Search

🚨 Today we asked something very simple about the filling up in Tempes: Pavlos Marinakis had declared that the "work" was done to lift the carriages and find people alive. Adonis Georgiadis said that voices and cries could be heard. Makarios Lazaridis said it was a matter of human lives. 📌 However, the official report states that the last trapped survivors had been freed by 00:20. When large cranes and a bulldozer started arriving around 04:00, the operation was now about retrieving bodies. ❓ So we asked: Were you uninformed about what had really happened or were you consciously lying that the cranes were going to retrieve living people? ❌ To this question, the government spokesman did not respond. 🎯 Instead of answering, he followed the classic tactic: He tried to divert the discussion, attacking the journalist who posed the question, talking again about "career" and "weaponizing" human pain. ❓ But who is really making a career out of this case? The journalist who asks what the relatives want to be asked or a government spokesman who is paid to defend the government's positions? 💬 We are neither paid based on whether the government does well nor do we have any interest in whether a government that defends what happened after the accident will communicate well. Another ⚠️ And most importantly: these questions are raised by the relatives themselves. How is it that the one who conveys the relatives' question is "weaponizing" their pain, while the one who represents a government that treats the relatives as opponents (according to their statement) appears to be the one who respects human pain? 🔴 Then he said something else. That then he "had no such authority." And immediately afterward claimed that later he simply "transfers the real data as they are." ❓ But if he had no authority and did not know what had happened on the ground, how did he know that the work was done to find people alive? ⚖️ Here there are two possibilities. Either they did not know what had really happened and yet they spoke publicly with certainty. Or they did know. One is a huge issue of criminal incompetence. The other is much worse. 🕯️ And we are talking about a case in which there are people mourning their children and relatives. 🔎 That’s why we insisted. We asked him again, now that there is an official report: Do you still insist that the specific work was done to find people alive? Do you still stand by what you said then? ❌ He did not answer there either. ⚽ And then the familiar refrain followed. The ball is in the stands. 🎭 The classic Machiavellian tactic: I do not answer today to what you are asking me. I load it onto a third party and preferably into an indefinite future, when perhaps I won’t even be here to bear the political cost of the answer. ⚖️ The "independent" Justice will decide. Somehow. Somewhere. Someday. 📍 In short: you ask him if he acknowledges that the government made inaccuracies about the filling up and if he still defends what he said then. And instead of answering, he tells you that Justice, somehow, somewhere, someday, will decide. #Τεμπη #Τεμπη_εγκλημα #Τεμπη #Δικαιοσυνη #Ερωτηματα (translated)

Βρισκόμαστε στο Scriptorium (το γραφείο αντιγραφής) της Μονής Στουδίου, στην Κωνσταντινούπολη του 834 μ.Χ. Αδελφός Ιλαρίων, ένας νεαρός μοναχός και αντιγραφέας, αισθάνεται εξαντλημένος από την ορθοστασία και την προσπάθεια. Όμως δεν μπορεί να σταματήσει. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματά από πάνω του ο Μάγιστρος Θεόδωρος, ο αυστηρός επιβλέπων (βασικά ο Βιβλιοφύλακας) του μοναστηριού. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει. Ο Ιλαρίων έχει μπροστά του έναν αρχαίο, φθαρμένο πάπυρο του 4ου αιώνα π.Χ. γραμμένο σε συνεχή μεγαλογράμματη γραφή χωρίς κανένα κενό. Η αποστολή του είναι ιστορική: πρέπει να μεταφέρει το κείμενο σε μια νέα περγαμηνή, χρησιμοποιώντας τη νέα, γρήγορη μικρογράμματη γραφή και τοποθετώντας, για πρώτη φορά συστηματικά, τόνους και πνεύματα. Τα μάτια του είναι κόκκινα από την κούραση. Διαβάζει τη γεμάτη κεφαλαία σειρά: "...ΟΥΚΕΣΤΙΝΑΝΘΡΩΠΟΣ..." Το μυαλό του θολώνει. Πρέπει να πάρει μια απόφαση. Σκέφτεται το νόημα του κειμένου του Αριστοτέλη. Βουτάει την πένα στο μελάνι και γράφει στη νέα περγαμηνή: "οὐκ ἐστὶν ἄνθρωπος"... Ο Μάγιστρος Θεόδωρος στέκεται από πάνω του, παρατηρώντας τη σελίδα με ένα μικρό κερί. Ξαφνικά, το βλέμμα του παγώνει στο σημείο που μόλις χαράχτηκε. Κοιτάζει τον Ιλαρίωνα στα μάτια με αυστηρότητα, δείχνει με το δάχτυλό του τη λέξη και μένει σιωπηλός, περιμένοντας από τον νεαρό μοναχό να καταλάβει μόνος του τι έκανε. ---------------------- Ίσως να καταλάβατε τι λάθος έκανε ο κουρασμένος μοναχός που μόλις δυο μέρες πριν είχε γράψει απελπισμένος στην άκρη της περγαμηνής που δούλευε : "Ἡ γραφὴ αὕτη ἐστὶ βάσανος τῷ ἀναγινώσκοντι, ἀλλὰ τριπλή βάσανος τῷ γράφοντι· τό μελάνι κακό, τό πετσί σκληρό, κι ο τόνος πήγε στραβά. Ἐλέησόν με, Κύριε..." Στην κλασική αρχαιότητα, οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν τόνους. Η γραφή ήταν αποκλειστικά μεγαλογράμματη και συνεχής. Οι φυσικοί ομιλητές δεν χρειάζονταν σημάδια, διότι η αρχαία ελληνική δεν ήταν μια γλώσσα έντασης (όπως η σημερινή για παράδειγμα), αλλά μια μουσική γλώσσα. Όταν ένας αρχαίος Έλληνας διάβαζε ένα κείμενο, αυτό δεν λειτουργούσε απλώς ως γραφή, αλλά ως μια ιδιότυπη μουσική παρτιτούρα. Τα σημάδια που εφευρέθηκαν αργότερα δεν ήταν γραμματικοί κανόνες, αλλά μουσικές νότες που καθοδηγούσαν το ύψος της φωνής: - Η Οξεία ( ΄ ) ήταν μια ψηλή νότα, που ανέβαζε τη φωνή κατά ένα μουσικό διάστημα μιας πέμπτης καθαρής. - Η Βαρεία ( ̀ ) ήταν η βασική νότα, που κρατούσε τη φωνή στο χαμηλό, φυσικό της επίπεδο. - Η Περισπωμένη ( ͂ ) ήταν ένα μουσικό legato, ένας κυματισμός όπου η φωνή ξεκινούσε από ψηλή νότα και γλιστρούσε προς τα κάτω στην ίδια συλλαβή (γι' αυτό και έμπαινε μόνο σε μακρά φωνήεντα που είχαν τη χρονική διάρκεια να υποστηρίξουν αυτό το ηχητικό κύμα). Για να καταλάβουμε πώς λειτουργούσε η γλώσσα, αρκεί να δούμε τη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι οι αρχαίοι για τον τονισμό: "Προσωδία" (από τις λέξεις προς + ᾠδή, που σημαίνει τραγούδι). Για τους αρχαίους Έλληνες, η προσωδία ήταν κυριολεκτικά "το τραγούδι που συνοδεύει τον λόγο". Αυτή η λεκτική μελωδία δεν ήταν ίδια σε όλη την Ελλάδα. Κάθε διάλεκτος είχε τη δική της "παρτιτούρα". Η διάλεκτος των Σπαρτιατών (η Δωρική) ακουγόταν στους υπόλοιπους Έλληνες ως η πιο βαριά και τραχιά. Οι Σπαρτιάτες είχαν την τάση να κρατούν τη φωνή τους χαμηλά και να "σπρώχνουν" τη μουσική τους νότα προς το τέλος της λέξης (π.χ. έλεγαν ανθρώποι αντί για άνθρωποι ή πατερώ̃ν αντί για πατέρων), δίνοντας στην ομιλία τους έναν ρυθμό που έμοιαζε με στρατιωτικό εμβατήριο. Όταν λοιπόν οι λόγιοι μιλούσαν για τους κανόνες της προσωδίας, δεν αναφέρονταν σε ξερούς γραμματικούς κανόνες, αλλά στους κανόνες της λεκτικής μελωδίας. Με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Ελληνική έγινε η διεθνής γλώσσα (Lingua Franca δηλαδή). Εκατομμύρια ξένοι έπρεπε να τη μάθουν, αλλά αδυνατούσαν να "τραγουδήσουν" τις λέξεις χωρίς οδηγό. Γύρω στο 200 π.Χ., ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, σχεδίασε για πρώτη φορά αυτές τις "νότες" πάνω στο χαρτί. Στόχος του ήταν να δώσει στους ξένους μια οπτική παρτιτούρα για να μην καταστρέφουν τη μελωδία της γλώσσας, αλλά και να διασώσει την απαγγελία των ομηρικών επών, καθώς η γλώσσα είχε αρχίσει ήδη να χάνει τη μουσικότητά της. Οι Ρωμαίοι αριστοκράτες μάθαιναν τα Ελληνικά ως σύμβολο ανώτερης μόρφωσης. Στη δική τους γλώσσα (τα Λατινικά) δεν είχαν τόνους, καθώς είχαν δυναμικό τόνο. Τι εννοώ; Χτυπούσαν κατά κάποιο τρόπο τη συλλαβή με την ένταση, περίπου όπως κάνουμε και εμείς σήμερα. Για να καταφέρουν να διαβάσουν τα ελληνικά κείμενα, βασίζονταν απόλυτα στην παρτιτούρα των τόνων του Αριστοφάνη. Ωστόσο, η δυσκολία τους να πετύχουν το ελληνικό τόνο ήταν παροιμιώδης, και συχνά οι Έλληνες λόγιοι σχολίαζαν τη "βαριά" λατινική τους προφορά. Κατά τον 9ο αιώνα, οι Βυζαντινοί μοναχοί προχώρησαν στον μεταχαρακτηρισμό, δηλαδή τη μεταφορά όλων των αρχαίων κειμένων από τα κεφαλαία στα μικρά γράμματα (μικρογράμματη γραφή). Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας χώρου (η περγαμηνή ήταν πανάκριβη τότε) αλλά και ταχύτητας.Σε αυτή τη φάση, οι τόνοι και τα πνεύματα ενσωματώθηκαν υποχρεωτικά σε κάθε λέξη. Η διαδικασία αυτή οδήγησε σε συχνά λάθη: - Λέξεις που χωρίς τόνους έμοιαζαν ίδιες, αλλά άλλαζαν νόημα ανάλογα με τον τονισμό σαν το παράδειγμα που σας έδωσα στην αρχή, ή σαν το ὅρος = κανόνας / ὄρος = βουνό. Λέξεις δηλαδή που ήταν "Ομόγραφες". - Λόγω της κούρασης από τη συνεχή ανάγνωση των κολλημένων γραμμάτων, οι γραφείς μπέρδευαν γραμμές που τελείωναν με την ίδια λέξη, παραλείποντας ολόκληρες παραγράφους. "Ομοιοτέλευτο" όπως λέει και η ίδια η λέξη! Παρά το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είχε χάσει τη μουσικότητά της και είχε γίνει "δυναμική" ήδη από την ύστερη αρχαιότητα, το πολυτονικό σύστημα επιβίωσε για πάνω από 1.000 χρόνια. Αυτό συνέβη επειδή η τυπογραφία του 15ου αιώνα αντέγραψε πιστά τα βυζαντινά χειρόγραφα, αλλά και επειδή το πολυτονικό θεωρήθηκε το οπτικό "DNA" της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Το σύστημα καταργήθηκε οριστικά τον Ιανουάριο του 1982 με την ψήφιση του μονοτονικού, κυρίως για την απλοποίηση της σχολικής εκπαίδευσης και τις τεχνικές ανάγκες της σύγχρονης τυπογραφίας και των υπολογιστών. ---------------------- Ορμώμενη από τη συζήτηση που συμμετείχα χθες (στην οποία ομολογουμένως πήγα τελείως απροετοίμαστη για το ύφος της και είπα τα "δικά μου" και εντυπωσιάστηκα από τα αρχεία του κ.Κεχρή - συγγνώμη, δεν έχω αναζητήσεις για να τον προσθέσω - και τον μεστό λόγο του διοργανωτή) είπα να σας δώσω σήμερα αυτό το κορυφαίο επίτευγμα εφαρμοσμένης γλωσσολογίας, που θα το χαρακτήριζα ως "κοσμοϊστορική πολιτισμική κιβωτό"... Καλημέρα σε όλους! #Γλωσσολογία #ΑρχαίαΕλλάδα #Πολιτισμός

