt die symbool staat voor de islamitische doodscultuur die mij als jonge vrouw het leven heeft gekost. Ik ben afgeslacht door mijn vader en twee broers omdat ik ‘te westers’ was. Ik wilde geen hoofddoek meer dragen, me niet langer gedwongen bedekken. Ons gezin kwam uit Syrië. In Nederland maakte ik kennis met vrijheden voor meisjes die onder het juk van Allah en zijn profeet volstrekt ondenkbaar zijn. Ik maakte kennis met Nederlandse jongens die u vandaag collectief voor de bus gooit als een soort maatschappelijk probleem en die u via een perverse omkering mee-framet voor het leed dat mij werd aangedaan. Mijn moordenaars luisterden niet naar Andrew Tate. Zij hadden nooit van de manosfeer gehoord. Zij lazen geen zelfhulpboeken en zij luisterden geen podcasts over supremacistische mannelijkheid. Mijn leven werd niet verwoest door Nederlandse jongens. Mijn leven werd me afgenomen door beestachtige aanhangers van een patriarchale religieuze cultus, waarin iedere vrouwelijke autonomie als een bedreiging wordt gezien. De aandacht die hard nodig is om échte vrouwenhaters te bestrijden verdwijnt door uw manosfeerobsessie verder uit beeld. U verschuift het debat naar een politiek correcte collectieve vijand die niemand in Den Haag echt ongemakkelijk maakt. Ondertussen blijven meisjes die gevaar lopen binnen gesloten gemeenschappen vrijwel onzichtbaar. Miljoenen Nederlandse jongens groeien op tot fatsoenlijke mannen, behandelen vrouwen met respect en bouwen gewoon een gezin en een toekomst op. Waarom moeten juist zij collectief verdacht worden gemaakt? We weten natuurlijk waarom: de werkelijkheid wordt aangepast aan uw ideologisch gewenste narratief, in plaats van dat het narratief wordt aangepast aan de onwelgevallige werkelijkheid. Misschien moet u eens aan deskundigen vragen hoeveel vrouwen bescherming nodig hebben tegen eergeweld. Misschien moet u eens onderzoeken hoeveel opvangplekken gevuld zijn met slachtoffers van patriarchale cultuurpatronen. Misschien moet u eens luisteren naar vrouwen die daadwerkelijk hun leven niet zeker zijn door religieuze vrouwenhaat. Ik kreeg geen tweede kans. Ook niet van u. #manosfeer #vrouwenrechten #patriarchaat

Prima vragen van Diederik Boomsma en Annabel Nanninga, die de opportunistische deugdrang van onze D66-minister van OCW aan de orde stellen. Ik geloof persoonlijk geen seconde dat La Letschert per ongeluk met de lange arm van de Moslimbroederschap aan tafel is beland. Ongetwijfeld weet Letschert met wie zij zaken doet. Men kan mij niet wijsmaken dat zij niet wist dat de MSA deel uitmaakt van een internationaal netwerk rond FEMYSO en de Moslimbroederschap. Kennelijk vormt dat voor haar geen enkel probleem. Dit is overigens dezelfde minister die bijzonder weinig deed voor Joodse studenten en medewerkers die in de knel kwamen na de eindeloze palestinisering van de Universiteit Maastricht, waar zij eerder bestuurder was. Het verbaast mij dan ook totaal niet dat zij liever enthousiast aanschuift bij organisaties die pseudoslachtofferschap tot politiek instrument hebben verheven, dan dat zij iets doet aan het antisemitisme dat de academische wereld, mede dankzij diezelfde organisaties, overspoelt. De Instagrampost van Letschert laat bovendien mooi zien hoe het vocabulaire van de ‘softe’ jihad zich voortdurend ontwikkelt. Eerst ging het over islamofobie en moslimhaat, vervolgens over discriminatie en racisme, maar inmiddels bewegen we richting de eis om “je thuis te voelen”. Een volledig subjectief begrip dat de basis vormt voor wéér nieuwe eisen en wéér verdere aanpassingen van ons onderwijs. In de interactie tussen Letschert en de MSA zien we het mechanisme van circulair cliëntelisme in volle glorie terug. Islamitische dawa-activistische organisaties produceren eindeloze claims over achterstelling en ongelijkheid. Progressieve bestuurders benutten deze claims voor de gebruikelijke fotomomentjes en gaan mee in de gestelde eisen. Vervolgens begint hetzelfde riedeltje opnieuw. Dezelfde organisaties blijven slachtofferschap cultiveren, stellen weer nieuwe eisen en progressieve bestuurders kunnen vervolgens weer vinkjes zetten bij hun ideologische opvattingen over diversiteit, gelijkheid en inclusie. De studenten van de MSA zijn natuurlijk totaal niet bezig met het emanciperen van hun middeleeuwse fascistische ideologie. Zij zijn bezig met het islamiseren van onze universiteiten en de academische wereld. Ik kan nauwelijks wachten op de ongetwijfeld ontwijkende antwoorden van onze minister op de schriftelijke vragen: #D66 #Onderwijs #Antisemitisme

