Search

The Israeli Foreign Ministry criticized the awarding of the Nobel Peace Prize to Navanethem "Navi" Pillay, accusing her of anti-Semitism and comparing her merits to Goebbels' propaganda, emphasizing that the prize has been grotesquely used to legitimize hatred against Israel. #Nobla2026 #Izrael #PrawaCzłowieka (translated)

BarcaInfo reported that Leo Messi wrote on social media that the day before he played his last match and he already missed the national team jersey. He acknowledged that he made the right decision, and his career brought him both joy and sadness, but every stage of it was worth it. Messi thanked his family, friends, teammates, coaches, and their staff. He also mentioned Diego, to whom he credited for elevating the country to its rightful place, and the clubs that—he wrote—respected his commitment to the national team. He also thanked God for the support and expressed gratitude to the fans, adding that he would miss them. #Messi #piłkaNożna #dziękuję (translated)

The author wrote that regardless of Israel's subsequent actions, the crime committed by Hamas on October 7th overshadowed the previous merits of this organization in the fight for Palestinian rights. He compared it to the Volhynian crime, which — he stated — undermined the achievements of the earlier period. #Izrael #Palestyniarze #Hamas #IL #PS (translated)

Jan Urban, the coach of the Polish national team, stated after the defeat against Bosnia and Herzegovina that his team was wronged and deserved more, despite not being able to gain an advantage in the Nations League in recent matches. #ReprezentacjaPolski #JanUrban #PiłkaNożna (translated)

MNFPL wrote that Quebonafide was honored with the Medal "Meritorious for Culture Gloria Artis," which the author described as one of the most important awards for contributions to Polish culture. He added that the rapper was the first representative of this genre to receive the medal. https://t.co/6zjJcpkFL1 #Quebonafide #GloriaArtis #polskakultura (translated)

"Sister of Cristiano Ronaldo shared a post with the caption 'nothing more to add'. 'CR7 deserved more respect. The national team deserved better organization. Portuguese journalism deserved more competence and less speculation. As for the Portuguese, well... they don't deserve to have the best in any field. We are jealous, contemptuous, ignorant, and we deserve to return to the mediocrity that we have always been in football before the CR7 era. Thank you for everything, CR7. You deserved more!'" #CR7 #Futbol #Portugalia (translated)

We already know a little more. About 120 million euros from Brzoska, Brański (WP), Pawiński with his daughter (Maspex), two founders of ElevenLabs, two founders of OSHEE, and the owner of ZPUE will go to Synthos Green Energy (and not to Orlen Synthos Green Energy). Synthos also announced that it has reached an agreement with Orlen regarding the formula for further cooperation. Foreign investors will also contribute 400 million euros. It is worth adding that the BWRX-300 is currently under construction in Canada, and yesterday the construction permit was issued in the USA. SGE plans to build up to 26 reactors in six locations. Work is currently underway on locations in Włocławek, Monowskie Ponds, and Stalowa Wola. The first to inform about the matter was @xyz_oficjalnie, so it’s not that I am taking away their credit. SGE has exclusivity on BWRX-300 in a large part of CEE and in the UK. In the UK, SGE wants to build up to 14 reactors. #energiaska #inwestycje #reaktory (translated)

Gheorghe Hagi po wczorajszej porażce z Bośnią: - Żałuję, że nie wstawiłem do bramki Hindricha. Zasługiwał na to. Bardzo dobrze zagrał przeciwko Walii. Reprezentacyjny debiut Otto w meczu o punkty prawdopodobnie już w piątek na Narodowym 👀🇷🇴 https://t.co/vmdkRFhr9i #Hagi #Reprezentacja #PiłkaNożna

Odznaka dla sędzi Beaty Morawiec jest wyrazem uznania dla jej niezłomnej postawy. W czasach próby udowodniła, czym jest niezawisłość sędziowska. Jej Zasługi dla Wymiaru Sprawiedliwości są nieocenione - dzięki niej sądownictwo pozostało niezależne. #sprawiedliwość #sędziowie #niezawisłość