Ο δικηγόρος που εκπροσώπησε τον Γιώργο #Μαζωνάκη στην περιπέτεια του στο Δρομοκαΐτειο,κ. Μερκουλιδης , είπε κάτι πολύ σημαντικό που πρώτη φορά ακούστηκε . Ο Γιώργος στηλίτευε υπνωτιστές και γενικά όλες τις εναλλακτικές θεραπείες , ήταν άνθρωπος που εμπιστευόταν την κλασική ιατρική Αυτό σημαίνει πως “ κάποιοι ” τον παρέσυραν ώστε να επισκεφτεί αυτούς τους τσαρλατάνους. Είπε πως ουδέποτε παρότι έπαιρναν πρωινό μαζί πολύ συχνά κοντά στην Καρνεάδου στο Κολωνάκι , δεν του είχε αναφέρει για το ιατρείο αυτό και πάντα πήγαινε στο Metropolitan για να κάνει όλες του τις εξετάσεις , κάποια μικρή επέμβαση στα μάτια και άλλες ιατρικές πράξεις και γενικά εμπιστευόταν την υγεία του αποκλειστικά σε κλασικούς γιατρούς, διότι αυτή ήταν η φιλοσοφία του #Μαζωνάκης #liveyou #Σκαι #Μαζωνάκης #ιατρική #υγεία