Fantastisch nieuws: “Den Haag moet zich aan spreidingswet houden, rechter wijst bezwaren gemeente af”, zo las ik vandaag in de media! De rechter heeft groot gelijk dat hij Den Haag verplicht om méér asielzoekers op te nemen. Vandaag liep ik toevallig in de wijk Benoordenhout. Wát een enorme eye-opener was dat! Er zijn in Den Haag kennelijk nog altijd gebieden waar een schrijnend gebrek aan diversiteit en inclusie heerst. De saaiheid was voor mijn doorgewinterde, hyperalerte multicultbrein bijna niet te verdragen. Op de terrasjes van de vele exclusieve traiteurs, luxe lunchrooms en dure delicatessenwinkels zag ik uitsluitend bleekscheterige mensen die door extreemrechtse fascisten mogelijk als ‘oorspronkelijke Nederlanders’ zouden kunnen worden geframed. Een afgrijselijk stigma waar natuurlijk niemand op zit te wachten! Nergens werd ik van de stoep gereden door jongeren op fatbikes. Ik telde nul hoofddoeken, niet bij vrouwen en niet bij meisjes of peuters. Ik zag geen baarden in jurken en ook was er nergens die typische subsaharaanse gezelligheid. Ik hoorde maar één taal en omdat ik die taal perfect kon verstaan, raakte ik al snel compleet overprikkeld door alle dodelijk beleefde gesprekken. Dat de multicultureel gedepriveerde bewoners een enorm gemis en een forse achterstand ervaren, vormt ongetwijfeld de belangrijkste reden waarom zij uitsluitend D66, Volt, PvdA-GroenLinks en zélfs Partij voor de Dieren stemmen. Zij verlangen logischerwijs zó naar verrijking. Zij smachten naar de ervaringen die mijn deel van Den Haag al decennialang dag en nacht mag meemaken. De gemeente heeft deze mensen veel te lang in een parallelle samenleving van rust, veiligheid en voorspelbaarheid opgesloten. Gelukkig heeft de rechter nu ingegrepen. Volgens het vonnis moet Den Haag meer asielzoekers opnemen, omdat maatwerk per gemeente ‘niet werkbaar’ is. Een uitspraak die hoop geeft aan iedereen die gelooft in gelijke kansen op intersectionele dynamiek. Ik als progressieve wereldburger gun de bewoners van Benoordenhout hetzelfde bruisende straatleven dat wij al jaren kennen. Ook zij verdienen de kans om hun kinderen met een geheel verrijkte woordenschat thuis te zien komen. Ook zij verdienen kennismaking met nieuwe vormen van straatcultuur, alternatieve opvattingen over vrouwen én de spanning van onverwachte verbindingen in de openbare ruimte. Ook zij hebben recht op de politiehelikopter en de levendige handel aan drugs in de straat. Een bescheiden AZC vormt daarom slechts de eerste stap. Persoonlijk pleit ik voor een aantal conservatieve moskeeën met versterkte gebedsoproepen, een permanente fatbike-voorrangsregeling, een shishalounge met educatieve functie en een jaarlijks festival waar bewoners ontdekken hoe zij kunnen twerken én hun dochters kunnen bedekken. Ik pleit voor radicale inclusiegelijkheid. Deze rijklinkse wijk mag geen seconde langer slachtoffer zijn van ongewenste shitstalgia en overmatige witheid. https://t.co/rylDVBlTKT #Inclusie #Diversiteit #Asielzoekers