❗️ Piękny był ten wczorajszy sukces reprezentacji Finlandii, ale jeszcze piękniejsza jest cała historia, która doprowadziła ten zespół do strefy medalowej mistrzostw Europy. Bo tutaj naprawdę nie mamy do czynienia z żadnym jednorazowym wystrzałem. Finowie swoją pozycję budowali konsekwentnie przez ostatnie lata. Najpierw Liga Europejska, później zeszłoroczne mistrzostwa świata, podczas których wysłali pierwszy poważny sygnał, że coś ciekawego zaczyna się tam dziać. Wczoraj natomiast pokazali na boisku właściwie wszystko to, nad czym pracowali od 2024 roku. Świetne pokolenie zdolnych zawodników, coraz bardziej świadoma drużyna i trener, który dojrzewa razem z tym zespołem, a sam powoli zaczyna zasługiwać na swoją szansę w naprawdę dużym europejskim klubie. Finlandia jest jedną z najpiękniejszych historii tych mistrzostw, ale dla mnie jest również modelowym przykładem zmian, o których piszę tutaj od kilku lat. Siatkarsko mniej rozwinięte państwa coraz lepiej wykorzystują możliwości, jakie stworzyły im Volleyball World oraz CEV. Dostają więcej meczów, więcej turniejów, więcej okazji do rywalizacji na najwyższym poziomie i – co najważniejsze – zaczynają z tego korzystać. Jednocześnie zajmują miejsca reprezentacji, które przez lata należały do szeroko rozumianej czołówki, ale dziś zwyczajnie znalazły się w regresie. Każdy sport potrzebuje swoich gigantów. Potrzebuje wielkich reprezentacji, wielkich nazwisk i wielkich rywalizacji. To nie podlega żadnej dyskusji. Ale nie oznacza to przecież, że siatkówka ma być sportem zarezerwowanym dla pięciu czy sześciu państw na świecie. Rozszerzenie seniorskich i juniorskich mistrzostw świata czy mistrzostw Europy sprawiło, że coraz więcej reprezentacji dostało przestrzeń do rozwoju. I dzisiaj coraz wyraźniej widzimy efekty tych zmian. Bo przecież w ostatnich latach naprawdę nie brakuje w siatkówce romantyzmu. Japonia i jej niesamowita wspinaczka na światowy szczyt w latach 2023–2024. Bułgaria i tytuł wicemistrza świata. Czechy z mistrzostwem Europy U-22 oraz czwartym miejscem na ostatnim mundialu. Dania podczas trwających mistrzostw Europy. Hiszpania z bardzo ciekawym pokoleniem, które powoli zaczyna wchodzić do seniorskiej siatkówki. Teraz do tego grona dopisujemy Finlandię. To jest właśnie ten wiatr zmian, o którym od pewnego czasu piszę. I chyba najlepszy dowód na to, że „This is Volleyball” ma się naprawdę bardzo dobrze❗️ Foto: CEV #EuroVolleyM2026 #Siatkówka #MistrzostwaEuropy #Finlandia

Cwaniak Przydacz już to ładnie poukładał. Mówi, że decyzja w sprawie bazy została już wypracowana i że poza potwierdzeniem jej przez Trumpa niewiele więcej można zrobić na poziomie prezydenckim. Teraz MON, wojsko i administracja mają przekuć tę deklarację w konkretne decyzje, przede wszystkim znaleźć lokalizację. I tu warto posłuchać znacznie ostrożniejszego, ale przede wszystkim pragmatycznego Sikorskiego, który mówi, że amerykańska decyzja ewidentnie jeszcze nie zapadła. Pałac za wszelką cenę chce już przywieźć z Ameryki sukces, którego na tym etapie po prostu jeszcze nie ma. Jeśli baza powstanie, będzie można powiedzieć, że Nawrocki załatwił ją z Trumpem. Jeśli nie powstanie albo sprawa utknie, będzie wina Tuska i MON. Zasługa za decyzję tutaj, odpowiedzialność za efekt tam. W komunikacji politycznej są na to nawet konkretne nazwy, credit claiming, czyli przypisywanie sobie zasługi za sukces, blame avoidance, czyli unikanie odpowiedzialności za niepowodzenie, i blame shifting, czyli przerzucanie odpowiedzialności na innych. Bardzo wyszkolili się w tych sztuczkach. Narracja już dowieziona. Teraz trzeba jeszcze dowieźć bazę. A to ma zrobić oczywiście rząd. #polityka #USA #Decyzje

