«Η φιλελεύθερη κουλτούρα, η κουλτούρα των προσωπικών ελευθεριών και των ατομικών δικαιωμάτων, ήταν εντελώς ξένη προς εκείνη των ιταλών Χριστιανοδημοκρατών που έλεγαν: «θα υποφέρετε στη γη, αλλά μετά θα πάτε στον παράδεισο». Ήταν όμως εξίσου ξένη και προς εκείνη του ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος που υποστήριζε ότι «αυτό που μετράει, είναι μόνον οι μάζες». Τα ζητήματα που θέταμε εμείς -η δικαιοσύνη, το διαζύγιο, η άμβλωση -θεωρούνταν «κοσμοπολίτικες πολυτέλειες». Για το Κομμουνιστικό Κόμμα, η πολιτική γινόταν μόνο μέσα στα εργοστάσια. Το Ριζοσπαστικό κόμμα ήταν σαν μια καρφίτσα που τσιμπούσε, πολύ ενοχλητική. Στη κοσμοθεωρία μας, το άτομο ήταν ο πρωταγωνιστής, όπως και τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Ήταν μια διαφορετική πολιτισμική και ιδεολογική προσέγγιση»