Oh Nederlanders, wat hebben we toch een gigantisch probleem met geïnstitutionaliseerde Jodenhaat. Wat hebben we toch een schrijnend gebrek aan historisch inzicht en lerend vermogen. De podcast met de auteurs van de absolute must-read ‘Het 7 oktober-effect’, dr. Amanda Kluveld en dr. Eliyahu Sapir, biedt belangrijke inzichten. De positie van Joodse studenten en medewerkers binnen de Nederlandse universiteiten is sinds de gruwelijke pogrom van Hamas op Israëlische Joden ernstig verslechterd. In ieder ontwikkeld westers land, in iedere vrije samenleving, zou ieder weldenkend mens natuurlijk precies het omgekeerde hebben verwacht, namelijk steun voor de beschaving en afschuw voor het genocidale neofascisme dat zich vermomt als Palestinisme. Maar helaas: er woedt een oorlog die gericht is op de vernietiging van Israël, op de uitroeiing van de Joden van de rivier tot de zee. En precies die oorlog wordt óók uitgevochten op de Nederlandse campus. De onderliggende mechanismen zijn niet nieuw: Joodse studenten en medewerkers trekken zich terug, verbergen hun identiteit en verliezen ieder vertrouwen in juist de instituties die hen zouden moeten beschermen. Oók binnen de Joodse gemeenschap zelf leidt de huidige situatie tot spanningen. Een deel van het Nederlandse Joodse leiderschap zucht onder de druk van bestuurders, politici en de heersende deugdynamiek binnen de gevestigde orde. De groepsdruk om je uit te spreken vóór Palestina blijkt enorm. Zo beschrijft Sapir hoe studenten werden geacht hun handen in rode verf te dompelen als uiting van solidariteit. Wie daar niet aan meedeed, liep het risico op sociale uitsluiting en op vijandigheid. Het meest schrijnende is misschien nog wel de vanzelfsprekendheid waarmee dit alles plaatsvindt. Joodse studenten die hun studie opgeven, zonder dat iemand vraagt waarom. Medewerkers die collega’s en vrienden verliezen. Joden die opnieuw gedwongen worden om zichzelf onzichtbaar te maken. Het wordt de hoogste tijd dat iedere gezond verstand-Nederlander, hoog opgeleid of niet, opstaat en onvoorwaardelijk vóór, achter en naast de Joodse gemeenschap gaat staan. We moeten duidelijk maken dat de huidige zio-gaschamberlighting onaanvaardbaar is en dat geen énkele Jood gedwongen mag worden zich uit te spreken vóór of tegen wat dan ook, waar dan ook en door wie dan ook. Want wanneer Joden zich niet meer veilig voelen, is dat altijd een teken dat er iets fundamenteel mis is met de samenleving waarin zij leven. Link: https://t.co/P39Hydui0W Fragment: #Jodenhaat #Solidariteit #Universiteiten

Ook PalliePaul de LinksLeeuw kan per direct de deugtering krijgen. Dat die lul maar op een flotillaschuit mag stappen, Gaza mag bereiken en daar door zijn Hamatties de 7 oktoberistische behandeling mag ontvangen die deze treurtarrel verdient. Wéér een masker minder, weer een openlijke opportunist erbij: “Je hebt je de afgelopen maanden niet heel expliciet uitgesproken over het Eurovisiesongfestival, terwijl dat wel een onderwerp is dat je na aan het hart ligt. Je hebt zelfs in de jaren negentig het commentaar gedaan. “Ik vind het heel goed dat AvroTros een daad heeft willen stellen en zegt: wij stáán ergens voor. Maar tegelijkertijd moet je ook constateren dat het statement weinig effect heeft gehad. Ik ben benieuwd of er een nieuwe discussie losbarst nu Israël in internationale wateren de flotilla heeft tegengehouden en de opvarenden op een verschrikkelijke manier heeft behandeld. Ik vind dat Israël, om die redenen, uitgesloten moet worden. Net zoals dat met Rusland is gebeurd. De aanslagen op 7 oktober 2023 waren vreselijk. Maar Israël is een agressor, hoe je het ook wendt of keert.” 🤮🤮🤮 https://t.co/Wvt4gYyGij #Gaza #Israël #Eurovisie

Dit land is zo, zó ontzettend kapot: “Miljarden worden lukraak uitgegeven aan nieuwkomers, mensen die niets voor dit land betekend hebben. En voor miljarden wordt er lukraak gesneden in de zorg aan onze ouderen, terwijl zij ons mooie land hebben opgebouwd. Het is schandalig. Wekelijks belanden er verwaarloosde ouderen in het ziekenhuis, onderkoeld of soms in hun eigen ontlasting. Onze ouderen huilen letterlijk om het eten wat ze voorgeschoteld krijgen, terwijl asielzoekers dagelijks getrakteerd worden op een lopend buffetje.” - Tamara ten Hove, DNA/Groep Markuszower Het is gekmakend! #OuderenZorg #Beleid #Verandering