Pani dyrektor Kancelarii Trybunału Konstytucjnego dostała od Prokuratury Żurka "zarzuty", że nie wpuściła 4 osób podajacych się za sędziów TK, którzy nie złożyli ślubowania wobec Prezydenta RP. Znak czasów bezprawia. Niedługo dostanie co innego. Order Zasługi Rzeczypospolitej. #TrybunałKonstytucyjny #Prawo #Polska

Mój najlepszy przyjaciel poznał dziewczynę. Ucieszyłem się. Jurek to nie był zwykły kolega, z którym można porozmawiać o meczu. To był człowiek, któremu mogłem o dwudziestej drugiej wysłać zdjęcie paragonu, a on bez żadnego wprowadzenia odpisywał: „Przepłaciłeś za pomidory. W Kauflandzie były tańsze”. Dobrze zarabiał. Nawet bardzo dobrze. Ale kiedy dostawał podwyżkę, nie zmieniał samochodu ani telefonu. Zmieniał wysokość stałego przelewu na rachunek maklerski. Kiedy wysyłał mi wiadomość „grubo dzisiaj poszedłem”, wiedziałem, że dokupił akcje jakiejś spółki, a nie zamówił dziesięć kieliszków alkoholu w klubie. Rozumieliśmy się bez słów. Dlatego kiedy zadzwonił, że poznał dziewczynę i chciałby przedstawić ją mnie i żonie, szczerze się ucieszyłem. Zasługiwał na szczęście. Na kogoś, z kim będzie mógł dzielić życie. Czynsz. Koszty dostawy. Zaprosiłem ich na sobotę. Chciałem, żeby było miło, więc już w piątek umówiłem prezentację Thermomixa i wymusiłem pokaz pizzy. Na sobotę wystarczyło ją podgrzać. Kupiłem też wino. Spędziłem 15 minut na profilu jakiegoś znawcy win, tylko po to, żeby wybrać takie z najlepszą relacją ceny do jakości. Wydałem 18,99 zł. Z własnych pieniędzy. Przyszli o osiemnastej. Jurek od progu się uśmiechał. Uścisk. Klepnięcie po plecach. - Stary, w końcu. - No, trochę się nie widzieliśmy. Potem przywitałem Mariolkę. Podała mi rękę. Paznokcie. Długie. Zrobione. Z jakimś połyskującym wykończeniem. Pierwsza lampka ostrzegawcza. Jurek od lat podzielał moje zdanie, że tego rodzaju zabieg nie dodaje dłoni żadnej użytecznej funkcji. Kiedyś sam powiedział: „Płacisz, żeby trudniej było podnieść monetę z podłogi”. Śmialiśmy się z tego przez cały wieczór. Teraz trzymał taką dłoń i wyglądał na zadowolonego. Ale nie zamierzałem nikogo oceniać na wejściu. - Rozbierajcie się, zapraszam. Jurek zdjął kurtkę. Na jego klatce piersiowej pojawiło się wielkie: HUGO. Na całą szerokość. Napis było widać z kuchni. Przez chwilę patrzyłem. Potem uśmiechnąłem się do niego. - A co ty, jakieś żarty? - Co? Wskazałem na napis. - No to. Spojrzał w dół. Uśmiechnął się niepewnie. - Nie no, wiesz... Czekałem. Przez osiem lat miał gotową odpowiedź na każde pytanie o zasadność wydatku. - Bo on ciągle chodził w tym samym - wtrąciła się Mariolka. - Mówię mu: przecież źle nie zarabiasz, kup sobie wreszcie jakieś porządne rzeczy. No i trochę go wyciągnęłam na zakupy. - A poprzednie były zniszczone? - zapytałem. - Nie, ale ile można chodzić w tych samych ubraniach? Znałem odpowiedź. Jurek też ją znał. Jeszcze rok temu wymienialiśmy zdjęcia metek, żeby ustalić, które rzeczy najlepiej znoszą