❗️Τρία χρόνια δεν είχα μιλήσει δημόσια γι’ αυτή την ιστορία. Η συζήτηση των τελευταίων ημερών γύρω από την ιδιωτική και τη δημόσια Υγεία μού την ξανάφερε έντονα στο μυαλό. Το 2023 διαγνώστηκα με ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Είχα προηγουμένως επισκεφθεί ιδιώτες γιατρούς, χωρίς να οδηγηθώ σε περαιτέρω διερεύνηση. Τελικά, εξαιτίας έντονων ενοχλήσεων, βρέθηκα σχεδόν τυχαία σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. ❗️Ο γιατρός που με εξέτασε επέμεινε να κάνω άμεσα βιοψία. Δύο ημέρες αργότερα την έκανα και έμαθα ότι χρειαζόμουν ένα σοβαρό χειρουργείο. Ο ίδιος ήταν απόλυτα ειλικρινής: μου εξήγησε ότι χειρουργούσε με την κλασική μέθοδο και ότι, αν ήθελα κάποια νεότερη τεχνική, είχα χρόνο να ψάξω και να αποφασίσω. Έτσι έκανα. Μίλησα με πέντε-έξι γνωστούς γιατρούς και τελικά επέλεξα έναν για ρομποτική επέμβαση σε ιδιωτικό νοσοκομείο. ❗️Το κόστος που μου αναφέρθηκε ήταν 15.000 ευρώ: περίπου 9.000 για το νοσοκομείο και 6.000 για τον γιατρό. Στη δεύτερη συνάντησή μας πήγα για να κλείσουμε την επέμβαση. Μου εξηγήθηκε ότι προβλέπονταν περίπου τρεις ημέρες νοσηλείας και ότι, αν παρουσιαζόταν επιπλοκή και χρειαζόταν να μείνω περισσότερο, η επιπλέον παραμονή θα κόστιζε, ανάλογα με το δωμάτιο, περίπου 600 έως 900 ευρώ την ημέρα. ❗️Και τότε άκουσα κάτι που δεν ξέχασα ποτέ! Όπως θυμάμαι τη συζήτησή μας, μου εξηγήθηκε ότι, αν δεν μπορούσα ή δεν ήθελα να επιβαρυνθώ με αυτά τα επιπλέον έξοδα, υπήρχε η δυνατότητα μεταφοράς μου με ασθενοφόρο σε εφημερεύον δημόσιο νοσοκομείο. ❗️Σκέφτηκα: θα πλήρωνα 15.000 ευρώ για να χειρουργηθώ ιδιωτικά και, αν κάτι πήγαινε στραβά, θα κατέληγα στο δημόσιο για να αντιμετωπιστεί η επιπλοκή; Πλήρωσα την επίσκεψη, σηκώθηκα και έφυγα. Γύρισα στον γιατρό του δημόσιου νοσοκομείου. Στον άνθρωπο που είχε βρει το πρόβλημα και μου είχε μιλήσει καθαρά από την πρώτη στιγμή. Έκανα εκεί το χειρουργείο. Και τελικά παρουσιάστηκαν επιπλοκές. ❗️Δεν έμεινα τρεις ημέρες. Έμεινα περίπου δεκαπέντε! Εκεί όμως δεν υπήρχε ένα ταξίμετρο δίπλα στο κρεβάτι μου. Υπήρχαν γιατροί, νοσηλευτές και άνθρωποι που με φρόντισαν όταν πραγματικά τους χρειάστηκα. ❗️Και η περιπέτεια δεν τελείωσε εκεί. Έναν χρόνο αργότερα χρειάστηκε δεύτερο χειρουργείο, ξανά στο δημόσιο σύστημα. Ακολούθησαν ακτινοθεραπείες και άλλες θεραπείες σε δημόσιο νοσοκομείο. Η θεραπεία και η παρακολούθησή μου συνεχίζονται μέχρι σήμερα. ❤️ Και σήμερα, τρία χρόνια μετά, οι εξετάσεις μου είναι καλές και, το σημαντικότερο, νιώθω καλά! Δεν γράφω όλα αυτά για να πω ότι κάθε ιδιώτης γιατρός είναι κακός ή ότι κάθε δημόσιο νοσοκομείο είναι τέλειο. Θα ήταν άδικο και αναληθές. Τα γράφω γιατί εγώ χρωστάω στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας κάτι πολύ περισσότερο από ένα «ευχαριστώ». Στον γιατρό που επέμεινε να ψάξει. Στους ανθρώπους που με χειρούργησαν δύο φορές. Σε όσους αντιμετώπισαν τις επιπλοκές. Σε εκείνους που ανέλαβαν τις ακτινοθεραπείες και τις θεραπείες μου. Και σε όσους εξακολουθούν μέχρι σήμερα να με παρακολουθούν και να με φροντίζουν. ❗️Τους χρωστάω τη ζωή μου! Η Δημόσια Υγεία δεν είναι «η λύση για όσους δεν έχουν χρήματα». Είναι το δίχτυ ασφαλείας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι εκεί όταν μια θεραπεία κρατά μήνες ή χρόνια, όταν κάτι δεν πάει όπως περιμέναμε, όταν η ζωή δεν μπορεί να περιμένει — και δεν μπορεί να εξαρτάται από το πορτοφόλι. ❤️ Η δική μου μάχη συνεχίζεται. Αλλά είμαι εδώ! Νιώθω καλά. Ζω τη ζωή μου. Και δεν ξεχνώ εκείνους που στάθηκαν και εξακολουθούν να στέκονται δίπλα μου. ❗️Ένα «ευχαριστώ» είναι λίγο. ❤️ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! #ΔημόσιαΥγεία #ΕΣΥ #ΥγείαΓιαΌλους #ΓιατροίΚαιΝοσηλευτές #Ευγνωμοσύνη #ΔημόσιαΥγεία #ΥγείαΓιαΌλους #ΕΣΥ

Μετά το transfer deadline ξεκίνησε και η κλασική προπαγάνδα από τους γνωστούς αγνώστους Ο Μπέιλι δεν κόπηκε στα ιατρικά από την Χαλ Η πραγματικότητα είναι ότι παίκτης και ομάδα δεν συμφώνησαν στα terms Η αγγλική ομάδα είχε καταθέσει επίσημη πρόταση 9 εκατ. και ο Ολυμπιακός τον πήρε με τα μισά Σπουδαίο deal #μεταγραφές #ποδόσφαιρο #Ολυμπιακός

🚆 Η Βουλγαρία επέλεξε τρένα, τα πήρε και ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ μέσα σε 2 χρόνια 🇬🇷 Η Ελλάδα 3,5 χρόνια μετά τη δήλωση Μητσοτάκη για νέα τρένα, ΤΙΠΟΤΑ. 🎪 Για την ακρίβεια, όχι ακριβώς «τίποτα». Είχαμε κάτι προεκλογικές φιέστες για κάτι τρένα που ήρθαν και δεν έχουν μεταφέρει ούτε έναν επιβάτη (εκτός από Νεοδημοκράτες με τους βιντεογράφους τους). 🔥 Και έτσι συνεχίζουν να κυκλοφορούν τα ίδια επικίνδυνα βαγόνια των Τεμπών που δεν έχουν ούτε πυρασφάλεια. ⏳ Θυμίζουμε το χρονικό αυτής της τραγικής κατάστασης. 📅 21/3/2023 Αμέσως μετά τα #Τεμπη, ο Μητσοτάκης προαναγγέλλει «Επαναδιαπραγμάτευση με τη Hellenic Train» και διακηρύσσει με μαχητικότητα ότι «Θα μας φέρνει τα καλύτερα τρένα της και όχι σαπάκια». ❓ 27/1/2025, 2 χρόνια μετά, σχεδόν, ρωτάμε τον εκπρόσωπο του Μητσοτάκη πότε θα έρθουν αυτά τα νέα τρένα και τι γίνεται με την επαναδιαπραγμάτευση; 🤷 Και ο εκπρόσωπος του Μητσοτάκη ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ. 🚧 Ήταν τόσο σοβαρή η εξαγγελία και τόσο μάχιμη, που 2 χρόνια δεν είχαν κάνει ΤΙΠΟΤΑ (εκτός από μπαζώματα). 🔁 Ρωτάμε ξανά και ξανά αν έγινε επαναδιαπραγμάτευση ΝΑΙ ή ΟΧΙ και μας απαντάει άλλα ντ’ άλλων. 📢 Προφανώς πιέζονται απ’ τις διαδηλώσεις και τη δημόσια πίεση και, λίγο καιρό μετά, ανακοινώνουν επαναδιαπραγμάτευση, νέα τρένα, συναντήσεις κτλ. 🚄 Και υποτίθεται ότι το θέμα δρομολογείται και θα έχουμε άμεσα νέα τρένα. 🙃 Αμ δε. 📅 27/10/2025, 9 μήνες μετά, συμβαίνει το απίστευτο. Ο αρμόδιος Υπουργός, ο Κυρανάκης, δηλώνει (του ξεφεύγει) στον Χατζηνικολάου ότι δεν ξέρει πότε θα έρθουν τα νέα τρένα και ότι ρωτάει κάθε μέρα τους Ιταλούς, αλλά δεν του λένε. (Μακάρι να είχαμε άλλον έναν τέτοιο ευπατρίδη να θυσιάζει κάθε μέρα την αξιοπρέπειά του για την Ελλάδα μας…) 🤨 Ρωτάμε τον Μαρινάκη πότε θα έρθουν τα νέα τρένα και μας μαλώνει ότι δεν πρέπει να ρωτάμε τέτοια και ότι θα έπρεπε να ρωτήσουμε το αρμόδιο Υπουργείο (που btw, όταν του στέλνουμε ερωτήματα, δεν μας απαντάει). 🏛️ Δηλαδή ασχολείται όλη η Ελλάδα, ασχολούνται τα κόμματα στη Βουλή, ασχολούνται τα μεγαλύτερα ΜΜΕ, γίνεται η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της χώρας, αλλά το θέμα δεν είναι άξιο λόγου και ενημέρωσης στο κεντρικό μπρίφινγκ της κυβέρνησης, υποβαθμίζεται αυθαίρετα ως επιμέρους θέμα ενός Υπουργείου. ❗ Ρωτάμε το αυτονόητο: «Είπατε θα φέρετε νέα τρένα και σχεδόν 3 χρόνια μετά δεν έχετε ιδέα πότε θα έρθουν: Έχετε αποτύχει;» 🎯 Ο Μαρινάκης, αντί να απαντήσει, επιτίθεται ότι συμμετείχα προσωπικά στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη. 📰 Και νομίζω αυτή είναι η πιο χαρακτηριστική στιγμή του τι συμβαίνει 1,5 χρόνο στο μπρίφινγκ. Ρωτάμε για κάποιο θέμα δημοσίου συμφέροντος, που όποιον και αν ρωτήσεις, αριστερό ή δεξιό, δημοσιογράφο, πολιτικό, συγγενή θύματος, απλό πολίτη ή τον ίδιο τον Μητσοτάκη, θα σου πει ότι είναι σημαντικό να έρθουν νέα ασφαλή τρένα. 📊 Για ένα θέμα που αντικειμενικά υπάρχει καθυστέρηση. Με facts. Με δεδομένα. ☠️ Και ο Μαρινάκης, αντί να απαντήσει, επιτίθεται, προσπαθώντας να «δηλητηριάσει την πηγή», δηλαδή με την κλασική επικοινωνιακή τακτική που σημειώνεται στη βιβλιογραφία των Media ως Poisoning the Well. Με απαξίωση του δημοσιογράφου. ✊ Όσο για τη συμμετοχή στη μεγάλη διαδήλωση για τα Τέμπη, δηλώνω ένοχος. 🕯️ Ήμουν κι εγώ εκεί. Δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων. ❤️ Και ήταν μεγάλη μου τιμή. 🇧🇬 Καλοτάξιδα τα νέα τρένα στη Βουλγαρία. 🍌 Άλλη μια μέρα στην ημιδιωτικοποιημένη μπανανία μας. Άλλη μια μέρα βλέπουμε, απλώς, τα άλλα τρένα να περνούν. #τρένα #Βουλγαρία #Ελλάδα