Nee: het is niet mijn gewoonte om foto's te maken van andermans kinderen. Het is al helemaal niet mijn gewoonte om foto's van andermans kinderen online te plaatsen. Maar als ik vertel over de hijabisering van kleuters en peuters in mijn omgedemografiseerde, omgeculturaliseerde en omgereligieuseerde stad, dan leidt dat steevast tot opmerkingen als: "Uuh, this didn't happen" en andere verdachtmakingen. Feit is dat het wél gebeurt, en hoe. De opkomst van het gehoofddoekte meisje-onder-de-negen is niet te stuiten. Absoluut dieptepunt: vorig jaar spotte ik een ingezwachteld peuterhoofdje in een buggy. Alles in mij schreeuwt dat ik de ouders moet aanspreken. Dat ik Veilig Thuis moet bellen. Dat ik het kind in kwestie moet bevrijden en ter plekke adopteren. Maar ik weet dat dit totaal geen zin heeft. Het aantal gevallen van meisjesbesnijdenis en gedwongen uithuwelijking stijgt. Natuurlijk is het ontzettend racistisch, fascistisch en extreemrechts om te veronderstellen dat óók dit kleine meisje tot de risicogroep behoort. Misschien zal zij zich als tiener willen ontworstelen aan het middeleeuwse patriarchaat dat haar ouders hebben geïmporteerd in plaats van ervoor te vluchten. Zal haar grote broer de eer van de familie dan verdedigen? Kijk! Wéér zo'n vooroordeel van mij! Ik woon inmiddels tien jaar in mijn huidige stad en in die tien jaar is het aantal minderjarige hijabdraagsters vertienvoudigd. Hetzelfde geldt voor baardmannen in gebedsjurken. Je vraagt je af wat deze bewoners hier doen dat ze niet veel beter in de Dar al-Islam konden doen. Als je de noodzaak voelt om je kleuter te bedekken vanwege opgewonden mannen, dan vraag ik me af of je niet óók beter hier vandaan kunt vluchten. Ondertussen woedt er het zoveelste taaloorlogje dat moet bepalen wie wel of geen mogelijke Forum-fascist is. De oorspronkelijke Nederlander bestaat niet, maar wacht: iedere oorspronkelijke Nederlander is tegelijkertijd wél een mogelijke Forum-fascist. Ondertussen woon ik in een apartheidswijk waar ik, als ondefinieerbaar burgerservicenummer droom van een eigen staat: een staat waar vrijheid, gelijke behandeling en tolerantie kernwaarden zijn én blijven. #vrijheid #gelijkebehandeling #tolerantie

We hebben in dit land te maken met de hegemonie van extreem links. Een hegemonie die zich nooit uitbetaalde in electorale meerderheden en die zich nooit uitte in democratisch succes. De hegemonie van extreem links is gestoeld op decennia aan deuglaster aan het adres van alles en iedereen rechts van extreem links. De lange mars door de instituties, die roodgroene sluipguerrilla binnen de ambtenarij, de media, de rechtspraak en ngo’s, was en is een doorslaggevend succes. Van de representatieve democratie zoals die bedoeld is, is weinig meer over. Ieder mens met gezond verstand krijgt de les gelezen, wordt de maat genomen en keihard gecensureerd (of erger) door de roodgroene garde. De Nederlandse kiezer kiest al jaren rechts, maar de democratische meerderheid heeft niets te vertellen. De democratische meerderheid is de underdog. De democratische meerderheid vormt slechts het ineffectieve verzet van deze tijd. Gevolg: het hallucinante debat van gisteren. Gidi Markuszower wees hypocriet Jesse Klaver op de schaamteloze geweldscultuur en extremistische sympathieën binnen vingerwijzend GroenLinks: het romantiseren van Pol Pot door Pro-patriarch Paul Rosenmöller, het binnenhalen van geweldsactivist Wijnand Duyvendak als adviseur, Hamassers die Amsterdamse bestuurders vriendelijk bedanken voor hun steun en de warme politieke connecties rond moordenaar Volkert van der Graaf. De lange mars-wandelaars zijn al heel lang ingehaald door de realiteit. Burgers zien zelf hoe activistische rechters, ideologische ambtenaren, gesubsidieerde ngo’s en propagandistische mediafiguren een kongsiaans ecosysteem vormen dat afwijkende meningen actief probeert uit te bannen. De vraag is hoe we ervoor zorgen dat we ons laatste beetje vrijheid niet verliezen. #Democratie #Vrijheid #ExtreemLinks