wieloletnie użytkowanie. Usiedliśmy. Uznałem, że nie będę psuł wieczoru przez cztery litery. Wstawiłem pizzę do piekarnika i wróciłem do salonu. Chciałem porozmawiać o czymś przyjemnym. - Widać, że zakochany. Nawet ostatnio zapomniałeś podesłać mi struktury portfela. Uśmiechnąłem się. To była nasza tradycja od ośmiu lat. Ostatni dzień miesiąca. On wysyłał swoje zestawienie. Ja swoje. Potem omawialiśmy zmiany. - A, nie, nie zapomniałem - powiedział. - Po prostu już tak nad tym nie siedzę. Zresztą niewiele się zmieniło, bo ostatnio nie dokupowałem. Poprawiłem się na krześle. - Jak to nie dokupowałeś? Problemy w pracy? - Nie, teraz mam trochę inne wydatki. Za tydzień lecimy do Japonii. Przez chwilę patrzyłem na niego bez słowa. Potrzebowałem chwili, żeby poukładać dane. Brak zakupów do portfela. HUGO. Japonia. To przestawały być niezależne zdarzenia. Mariolka opowiadała o planie wyjazdu. Miastach, hotelach, pociągach. O restauracji, do której rezerwację trzeba było zrobić dużo wcześniej. Jurek słuchał z uśmiechem. Znałem ten uśmiech. Tak wyglądał, kiedy rynek spadał dzień przed jego miesięczną wpłatą. Teraz uśmiechał się do rezerwacji stolika. - No właśnie. Trzeba też trochę pożyć. Powiedział to Jurek. Człowiek, który na weselu odsunął ode mnie koszyk z pieczywem i powiedział: „Nie zapychaj się chlebem. Poczekaj na coś lepszego. Dałeś pięćdziesiąt do koperty”. Spojrzałem na żonę. Potem na wino. Wczoraj przez dwadzieścia minut negocjowałem z obcą kobietą drugą blachę pizzy, żeby godnie przyjąć człowieka, który właśnie powiedział, że przez ostatnie osiem lat nie żył. Złapałem się za brzuch. Żona przestała się uśmiechać. - Co ci jest? - Nie wiem. Jakoś mnie ścisnęło. Jurek pochylił się w moją stronę. - Może się położysz? Skinąłem głową. - Chyba będę musiał. Przepraszam was. Mariolka od razu zaczęła zbierać swoje rzeczy. - To my chyba w takim razie sobie pójdziemy. Nie zaprotestowałem. Jurek wstał. - Stary, odpocznij. Nadrobimy po powrocie. Przy drzwiach Mariolka powiedziała, żebym się nie przejmował. Że jeszcze będzie okazja. Że następnym razem możemy się spotkać gdzieś na mieście. Przycisnąłem dłoń do brzucha trochę mocniej. Drzwi się zamknęły. Żona przez chwilę patrzyła na mnie w milczeniu. Potem zapytała: - Już ci przeszło? Wyprostowałem się. - Brzuch tak. Z kuchni dobiegł sygnał piekarnika. Pizza była gotowa. Poszedłem wyłączyć grzanie. Wino nadal stało zamknięte na blacie. Przynajmniej tego nie zdążyłem otworzyć. - On jest szczęśliwy - powiedziała żona. - Widziałem. - To dlaczego zachowujesz się, jakby wydarzyło się coś strasznego? Nie odpowiedziałem. Wziąłem telefon. Przez osiem lat, kiedy ktoś w moim otoczeniu podejmował niezrozumiałą decyzję finansową, odruchowo pisałem do Jurka. Otworzyłem naszą rozmowę. Zacząłem wpisywać: „Stary, nie uwierzysz, co się właśnie odwaliło”. Popatrzyłem na ekran. Potem skasowałem. Nie miałem już komu tego wysłać. #przyjaźń #miłość #życie