Χαχαχα, κλασική ελληνική πολιτική ποίηση σε ένα like. Ο ΧΟΝΤΡΟΥΛΗΣ (#Μαρινάκης) βάζει χέρι στο #Καλλιμάρμαρο μετά από 120 χρόνια, ξεκινάει καθαρισμός με τη χορηγία του, και η Ντόρα (dbakoyannis) @Dora_Bakoyannis του βάζει καρδούλα. Και το post βγαίνει από το Agones. Το «παλαμάκια στον διευθυντή των Μέσων που στηρίζει Τσίπρα» το πιάνω. Είναι από αυτά τα στιγμιότυπα που σου θυμίζουν ότι όταν πρόκειται για μάρμαρο, στάδιο και «εθνικό έργο», τα κομματικά σύνορα γίνονται λίγο… ελαστικά. Α ρε @Dora_Bakoyannis με τον @atsipras k ton @androulakisnick δεν σε βλέπω καλα. #Ελλάδα #πολιτική #ποιήση

Πίσω από κάθε κλασική νεοχωρίτικη στιγμή υπάρχει και άλλη μία που δεν είδατε ποτέ. Καλή απόλαυση!  😉 #toxoume #topaidi https://t.co/LHEBfWMLlE #κλασική #στιγμή #απόλαυση

Και να που φτάσαμε και στο σημείο να βλέπουμε έναν σύγχρονο επισκέπτη από την Τουρκία να στέκεται μπροστά στο εντυπωσιακό Μνημείο των Νηρηίδων στο Βρετανικό Μουσείο και να αναρωτιέται, οργισμένος κιόλας, "πώς κλάπηκαν τα αρχαία μνημεία ΜΑΣ από την Ανατολία"... Να το δικαιολογήσουμε ότι μπερδεύει τη γεωγραφία με την εθνική καταγωγή; Θα μπορούσε να ισχύει. Όμως ποιος φταίει όταν ο ίδιος επισκέπτης αρχίζει τις άρες μάρες κουκουνάρες, έχοντας πλήρη άγνοια για τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά τα αρχαιολογικά διαμάντια κατέληξαν στο Λονδίνο; Μα φυσικά το ίδιο το σύγχρονο τουρκικό κράτος που μάχεται να αυτοπαρουσιαστεί ως ο νόμιμος κληρονόμος αυτών των μνημείων. Για να καταλάβουμε την ιστορία από την αρχή, το Μνημείο των Νηρηίδων κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. στην Ξάνθο της Λυκίας, μια περιοχή της σημερινής νοτιοδυτικής Τουρκίας. Δημιουργήθηκε από σπουδαίους Έλληνες γλύπτες της Ιωνίας για χάρη ενός τοπικού ηγεμόνα. Εκείνη την εποχή, οι πρόγονοι των σημερινών Τούρκων δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την περιοχή, καθώς ζούσαν ως νομάδες στην Κεντρική Ασία και εμφανίστηκαν στην Ανατολία 1.500 χρόνια αργότερα, τον 11ο αιώνα μ.Χ. Τα επαναλαμβάνουμε συνεχώς ναι το ξέρω! Η μεγαλύτερη όμως αλήθεια κρύβεται στον τρόπο με τον οποίο το μνημείο αυτό έφυγε από την Ανατολία. Όταν ο Βρετανός αρχαιολόγος Σαρλ Φέλοους έφτασε στην Ξάνθο το 1838, το Μνημείο των Νηρηίδων δεν ήταν ένα όρθιο οικοδόμημα. Είχε γκρεμιστεί και ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά από ισχυρούς σεισμούς ήδη από την εποχή του Βυζαντίου. Τα ανάγλυφα μάρμαρα και οι κολώνες του ήταν θαμμένα μέσα στο χώμα, διάσπαρτα και ξεχασμένα για αιώνες. Για να τα ξεθάψει και να τα μεταφέρει στο Λονδίνο, ο Φέλοους δεν έκανε κάποια κλοπή στα κρυφά (όπως ο Έλγιν για παράδειγμα). Απευθύνθηκε στην επίσημη κυβέρνηση της χώρας, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1841, ο ίδιος ο Σουλτάνος εξέδωσε ένα επίσημο αυτοκρατορικό φιρμάνι, δίνοντας στους Βρετανούς τη ρητή έγκριση να φορτώσουν τα αρχαία μάρμαρα σε πολεμικά πλοία και να τα πάρουν. Για τους Οθωμανούς, η κλασική αρχαιότητα ήταν απλώς "άχρηστες πέτρες των γκιαούρηδων" που μπορούσαν να τις χαρίσουν ή να τις πουλήσουν για να κάνουν διπλωματικές εξυπηρετήσεις στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Θα μου πείτε τώρα, πώς θα τα μάθει αυτά ο κάθε Τούρκος επισκέπτης; Ελα μου ντε. Κάποιος γλωσσολόγος είπε κάποτε "Η εκπαίδευση είναι ένα σύστημα επιβαλλόμενης άγνοιας"... #Αρχαιότητα #Ιστορία #Τουρκία

