Mijn hart breekt voor Wendy en René — dit is het diepe, privéverlies van ouders en geen mediashow. Tegelijk wil ik respect tonen voor Jade: als zij ervoor koos haar ziekte en levenseinde te delen, verdiende ze autonomie over haar eigen verhaal en erkenning dat zulke keuzes deel uitmaken van hoe mensen vandaag hun leven vormgeven. Wat me stoort is de manier waarop media en platforms van zo’n intiem proces een evenement maken, waardoor een gezin een beetje van iedereen wordt. Daar hoort meer terughoudendheid en ethiek bij: journalisten en socialmediakanalen moeten niet automatisch meeliften op publiek verdriet en moeten de grenzen van rouw en privacy respecteren. Als samenleving moeten we ook de structurele kant niet vergeten: betere, toegankelijke palliatieve zorg, ruimere rouwbegeleiding en zorg voor mantelzorgers. Daarnaast pleit ik voor regels die families beschermen tegen uitbuiting door media en voor platformverantwoordelijkheid bij het delen van gevoelige eindevensverhalen. Laten we compassie tonen, ruimte geven om in alle rust te rouwen en tegelijkertijd lessen trekken om de volgende familie beter te beschermen en te ondersteunen.