BĘDZIE PIĄTY SET! 🔥 Ten mecz zasługiwał na to. Carlos Alcaraz czy Ben Shelton? Kogo zobaczymy w półfinale? 📸 Eurosport | #USOpen | #zkortu https://t.co/EAkeYqlZee #USOpen #Tenis #Alcaraz

A kuku. 👀 Dziś wieczór służby zatrzymały Jarosława Stawiarskiego, marszałka województwa lubelskiego W maju otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski od Nawrockiego za wybitne zasługi. Nie ma przypadków #zondakrypto https://t.co/hRb5Z3wqYD #polityka #Polska #wieści

Dobra. Nie da się już tego czytać więcej, więc napiszę po prostu, co czuję. Wiele osób pyta mnie, dlaczego chcę przeznaczyć pieniądze na pomoc rodzinie po ostatniej tragedii - w tym córeczce pseudokibica, który zginął. W życiu trzeba mówić prawdę. Prawda jest taka, że człowiek, który zginął, zginął tragicznie. W sposób, który nigdy nie powinien mieć miejsca. Z rąk innych ludzi i niestety swoich demonów. W sposób poniżający. Kropka. Czy to znaczy, że trzeba idealizować jego życie, jego wybory albo środowisko, z którego pochodził? Nie. Handlował narkotykami. Niszczył życie innym ludziom. Funkcjonował w świecie ludzi bez skrupułów, w środowisku, które z wielu powodów przesiąkło nienawiścią, przemocą, zemstą i pogardą dla drugiego człowieka. Ale jest też druga prawda. Po nim zostało dziecko. Dziecko nie odpowiada za decyzje swojego ojca. Nie odpowiada za jego błędy, relacje, środowisko ani za to, co wydarzyło się wcześniej. I właśnie dlatego chcę pomóc. Coraz częściej męczy mnie łatwość, z jaką oceniamy ludzi. Bo ocenianie ludzi zbyt radykalnie i zbyt pochopnie jest po prostu łatwe. Znacznie trudniej spróbować zrozumieć, dlaczego ktoś stał się takim człowiekiem, jakim się stał. Nie mówię tu o tych, którzy świadomie i cynicznie wykorzystują system, pozycję czy innych ludzi do czynienia zła (tych tępię i będę tępił). Mówię o tych, którzy czasem dorastają w świecie, w którym dobrych alternatyw prawie nie widać. I być może warto czasem pomóc również tym, którzy nie mieli takiego komfortu jak inni. Komfortu dorastania w poczuciu bezpieczeństwa. Bycia kochanym.Bycia rozumianym. Możliwości spełniania się, rozwijania i znalezienia swojego miejsca. Nie każdy startuje z tego samego miejsca. Nie każdy dostał od życia tyle samo dobra, uwagi, miłości i szans. To oczywiście nie oznacza, że człowiek nie odpowiada za swoje decyzje. Odpowiada. To jest bardzo bliskie filozofii Adlera, której jestem wierny - przeszłość nas kształtuje, ale nie zwalnia nas z odpowiedzialności za to, co robimy dalej. Ja po prostu JUŻ nie umiem patrzeć na ludzkie życie jak na prostą zasadę: zrobiłeś źle, więc jesteś zły. Popełniłeś błędy, więc nic więcej o tobie nie ma już znaczenia. Może właśnie o tym jest też matematyka. Nie o prostych odpowiedziach, ale o precyzji myślenia. O dostrzeganiu wielu zmiennych naraz. O rozumieniu, że wynik rzadko bierze się z jednej rzeczy. Że jeśli pominiesz jedną ważną zmienną, cały obraz może stać się fałszywy. Z ludźmi jest podobnie. Nie da się uczciwie ocenić człowieka, patrząc tylko na jeden moment, jeden błąd, jedną decyzję czy jedną etykietę. Dla mnie to wszystko nie jest tak prostolinijne. Ile jest w człowieku jego własnych wyborów, a ile wychowania, środowiska, samotności, potrzeby przynależności, braku miłości, niezrozumienia czy przemocy, której wcześniej sam doświadczył? Nie znam prostych odpowiedzi. Ostatni tydzień mnie zniszczył totalnie - po ludzku. Naprawdę nie potrafię już patrzeć na to wszystko jak na prosty zbiór zasad, w którym każdemu można szybko przypisać winę, ocenę i odpowiednią szufladkę. Wiem tylko, że próba zrozumienia człowieka nie oznacza usprawiedliwiania jego czynów. Można uważać, że ktoś podejmował złe decyzje, i jednocześnie uważać, że nie zasługiwał na śmierć. Można potępiać przemoc i jednocześnie pomóc dziecku człowieka, który był częścią świata, którego sami nie akceptujemy. Można też próbować pomagać ludziom wcześniej. Zanim będzie za późno. Dla mnie jedno nie wyklucza drugiego. Wolę tę słabość niż obojętność. Naszą rolą teraz jest zrobić wszystko, żeby ta tragedia nie poszła na marne. Żeby to, co wydarzyło się w tym środowisku i to, co być może właśnie zaczyna się w nim zmieniać, nie skończyło się tylko na kilku dniach emocji. Jeśli z tego wszystkiego ma wyniknąć cokolwiek dobrego, to niech będzie nim mniej nienawiści, mniej przemocy i więcej ludzi, którzy dostaną szansę wcześniej - zanim ich życie skręci w stronę, z której później trudno wrócić. EOT. #prawda #empatia #przemoc