Το λυκόφως είχε απλωθεί πάνω από τα ανάκτορα των Σουσών. Ο Αλέξανδρος στεκόταν στον εξώστη, παρατηρώντας το μεγάλο πεδίο έξω από τα τείχη. Εκεί, χιλιάδες άνδρες, Μακεδόνες της φάλαγγας, Θεσσαλοί ιππείς και Αθηναίοι οπλίτες, είχαν αφήσει στην άκρη τις πανοπλίες τους. Στεκόταν ο ένας δίπλα στον άλλο, εντελώς γυμνοί, με το δέρμα τους να λάμπει από το λάδι που άπλωναν με ευλάβεια οι αλείπτες. Δεν υπήρχαν πια στρατηγοί και στρατιώτες. Μέσα στο σκάμμα της πάλης, η γύμνια τους είχε κάνει όλους ίσους. Ήταν η ιερή ώρα της πατρίδας, ένα ζωντανό κομμάτι Ελλάδας στην καρδιά της Ασίας. Δίπλα στον βασιλιά, ο Ηφαιστίων παρακολουθούσε τη σιωπή του. "Σκέφτεσαι τον Διώξιππο;" ρώτησε χαμηλόφωνα. Ο Αλέξανδρος δεν γύρισε το βλέμμα. "Όχι", απάντησε κοφτά. "Σκέφτομαι την ψευδαίσθηση της Ολυμπίας. Οι Έλληνες πίσω στην πατρίδα στεφανώνουν άνδρες που ξοδεύουν τη ζωή τους για να μάθουν να λυγίζουν ένα γόνατο σε ένα τετράγωνο σκάμμα. Ο επαγγελματίας αθλητής τρέφεται για να επιδεικνύεται. Ο στρατιώτης μου ασκείται για να επιβιώσει." "Και όμως, τους επιτρέπεις να τελούν αυτό το τελετουργικό κάθε φορά που σταματάμε", παρατήρησε ο Ηφαιστίων, δείχνοντας τους άνδρες που καθάριζαν τον ιδρώτα και τη σκόνη με τις στλεγγίδες τους. Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε, και στα μάτια του άστραψε εκείνη η γνώριμη, κοφτερή διάνοια. "Τους το επιτρέπω γιατί η γύμνια και το λάδι τους θυμίζουν ποιοι είναι. Τους κρατάει Έλληνες. Όταν βγάζουν τα ρούχα τους, νιώθουν ελεύθεροι πολίτες, όχι ξένοι σε μια εχθρική γη. Είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσής τους. Αλλά κοίταξε καλά..." Ο Αλέξανδρος έδειξε με το χέρι του τις πανοπλίες και τα όπλα, που ήταν παραταγμένα με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια σε μια μεγάλη γραμμή, λίγα μόλις βήματα πίσω από τους γυμνούς αθλητές. "Έχω δώσει απαράβατη εντολή", συνέχισε ο Αλέξανδρος, και η φωνή του έγινε σοβαρή. "Οι θώρακες, τα κράνη και οι σάρισες δεν μένουν ποτέ πίσω στις σκηνές. Τοποθετούνται πάντα στην άκρη του σκάμματος, σε απόσταση αναπνοής. Θέλω, την ώρα που παλεύουν γυμνοί και νιώθουν αθλητές, το βλέμμα τους να πέφτει συνεχώς πάνω στο σίδερο. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι η ελευθερία της παλαιστράς υπάρχει μόνο επειδή την προστατεύει το δόρυ τους." Κατέβασε το χέρι του και κοίταξε τον φίλο του. "Ο Φίλιππος, ο πατέρας μου, αγόραζε άλογα για να κερδίζει τίτλους στην Ολυμπία. Εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους. Παίρνω αυτό το τελετουργικό που οι Έλληνες έχουν στο αίμα τους ως πολίτες-στρατιώτες, τους αφήνω να το ζήσουν, αλλά τους κρατώ δεμένους με το ατσάλι. Μόλις ο ήλιος πέσει, η εντολή αλλάζει. Το λάδι ξύνεται, οι θώρακες κουμπώνουν, και οι αθλητές γίνονται πάλι η πιο φονική μηχανή του κόσμου. Δεν τους έχω να αθλούνται για το στεφάνι, Ηφαιστίωνα. Τους έχω να αθλούνται για τη μάχη. Όταν τους βάζω να τρέχουν δύο στάδια με την πλήρη εξάρτυση, δεν με νοιάζει ποιος θα πάρει το χρυσό κύπελλο. Με νοιάζει να ξέρω ποιος μπορεί να εφορμήσει στους λόφους των Γαυγαμήλων χωρίς να του κοπεί η ανάσα. Όταν παλεύουν στην άμμο, μαθαίνουν να κρατούν την ισορροπία τους όταν το έδαφος θα γλιστράει από το αίμα." ------------------------ Αυτό που ο Αλέξανδρος γνώριζε καλά (και αυτό που η ιστορία επιβεβαιώνει) ήταν η μοναδική ιδιαιτερότητα του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στις πόλεις-κράτη, ο αθλητισμός δεν ήταν ένα χόμπι για λίγους ούτε μια απλή διασκέδαση (τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά). Ήταν η ίδια η βάση της επιβίωσης της πόλης.Δεν υπήρχαν μόνιμοι, επαγγελματικοί στρατοί (με εξαίρεση τη Σπάρτη). Ο κάθε ελεύθερος πολίτης ήταν, εξ ορισμού, στρατιώτης. Η φυσική κατάσταση ήταν πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον. Ένας σώματικά αδύναμος πολίτης ήταν βάρος για τη φάλαγγα της πόλης του. Για τους Έλληνες, η δημόσια γύμνωση κατά την άσκηση ήταν το απόλυτο σύμβολο του πολιτισμού τους, κάτι που τους ξεχώριζε από τους "βαρβάρους".Οι Πέρσες και οι άλλοι ανατολικοί λαοί θεωρούσαν τη δημόσια γύμνωση ντροπή και ταπείνωση.Αντίθετα, για έναν Έλληνα, το να βγάλει τα ρούχα του και να αλειφτεί με λάδι σήμαινε: "Είμαι ελεύθερος πολίτης, είμαι πολιτισμένος, είμαι Έλληνας". Ήταν ένα τελετουργικό που τους θύμιζε ποιοι είναι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους. Το λάδι δεν ήταν ένα απλό λιπαντικό. Η επάλειψη (που γινόταν από ειδικούς, τους αλείπτες- Ελαιοθεσία) είχε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.Πριν από τους αγώνες, το λάδι ζέσταινε τους μυς και προστάτευε το δέρμα από τον καυτό ήλιο, τη σκόνη και τις αμμοθύελλες της ερήμου.Μετά τον αγώνα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό μεταλλικό εργαλείο, τη στλεγγίδα, για να ξύσουν από το σώμα τους το μείγμα λαδιού, ιδρώτα και σκόνης. Αυτή ακριβώς την εγγενή κουλτούρα εκμεταλλεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν χρειάστηκε να διδάξει στους άνδρες του πώς να αγαπούν τη σωματική άσκηση. Την είχαν στο αίμα τους από παιδιά. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει αυτή την καθημερινή συνήθεια της παλαίστρας και να της δώσει στρατιωτική κατεύθυνση, μετατρέποντας τους αγώνες σε μια διαρκή, ζωντανή προσομοίωση πολέμου. Στην πράξη δηλαδή, χρησιμοποιούσε τον αθλητισμό όχι ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σκληρό, εφαρμοσμένο εργαλείο στρατιωτικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής τόνωσης. Αντί για τα κλασικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών, οργάνωνε δραστηριότητες που προσομοίωναν τις συνθήκες της μάχης. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παύσεων της εκστρατείας διοργάνωνε αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, οι οποίοι περιλάμβαναν: - Αγώνες Δρόμου με Πλήρη Εξάρτυση: Οι στρατιώτες έτρεχαν μεγάλες αποστάσεις φορώντας την πανοπλία τους, το κράνος και κρατώντας την ασπίδα και τη σάρισα. - Αγώνες Ακοντισμού και Τοξοβολίας: Αντί για στόχους σε γήπεδο, οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν σε ταχύτητα και ακρίβεια υπό πίεση, προσομοιώνοντας την αντιμετώπιση του εχθρικού ιππικού. - Εικονικές Μάχες: Οργάνωνε ολόκληρα τμήματα στρατού να "πολεμούν" μεταξύ τους με ξύλινα όπλα για να δοκιμάσει νέους σχηματισμούς, αυτό που λέμε "τακτική". Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει ένα σώμα ελίτ αγγελιαφόρων και ανιχνευτών, τους Ημεροδρόμους.Η εκπαίδευσή τους βασιζόταν σε υπερ-αποστάσεις αντοχής.Ήταν ικανοί να τρέχουν επί μέρες σε ανώμαλο έδαφος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή το ψύχος, μεταφέροντας κρίσιμες στρατιωτικές πληροφορίες.Η φυσική τους κατάσταση ξεπερνούσε αυτή των περισσότερων Ολυμπιονικών της εποχής. Στην Ασία, ο Αλέξανδρος και οι αξιωματικοί του μετέτρεψαν το κυνήγι σε ελίτ αθλητική δραστηριότητα.Κυνηγούσαν λιοντάρια, αρκούδες και πάνθηρες στις περσικές βασιλικές προστατευόμενες περιοχές (παραδείσους).Το κυνήγι αυτό γινόταν σώμα με σώμα, με δόρατα και τόξα.Απαιτούσε την ίδια ψυχραιμία, στρατηγική και σωματική δύναμη που χρειαζόταν ένας στρατιώτης όταν αντιμετώπιζε τον εχθρό στο πεδίο της μάχης. Όσο για τον ίδιο...δεν υπάρχει καμία ιστορική καταγραφή που να δείχνει τον Αλέξανδρο να κάνει την κλασική, καθημερινή προπόνηση ενός αθλητή της εποχής. Δεν τον φανταζόμαστε να κάνει διατάσεις ή να παλεύει στην άμμο της παλαίστρας για να κρατηθεί σε φόρμα. Ωστόσο, η ίδια η καθημερινότητά του ήταν μια ακραία αθλητική δοκιμασία. Ο Αλέξανδρος αθλείτο μέσα από την πράξη: - Κυνηγούσε λιοντάρια και άγρια θηρία στην Ασία πεζός ή έφιππος, μια δραστηριότητα που απαιτούσε εκρηκτική δύναμη, αντανακλαστικά και τεράστια αντοχή. - Περπατούσε χιλιόμετρα δίπλα στους στρατιώτες του κάτω από τον ήλιο, φορούσε τη βαριά πανοπλία του για ώρες και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, δεχόμενος επανειλημμένα σοβαρά τραύματα. -Η καθοδήγηση του Βουκεφάλα και η διοίκηση του ιππικού των Εταίρων μέσα στη χαώδη σύγχυση της μάχης απαιτούσε κορυφαία φυσική κατάσταση. Δεν χρειαζόταν το γυμνάσιο, γιατί η ίδια του η ζωή ήταν ένας συνεχής, θανάσιμος αγώνας. Αντιλαμβανόταν το σώμα του όπως και τον στρατό του: ως ένα τέλεια κουρδισμένο εργαλείο που σκοπό δεν είχε να κερδίσει το χειροκρότημα στην Ολυμπία, αλλά να υποτάξει τον γνωστό κόσμο! Καλημέρα σε όλους! Λίγο μεγάλο για πρωινό ξύπνημα, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι εγώ ακόμη δεν έχω κοιμηθεί😊 #Αλέξανδρος #ΑρχαίαΕλλάδα #Αθλητισμός