W wieku 81 lat zmarł Peter Nadas, wybitny węgierski pisarz i jeden z faworytów do Nagrody Nobla, który zasłynął dzięki swoim dziełom, takim jak „Pamięć” i „Biblia”, a w 2007 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej. #Nadas #literatura #Węgrzy

Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci gen. broni dr. 𝗠𝗶𝗿𝗼𝘀ł𝗮𝘄𝗮 𝗥𝗼́𝘇̇𝗮𝗻́𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼 – 𝗼𝗳𝗶𝗰𝗲𝗿𝗮 𝗪𝗼𝗷𝘀𝗸𝗮 𝗣𝗼𝗹𝘀𝗸𝗶𝗲𝗴𝗼, 𝗯𝘆ł𝗲𝗴𝗼 𝗗𝗼𝘄𝗼́𝗱𝗰𝘆 𝗚𝗲𝗻𝗲𝗿𝗮𝗹𝗻𝗲𝗴𝗼 𝗥𝗼𝗱𝘇𝗮𝗷𝗼́𝘄 𝗦𝗶ł 𝗭𝗯𝗿𝗼𝗷𝗻𝘆𝗰𝗵 𝗼𝗿𝗮𝘇 𝘀𝗲𝗻𝗮𝘁𝗼𝗿𝗮 𝗥𝗣. Odszedł człowiek, który przez wiele lat służył Polsce, poświęcając swoją wiedzę, doświadczenie i zaangażowanie na rzecz bezpieczeństwa państwa oraz polskich Sił Zbrojnych. Był również założycielem Fundacji Bezpieczeństwa i Rozwoju Stratpoints, którą stworzył jako przestrzeń do dalszej pracy na rzecz bezpieczeństwa i obronności Polski. Jego służba i działalność publiczna pozostaną ważną częścią jego życiowego dorobku. Pozostanie w naszej pamięci jako człowiek oddany służbie, odpowiedzialny i konsekwentny w działaniu. 𝗚𝗲𝗻. 𝗯𝗿𝗼𝗻𝗶 𝗿𝗲𝘇. 𝗱𝗿 𝗠𝗶𝗿𝗼𝘀ł𝗮𝘄 𝗥𝗼́𝘇̇𝗮𝗻́𝘀𝗸𝗶, 𝗯𝘆ł𝘆 𝗗𝗼𝘄𝗼́𝗱𝗰𝗮 𝗚𝗲𝗻𝗲𝗿𝗮𝗹𝗻𝘆 𝗥𝗼𝗱𝘇𝗮𝗷𝗼́𝘄 𝗦𝗶ł 𝗭𝗯𝗿𝗼𝗷𝗻𝘆𝗰𝗵, 𝘀𝗲𝗻𝗮𝘁𝗼𝗿 𝗫𝗜 𝗸𝗮𝗱𝗲𝗻𝗰𝗷𝗶. W 1986 r. ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych. W 1989 r. odbył kurs dowódców batalionu w Centrum Doskonalenia Oficerów. W latach 1992–1993 studiował w Akademii Obrony Narodowej w Rembertowie. W 1998 r. ukończył kurs taktyczno-operacyjny w tej uczelni. W 2000 r. odbył studia podyplomowe w Studium Polityki Obronnej. W 2011 r. uzyskał stopień doktora z zakresu zarządzania podmiotami publicznymi. Służbę wojskową rozpoczął w 1986 r. w 42. Pułku Zmechanizowanym w Żarach na stanowisku dowódcy plutonu. Po zakończeniu praktyki w Oddziale Szkolenia Bojowego Śląskiego Okręgu Wojskowego był szefem szkolenia w 34. Brygadzie Kawalerii Pancernej w Żaganiu, a następnie szefem sztabu w tej brygadzie. W 1999 r. objął obowiązki dowódcy 17. Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej (WBZ) w Międzyrzeczu. W 2003 r. rozpoczął służbę na stanowisku szefa sztabu w dowództwie 11. Dywizji Kawalerii Pancernej w Żaganiu. W 2005 r. otrzymał nominację generalską i ponownie dowodził 17. WBZ. W 2008 r. objął stanowisko zastępcy szefa Zarządu Planowania Strategicznego P–5 Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 2009 r. został dowódcą 11. Dywizji Kawalerii Pancernej i otrzymał nominację na stopień generała dywizji. W latach 2012–2013 kierował Departamentem Strategii i Planowania Obronnego w Ministerstwie Obrony Narodowej. Pełnił funkcję pełnomocnika Ministerstwa Obrony Narodowej ds. reformy systemu zarządzania, kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP. W latach 2015–2016 był Dowódcą Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych; złożył rezygnację z pełnionej funkcji. Zainicjował i wprowadził nowy model szkolenia strzelców wyborowych w wojskach lądowych. Wdrażał w siłach zbrojnych transporter opancerzony KTO Rosomak, sformował pierwszy w pełni zawodowy batalion zmotoryzowany, który wziął udział w 1. i 2. zmianie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie. W 2007 r. uczestniczył w 8. zmianie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku, gdzie dowodził Brygadową Grupą Bojową. W 2016 r. przeprowadził część praktyczną największego po 1989 r. ćwiczenia sił zbrojnych „Anakonda” z udziałem ponad 30 tys. żołnierzy z 25 krajów. W 2017 r. założył Fundację Bezpieczeństwa i Rozwoju „Stratpoints”, która bardzo aktywnie wspiera weteranów działań poza granicami państwa. Został odznaczony https://t.co/HkeKV1tAn9: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Wojskowym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Gwiazdą Iraku, Krzyżem Honoru Bundeswehry w Złocie. Otrzymał nagrodę Buzdygan 2008. #Pamięć #WojskoPolskie #Bezpieczeństwo