📌Το βίντεο είναι αριστούργημα πολιτικής υποκριτικής σε 28 δευτερόλεπτα. Κοπέλα που (υποτίθεται) πήγαινε σε συγκεκριμένο λύκειο, παραπονιέται στον Τσίπρα ότι το σχολείο της δεν έχει τουαλέτες, δεν έχει θέρμανση, "είναι έτοιμο να πέσει" και τα βιβλία ήρθαν μετά από δύο μήνες. Και μετά, με το πιο αθώο ύφος του κόσμου: "Εγώ όταν ήμουν στο γυμνάσιο, είχα βιβλία από την πρώτη μέρα γιατί ήσασταν εσείς". Μια στιγμή. Από το γυμνάσιο στο λύκειο πόσα χρόνια χρειάζονται; Τρία. Το πολύ τέσσερα αν έχεις μείνει και καμιά χρονιά. Δηλαδή η κοπέλα που πάει τώρα στο λύκειο (πετάγεται και η άλλη να τονίσει, ΕΠΑΛ) ήταν γυμνάσιο την εποχή Τσίπρα, και τώρα θυμάται με νοσταλγία τις τουαλέτες και τα βιβλία της πρώτης μέρας. Ή είμαστε μπροστά σε κλασική περίπτωση αιώνιας αριστερής μαθήτριας που δεν μεγαλώνει ποτέ, ή απλά δεν ξέρουν ούτε να στήνουν βίντεο. Επιλέγω το δεύτερο. Είναι πιο ρεαλιστικό. 🎪🥳😎😂😂 #Πολιτική #Εκπαίδευση #Υποκρισία

Αν ο Νόλαν κάτσει να ακούσει τον Mythologist, θα πέσει σε βαριά κατάθλιψη στο επόμενο δευτερόλεπτο. Γιατί η κριτική που ασκείται στην ταινία του εδώ, απέχει παρασάγγας από αυτό που ο ίδιος ήθελε να περάσει στο κοινό και φρόντισε να μας το πει... Και εξηγώ: Ο αρχαιολόγος προσέγγισε το έργο με ένα πολύ συγκεκριμένο φίλτρο ας το πω. Προσπάθησε να βρει "λογικές" εξηγήσεις, αρχαιολογικά δεδομένα και ηθικά διδάγματα (Νόστος, Ύβρις, Φιλοξενία) για να δικαιολογήσει το γιατί η ταινία στέκεται ως "σοβαρή διασκευή"... Λογικό θα πω αφού μιλάμε για ΤΟ έπος και η ταινία (θεωρητικά πάντα) αυτό χρησιμοποίησε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα αν...το τονίζω το αν, δεν είχα κάνει το λάθος να ακούσω τον ίδιο τον Νόλαν. Ο οποίος, για να μη θρέφουμε αυταπάτες,στις συνετεύξεις του είναι ξεκάθαρος στο ότι δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να κάνει ένα "μάθημα ηθικής ή μια "αρχαιολογική αναπαράσταση". Θα αναφέρω αυτά που εντόπισα ως διαφορές ανάμεσα σε αυτά που μας λέει ο Mythologist (που μάλλον αγνοεί γιατί δεν τον έχει ακούσει, ή παραβλέπει, δεν γνωρίζω) και στη σκηνοθετική φιλοσοφία του Νόλαν. O Mythologist λοιπόν, είδε μια "ταινία για τις ενοχές του Οδυσσέα" και τη "σταδιακή ηθική του εξέλιξη. Ο Νόλαν πάλι, έχει ξεκαθαρίσει ότι η Οδύσσεια τον ενδιέφερε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός υποκειμενικού χρόνου. Ο "στροβιλισμός" (τα μπερδεμένα timelines, οι παραισθήσεις, οι αναχρονισμοί) δεν είναι ένα απλό τρικ για να δούμε τις τύψεις του ήρωα, αλλά μια προσπάθεια να βιώσει ο θεατής τον χρόνο όπως τον αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος στα όρια της τρέλας. Και αντιγράφοντας και ένα συνάδελφο : "Ο Νόλαν δεν ήθελε να διδάξει τον νόμο του Δία, ήθελε να διαλύσει τη γραμμική αφήγηση"... - Ο Mythologist μας λέει ότι η επιλογή της μαύρης ηθοποιού για την Ελένη "δεν έχει καμία σημασία για την πλοκή" και ότι "κρατάει μόνο 3 λεπτά", άρα ο θόρυβος ήταν άδικος. Ο Νόλαν, όμως, στις συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι το casting (όπως τον Travis Scott ως Δημόδοκο και τη Lupita) έγινε σκόπιμα για να σπάσει την κλασική αισθητική. Δεν ήταν μια "αδιάφορη" επιλογή. Ήθελε να δημιουργήσει μια αίσθηση "παγκόσμιου, διαχρονικού μύθου" που δεν ανήκει σε καμία συγκεκριμένη γεωγραφική ή φυλετική πραγματικότητα της Μυκηναϊκής Ελλάδας, προκαλώντας συνειδητά το κοινό. - Και σταματώ και στη μεγαλύτερη "αδυναμία" της ταινίας, όπως ακριβώς την αποκάλεσε και ο Mythologist (ο οποίος και απογοητεύτηκε κιόλας γιατί μας λέει ότι χάθηκε η πολυμηχανία του Οδυσσέα), στην αφαίρεση των Φαιάκων. Για τον Νόλαν όμως, η αφαίρεση της Ναυσικάς, των Φαιάκων και του ονόματος "Κανένας" ήταν απολύτως συνειδητές "δραματουργικές αποφάσεις" (έτσι τις αποκάλεσε). Εξήγησε ότι ήθελε να απομονώσει τον Οδυσσέα σε ένα καθαρά εσωτερικό, ψυχολογικό τοπίο. Το να παρουσιάσει τον Οδυσσέα ως τον κλασικό "πολυμήχανο" που ξεγελάει τον Κύκλωπα με έξυπνα λογοπαίγνια, θα κατέστρεφε τον βαρύ, υπαρξιακό τόνο που ήθελε να δώσει στην ταινία. ----------------------- Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Όποιος επιθυμεί φυσικά και θα πάει να τη δει και θεωρώ ότι θα τη χαρεί κιόλας ως υπερθέαμα (και ας χτυπούν οι αναχρονισμοί σε διάφορους τομείς). Προσωπικά δεν θέλω να δω την άποψη του Νόλαν για το έπος. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί απλά δεν είναι το έπος. Αν την είχε ονομάσει κάπως αλλιώς, και αν μου άρεσε αυτό το "μαύρο" (που δεν μου αρέσει) ίσως και να πήγαινα για να περάσει η ώρα μου. Σε όποιον δεν αρέσει η άποψή μου πρόβλημά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γίνει και δικό μου! #Νόλαν #Ταινία #Μυθολογία

🧨Είχατε δύο χρόνια να υιοθετήσετε τη νομοθεσία προστασίας δημοσιογράφων από αγωγές #Slapp. Στις 7 Μαΐου εξέπνευσε άπρακτη η προθεσμία και δεν ενσωματώσατε τη σχετική ευρωπαϊκή οδηγία ακόμα. 💣«Τώρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινά εναντίον της Ελλάδας και άλλων κρατών, διαδικασία επί παραβάσει, η οποία μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αν συνεχίσετε να καθυστερείτε. ⁉️Έχετε να μας ανακοινώσετε συγκεκριμένη ημερομηνία ψήφισης γι΄ αυτό το νομοσχέδιο που είναι υπ΄ ευθύνη σας ή να ετοιμαζόμαστε για Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;» ⚠Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε ότι όλα πάνε καλά, ότι η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος σε όλη την Ευρώπη (Lol) και άλλα ενδιαφέροντα, μα δυστυχώς όχι και τόσο πειστικά για όποιον ξέρει τι αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα. 🛢Το ενδιαφέρον είναι ότι στη συνέχεια έβγαλε είδηση καθώς απάντησε στο ερώτημα ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την καθυστέρηση. 📌«Εσείς ως αρμόδιος για τα ζητήματα Τύπου και Ενημέρωσης, ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης ή κανείς;» 👉Εδώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε και ουσιαστικά «έδειξε» τον Φλωρίδη: 🎇«Το συγκεκριμένο [νομοσχέδιο] είναι του Υπουργείου Δικαιοσύνης» «Όπως αντιλαμβάνεστε στο χρονοδιάγραμμα ενός Υπουργείου, εν προκειμένω του Υπουργείου Δικαιοσύνης, προτεραιοποιήθηκαν άλλα νομοσχέδια.» 😂Ενδιαφέρον άδειασμα. Ένα άδειασμα, όμως, που δεν αφήνει χωρίς ανεπηρέαστο και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. ⚡️Με ποιο έρισμα θα καυχηθεί προεκλογικά αύριο μεθαύριο για αυτόν τον νόμο «προστασίας των δημοσιογράφων», όταν εδώ για να διώξει την ευθύνη της καθυστέρησης αποδίδει το νομοσχέδιο στον Φλωρίδη; 🕸️Πάμε όμως να δούμε μία-μία και τις υπόλοιπες επικοινωνιακές τακτικές που εφάρμοσε 1) Μετατόπιση ερωτήματος. Το βασικό ερώτημα ήταν: γιατί χάθηκε η προθεσμία, ποιος ευθύνεται, και ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Εκείνος απάντησε κυρίως: πότε περίπου θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο, τι άλλα έχει κάνει η κυβέρνηση, και πόσο καλά τα πηγαίνει συνολικά η Ελλάδα. Δηλαδή αντικατέστησε το ερώτημα «ποιος ευθύνεται για την παράβαση;» με το ευκολότερο «τι έχουμε κάνει γενικά για τους δημοσιογράφους;». 2) Υποβάθμιση μέσω διαδικαστικής κανονικοποίησης Με τη φράση: «Συνήθως όταν ένα νομοσχέδιο μπαίνει σε δημόσια διαβούλευση…» παρουσίασε την κατάσταση ως μια συνηθισμένη κοινοβουλευτική διαδικασία. Έτσι μετατόπισε την προσοχή από το γεγονός ότι είχε ήδη εκπνεύσει η ευρωπαϊκή προθεσμία και είχε κινηθεί διαδικασία επί παραβάσει, στο ότι πλέον ακολουθούνται τα τυπικά βήματα. Δηλαδή στην Ελλάδα 2.0 των Μενουμευρώπηδων είναι τυπική κατάσταση να χάνονται οι προθεσμίες της Ε.Ε.; 3) Μεταφορά της συζήτησης από το παρελθόν στο μέλλον Αντί να εξηγήσει την καθυστέρηση, έδωσε ένα μελλοντικό χρονοδιάγραμμα: «Μετά από δύο με τρεις εβδομάδες… ψηφίζεται περίπου μετά από ένα μήνα». Αυτή είναι κλασική τεχνική αναβολής της λογοδοσίας: το πρόβλημα του τι δεν έγινε εγκαίρως αντικαθίσταται από την υπόσχεση ότι κάτι θα γίνει σύντομα. Και πριν 2 μήνες που ρωτούσαμε όταν εξέπνευσε η προθεσμία, πάλι «σύντομα» μας έλεγε ότι θα γίνει. Και από τότε έχουν φάει τόσες SLAPP οι συνάδελφοί μας και η κυβέρνηση τους έχει αφήσει απροστάτευτους. 4) Επιθετική απαξίωση του πλαισίου της ερώτησης Χρησιμοποίησε εκφράσεις όπως: «πάει και αυτός στον κουβά» και: «το αφήγημα περί εξαίρεσης». Η γλώσσα αυτή δεν απαντά στα συγκεκριμένα γεγονότα. Στόχος της είναι να εμφανίσει όχι μόνο την ερώτηση, αλλά συνολικά την κριτική για το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου ως υπερβολική, κομματική ή κατασκευασμένη. Μάλλον και η Κομισιόν θέλει το κακό της χώρας και του πολυχρονεμένου μας ηγέτη (το ίδιο είναι αυτά) 5) Κατασκευή καρικατούρας-ευρύτερου «αφηγήματος»- και αναίρεσή του Η ερώτηση αφορούσε μια συγκεκριμένη παράλειψη: τη μη εμπρόθεσμη ενσωμάτωση μιας οδηγίας. Ο Μαρινάκης τη συνέδεσε με έναν πολύ ευρύτερο ισχυρισμό: «ο ισχυρισμός της “θλιβερής εξαίρεσης, της μαύρης εξαίρεσης”» και στη συνέχεια υποστήριξε ότι αυτός ο συνολικός ισχυρισμός καταρρέει. Πρόκειται για μορφή straw man: αντί να αντιμετωπίσει τη στενή και επαληθεύσιμη κατηγορία, την εντάσσει σε ένα γενικό «αντικυβερνητικό αφήγημα», το οποίο είναι ευκολότερο να απορρίψει ρητορικά. 6) Whataboutism και σύγκριση με προηγούμενες κυβερνήσεις Στη δεύτερη απάντηση είπε: «φέραμε όσα δεν είχαν έρθει όλα τα χρόνια που προηγήθηκαν και κυβέρνησαν υποτίθεται πολύ πιο “ευαίσθητοι”». Αντί να εξηγήσει τι έκανε η σημερινή κυβέρνηση στα δύο χρόνια της προθεσμίας, έστρεψε τη συζήτηση στις παραλείψεις προηγούμενων κυβερνήσεων. Αυτή η σύγκριση δεν αναιρεί τη σημερινή καθυστέρηση, αλλά επιχειρεί να τη σχετικοποιήσει. 7) «Καταιγισμός επιτευγμάτων» Παρέθεσε διαδοχικά: κατάργηση της απλής δυσφήμισης, υιοθέτηση του EMFA, ιδιώνυμο για απειλές κατά αθλητικογράφων, Κέντρο Ασφαλείας και Προστασίας Δημοσιογράφων, ρυθμίσεις για έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, νομοθεσία για τη δημόσια τηλεόραση. Αυτή η τεχνική, γνωστή και ως laundry list, δημιουργεί την εντύπωση έντονης κυβερνητικής δραστηριότητας και «πνίγει» το ένα δυσμενές γεγονός μέσα σε έναν μεγάλο κατάλογο θετικών δράσεων. Ωστόσο, κανένα από αυτά δεν απαντά άμεσα γιατί δεν τηρήθηκε η συγκεκριμένη προθεσμία. 8) Επιλεκτική επίκληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Όταν η Επιτροπή κινεί διαδικασία επί παραβάσει, η σημασία της παρουσιάζεται περίπου ως τυπική ή διαχειρίσιμη. Όταν όμως μια παλαιότερη έκθεσή της περιέχει θετική διατύπωση, η Επιτροπή χρησιμοποιείται ως αυθεντία: «Μίλησε η Κομισιόν για αξιοσημείωτη πρόοδο». Άρα ο ίδιος θεσμικός δρώντας αντιμετωπίζεται διαφορετικά ανάλογα με το αν το εύρημά της είναι θετικό ή αρνητικό για την κυβέρνηση. 9) Ασαφής συγκριτικός ισχυρισμός Η διατύπωση: «Η Ελλάδα πέρυσι ήταν σε καλύτερη μοίρα από 15 κράτη-μέλη» λειτουργεί ως αριθμητικό μήνυμα εντυπωσιασμού, χωρίς να διευκρινίζει ακριβώς: με ποιον δείκτη, σε ποια επιμέρους κατηγορία, με ποια μεθοδολογία, και αν αυτό αφορά ειδικά τις SLAPP. Η γενική ευρωπαϊκή σύγκριση χρησιμοποιείται για να απαντήσει σε ένα πολύ συγκεκριμένο ελληνικό θεσμικό έλλειμμα. 10) Αντιστροφή της πίεσης προς τον δημοσιογράφο Με εκφράσεις όπως: «σας συνιστώ να δείξετε λίγη υπομονή» και: «κάντε μια έρευνα για τις ευρωπαϊκές οδηγίες» μεταφέρει εμμέσως το πρόβλημα από την κυβερνητική καθυστέρηση στον τρόπο με τον οποίο ο δημοσιογράφος θέτει το ζήτημα. Υπονοεί ότι η ερώτηση οφείλεται σε βιασύνη ή ανεπαρκή ενημέρωση, παρότι στηρίζεται σε συγκεκριμένη προθεσμία και σε επίσημη διαδικασία επί παραβάσει. 11) Μετατροπή της νομικής υποχρέωσης σε κυβερνητικό επίτευγμα Η φράση: «εντός αυτής της κοινοβουλευτικής θητείας υλοποιεί και αυτή τη δέσμευση» αλλάζει το μέτρο αξιολόγησης. Η πραγματική προθεσμία ήταν η ευρωπαϊκή προθεσμία ενσωμάτωσης, όχι το τέλος της κοινοβουλευτικής θητείας. Παρουσιάζει, επομένως, την καθυστερημένη εκπλήρωση μιας δεσμευτικής υποχρέωσης σαν πολιτική πρωτοβουλία που η κυβέρνηση επιλέγει να ολοκληρώσει. Συνολικά Η βασική στρατηγική του ήταν: εκχώρηση ευθύνης → υπόσχεση μελλοντικής λύσης → κατάλογος άλλων επιτευγμάτων → σύγκριση με το παρελθόν και την Ευρώπη → απαξίωση της κριτικής ως “αφήγημα”. Το βασικό σημείο που έμεινε αναπάντητο ήταν ακριβώς το πιο πολιτικά επιβαρυντικό: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το γεγονός ότι η δεσμευτική προθεσμία της 7ης Μαΐου χάθηκε και χρειάστηκε να κινηθεί διαδικασία επί παραβάσει. #Journalism #MediaFreedom #SLAPP

Η ταινία «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, που κάνει πρεμιέρα σε 140 ελληνικές αίθουσες, αποδεικνύει ότι η κλασική ιστορία του Ομήρου δεν χρειάζεται άλλη διασκευή, καθώς προσφέρει μια εξαιρετικά προσεγμένη και φιλόδοξη παραγωγή που σέβεται το πρωτότυπο κείμενο, παρά τις δικές της παρεμβάσεις. #Οδύσσεια #ΚρίστοφερΝόλαν #σινεμά

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2026 θα περιλαμβάνει ένα επικών διαστάσεων Halftime Show, που θα συνδυάζει ποπ και κλασική μουσική, με συμμετοχές σπουδαίων καλλιτεχνών και 30 λεπτά διάρκεια, αντί των 15 που προβλέπουν οι κανονισμοί. #Μουντιάλ2026 #HalftimeShow #Coldplay

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΑΕΙ 13 ΕΥΡΩ/ΩΡΑ+ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΑΡΑ ΓΙΑ 4 ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ 400-450 ΕΥΡΩ ΑΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΣΙΔΕΡΩΜΑ ΓΙΑ 4 ΗΜΕΡΕΣ LOL ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΟΡΜΑΛ ΠΟΣΟ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΕΩΣΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ LOL ΟΤΙ ΓΕΝΙΚΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ ΣΤΟ X ΚΑΙ ΕΙΣΤΕ ΑΠΛΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΤΕ ΣΑΝ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΣΕ 1-2 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΡΟΜΠΟΤ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΜΕ ΤΑ 13ΕΥΡΩ+ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΟΥ #Καθαριότητα #Οικονομία #Εργασία

Τα επόμενα χρόνια θα εκτιμήσετε πολύ τους κτηνοτρόφους, όσοι δεν τους εκτιμάτε τώρα. Σας το εγγυώμαι. Μεγάλη μείωση ζωικού κεφαλαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία 10 χρόνια, σύμφωνα με τη Eurostat. Χοντρικά ⬇️ κατά 10% σε 10 χρόνια. Στην Ελλάδα δε, η μείωση είναι τεράστια σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. Χοντρικά ⬇️ κατά 13% σε 1 χρόνο! Και κάπως έτσι οι τιμές του κρέατος ανεβαίνουν με υψηλότατους ρυθμούς. Και θα συνεχίσουν. Με τις ανόητες πολιτικές της ΕΕ και της Ελλαδας, το κρέας γίνεται πάλι είδος πολυτελείας. Όπως ήταν πριν 50 χρόνια. Μετά το δημογραφικό πρόβλημα και την στεγαστική κρίση, ετοιμαστείτε και για επισιτιστικό πρόβλημα. Απλά οι πολιτικοί μας θα το βάλουν στο λεξιλόγιο τους σε μερικά χρόνια από τώρα. Με την κλασική καθυστέρηση. Οπως έκαναν και για το δημογραφικό και το στεγαστικό. #κρεας #επισιτιστικη_κριση #κτηνοτροφια #ΕΕ #ελλαδα #κτηνοτροφια #επισιτιστικη_κριση #κρεας